Portal Tygodnik Powszechny (12 listopada 2025) prezentuje recenzję filmu Yórgosa Lánthimosa „Bugonia” jako „brawurową opowieść o buncie”, która rzekomo diagnozuje „szaleństwa tego świata”. W rzeczywistości mamy do czynienia z demonstracją teologicznego bankructwa współczesnej kultury, gdzie człowiek – odcięty od łaski i wiecznego porządku – tańczy na ruinach cywilizacji chrześcijańskiej w rytm nihilistycznych frazesów.
Portal Catholic News Agency (11 listopada 2025) relacjonuje debatę nad projektem ustawy Assisted Dying for Terminally Ill Adults (Scotland) Bill, która ma zalegalizować asystowane samobójstwo w Szkocji. „Biskup” John Keenan z Paisley ostrzega przed zagrożeniem dla osób niepełnosprawnych i chorych po odrzuceniu kluczowych poprawek mających ograniczyć zakres ustawy. Odrzucono m.in. poprawkę ograniczającą dostęp do procedury jedynie dla osób z prognozą życia krótszą niż 6 miesięcy oraz wymóg przedstawiania pacjentom pełnej oferty opieki paliatywnej.
Portal LifeSiteNews (11 listopada 2025) informuje o postępującej transformacji kanadyjskiego krajobrazu aborcyjnego, gdzie dominująca rola przypada teraz farmakologicznym metodom uśmiercania dzieci nienarodzonych. W ciągu ośmiu lat od wprowadzenia środka Mifegymiso (połączenie mifepristonu i misoprostolu) odsetek chemicznych zabójstw wzrósł z 8% do 56% wszystkich aborcji. Podczas gdy w prowincji Nowy Brunszwik tabletki stanowią już 68% morderstw prenatalnych, Quebec (17%) i Alberta odnotowują niższe wskaźniki. Paradoksalnie, ekspansji „aborcji” chemicznej towarzyszy zanik chirurgicznych ośrodków zabijania – z 22% w 2017 do 18% w 2022 roku. Minister zdrowia Nowego Brunszwiku, John Dornon, przyznaje, że „lekarze” nie wykazują zainteresowania rozszerzaniem dostępu do zabiegów, mimo zniesienia ostatnich regulacji ograniczających finansowanie aborcji szpitalnych. Aktywiści prośmierci wyrażają frustrację, domagając się zwiększenia dostępności obu metod eksterminacji prenatalnej.
Portal LifeSiteNews (10 listopada 2025) relacjonuje odrzucenie przez Zgromadzenie Ustawodawcze Irlandii Północnej poprawki posła Timothy’ego Gastona, która umożliwiłaby wydawanie certyfikatów żałobnych kobietom żałującym dokonania aborcji. Projekt ustawy przewiduje takie świadczenia jedynie w przypadku poronień i urodzeń martwych dzieci. Przeciwnicy poprawki, w tym posłanka Kelly Armstrong (która sama doświadczyła 13 poronień), argumentowali, że rozszerzenie programu na przypadki aborcji byłoby „okrutne”, zwłaszcza że w dokumentacji medycznej poronienie określa się jako „spontaniczną aborcję”. Inny przeciwnik, Matthew O’Toole, twierdził, że projekt jest „inkluzywny”, gdyż nie wyklucza jawnie kobiet po aborcjach. Gaston ripostował, że odmawianie tej możliwości jest prawdziwym okrucieństwem wobec kobiet przeżywających głęboką traumę po zabiciu dziecka. Decyzja zapadła w kontekście liberalnego prawa aborcyjnego obowiązującego od 2019 roku, dopuszczającego zabijanie dzieci do 12. tygodnia bez ograniczeń.
Portal „Opoka” informuje o raporcie organizacji Family First New Zealand, który ujawnia, że od 2020 roku średnio jedno dziecko miesięcznie przeżywa próbę aborcji, lecz zostaje pozbawione opieki medycznej. W niektórych okręgach praktykowano „owijanie dziecka w kocyk i trzymanie go do momentu śmierci”. Choć dane są wstrząsające, analiza nie wykracza poza humanitarny dyskurs, ignorując teologię moralną i dogmatyczne nauczanie Kościoła o nienaruszalności życia.
Portal Gość.pl podaje informację o wprowadzeniu w jednym z barów w Turynie regulaminu ograniczającego czas spędzany przez klientów przy stolikach. Zgodnie z nowymi zasadami, na wypicie kawy przeznaczono kwadrans, na śniadanie – 20 minut, na obiad – 45 minut, zaś na popołudniowy aperitif – godzinę. Właściciel uzasadnia to „gwarancją dostępności stolików” i walką ze „zjawiskiem zajmowania ich przez długi czas”.
Portal LifeSiteNews relacjonuje podpisanie przez republikańskiego gubernatora Nebraski Jima Pillena rozporządzenia wykluczającego podmioty aborcyjne z programu Medicaid. Decyzja powołuje się na federalną ustawę One Big Beautiful Bill Act oraz orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie Południowej Karoliny. Artykuł podkreśla, że przemysł aborcyjny – zwłaszcza Planned Parenthood – utrzymuje się głównie z funduszy podatników (699,3 mln dolarów w ostatnim roku), dokonując przy tym 392 715 morderstw prenatalnych przy jednoczesnym spadku rzeczywistych usług medycznych.
Portal LifeSiteNews (7 listopada 2025) informuje, że prokurator generalny Florydy James Uthmeier pozwał międzynarodową organizację aborcyjną Planned Parenthood za systematyczne wprowadzanie w błąd poprzez głoszenie, iż tabletki wczesnoporonne (mifepriston i misoprostol) są „bezpieczniejsze niż Tylenol”. Pozew opiera się na danych medycznych dowodzących, że 11% kobiet doświadcza poważnych powikłań (krwotoki, infekcje), a 1 na 25 trafia na pogotowie. Prokurator podkreśla, iż kampania Planned Parenthood narusza stanowe prawo ochrony konsumentów i kwalifikuje się jako działalność przestępcza w ramach ustawy RICO.
Portal „Tygodnik Powszechny” (6 listopada 2025) przedstawia serial „Heweliusz” jako „imponującą produkcję” eksplorującą katastrofę promu „Jan Heweliusz” z 1993 roku. Autor zachwyca się „wielkoskalowym spektaklem” rekonstruującym wydarzenia oraz „gęstym dramatem sądowym” koncentrującym się na domniemanej winie kapitana Andrzeja Ułasiewicza (Borys Szyc). Katastrofa ukazana jest jako „chaos, ciemność i groza” z niemal „cielesnym udziałem widza”, podczas gdy wątki poboczne obejmują „brudne gabinetowe rozgrywki” i „tajne akcje służb specjalnych”. Recenzent chwali „brak fałszywego heroizmu” oraz „nostalgiczne mrugnięcia” do lat 90., lecz krytykuje „niepotrzebne naddatki” w postaci drastycznych scen rozkładu ciał.
Rzymska kampania przeciw eutanazji: naturalistyczne złudzenia wobec modernistycznej hydry
Portal Catholic News Agency (5 listopada 2025) relacjonuje akcję protestacyjną organizacji ProVita & Fa…
