Portal Opoka relacjonuje przesłanie „papieża” Leona XIV do polskich pielgrzymów, wzywające do naśladowania „św.” Maksymiliana Kolbego jako wzoru „heroicznej postawy poświęcenia dla drugiego człowieka” oraz błagania o pokój dla narodów doświadczonych wojną. Całość stanowi obsceniczny przykład wykorzystania świętości do promocji posoborowej apostazji.
Portal eKAI (13 sierpnia 2025) relacjonuje wystąpienie tzw. papieża Leona XIV, który przy okazji zbliżającej się uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny zachęcał do „pogłębiania zażyłości z Bogiem” i „troski o każdego człowieka”. W przemówieniu padły wezwania do „nieustannej modlitwy do Matki Bożej” oraz naśladowania jej w „przyjęciu powołania”. Całość ogranicza się do mglistego sentymentalizmu, który jedynie potwierdza całkowite zerwanie sekty posoborowej z nadprzyrodzonym porządkiem łaski.
Portal Polskifr.fr relacjonuje wydarzenia z 13 sierpnia 1917 roku, gdy dzieci z Fatimy zostały uprowadzone przez masona Artura de Oliveirę Santosa, co uniemożliwiło im spotkanie z rzekomą „Marją”. Tekst powiela narrację o nadprzyrodzonym charakterze fatimskich zjawisk, całkowicie pomijając ich teologiczną sprzeczność z depozytem wiary.
Portal Więź.pl (13 sierpnia 2025) relacjonuje inicjatywę kard. Matteo Zuppiego, który w Marzabotto ma odczytać nazwiska dzieci zabitych w konflikcie izraelsko-palestyńskim, podkreślając rzekomą „tę samą godność” ofiar Hamasu i Izraela. Ta pozorowana pobożność demaskuje całkowite zerwanie z misją Kościoła jako stróża obiektywnego porządku moralnego.
Portal Opoka relacjonuje masowy udział w pielgrzymkach na Jasną Górę, przedstawiając je jako przejaw autentycznej pobożności. W rzeczywistości jest to groteskowe widowisko duchowego bankructwa sekty posoborowej, gdzie prawdziwy kult został zastąpiony terapią społeczną i psychologizującym sentymentalizmem.
Portal eKAI (12 sierpnia 2025) relacjonuje przybycie na Jasną Górę czterech grup pątniczych z północy Polski, akcentując anegdotyczne wątki małżeństw zawieranych podczas pielgrzymek oraz inkluzywność wobec niepełnosprawnych i bezdomnych. W całym tekście nie padają słowa o zadośćuczynieniu za grzechy, łasce uświęcającej czy Królewskim Panowaniu Chrystusa, co demaskuje czysto naturalistyczną mentalność autorów.
Portal Jasna Góra relacjonuje przybycie dwóch „pieszych pielgrzymek” – Ziemi Sandomierskiej i Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej – na Jasną Górę 12 sierpnia 2025 r. Artykuł eksponuje „rodzinny charakter” wydarzenia, powołuje się na świadectwa uczestników zachwyconych „wspólnotowym doświadczeniem”, a także przytacza wypowiedzi modernistycznych „duchownych” chwalących „świadectwo wiary” pątników. W centrum narracji pozostaje kult „Matki Nadziei” oraz postacie takich wątpliwych postaci jak bł. Carlo Acutis czy bł. Natalia Tułasiewicz. Tekst stanowi klasyczny przykład teatralizacji pseudo-pobożności w posoborowej sekcie, gdzie prawdziwy cel pielgrzymki – zadośćuczynienie za grzechy i uproszenie łaski uświęcającej – został zastąpiony psychologizującą autoafirmacją.
Portal Gość Niedzielny (12 sierpnia 2025) relacjonuje masowy napływ tzw. pielgrzymów na Jasną Górę podczas „szczytu pielgrzymkowego”, wychwalając „ducha jedności” manifestujący się przez regionalne symbole, „hipisowskie wianki” oraz modlitwy za poszkodowanych w wypadku. Artykuł gloryfikuje powierzchowną pobożność pozbawioną nadprzyrodzonego wymiaru, będącą jedynie parodią autentycznego katolickiego pielgrzymowania.
Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej relacjonuje uroczystości ku czci „św.” Maksymiliana Kolbe w Harmężach, przedstawiając wypowiedź o. Kazimierza Malinowskiego OFMConv. Franciszkanin deklaruje, iż powstające sanktuarium Zwycięskiej Miłości ma ukazywać Auschwitz jako miejsce „zwycięstwa nad złem” dzięki ofierze o. Kolbego.
Portal VaticanNews (12 sierpnia 2025) relacjonuje „pielgrzymią rzekę” zdążającą na Jasną Górę, wychwalając „różnorodność w jedności” przejawiającą się w takich zjawiskach jak „hipisowskie wianki” Młodzieży Różnych Dróg i Kultur czy regionalne symbole kaszubskie. Artykuł podkreśla rzekomą „jedność” pielgrzymów zawierzających wszystko „Matce Bożej”, wspomina modlitwy za poszkodowanych w wypadku oraz przedstawia pielgrzymkę jako „solidarność wyciągniętych rąk”. Całość to klasyczny przykład naturalistycznej redukcji religijności do zbiorowej psychoterapii, całkowicie oderwanej od nadprzyrodzonego celu pielgrzymowania.
