Portal Vatican Media relacjonuje przemówienie „papieża” Leona XIV do członków Gwardii Szwajcarskiej, w którym zamiast wezwania do obrony Wiary i Następcy Piotra, dominuje modernistyczne przesłanie relatywizujące nadprzyrodzony charakter ich posłannictwa.
Portal eKAI (26 września 2025) informuje o nominacji abp. Filippo Iannone O.Carm. na prefekta Dykasterii ds. Biskupów oraz przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej przez papieża Leona XIV. Włoski hierarcha, dotychczasowy prefekt Dykasterii ds. Tekstów Prawnych, ma objąć nowe stanowisko 15 października. Tekst wskazuje na utrzymanie przez papieża dotychczasowych sekretarzy dykasterii: Brazylijczyka abp. Ilsona de Jesusa Montanariego i ks. Ivana Kovača z Bośni. Artykuł powołuje się na konstytucję apostolską „Praedicate Evangelium”, która określa kompetencje dykasterii, w tym nominacje „biskupów”, podział terytorialny i wizyty ad limina.
Portal eKAI relacjonuje wywiad „papieża” Leona XIV (Robert Prevost), uzurpatora na tronie Piotrowym, udzielony Elise Ann Allen z portalu Crux, omawiający kryzys nadużyć, Mszę trydencką, reformy Kurii, finanse Watykanu, fake newsy, sztuczną inteligencję i kwestię imigrantów. Wywiad stanowi część biografii zatytułowanej León XIV: ciudadano del mundo, misionero del siglo XXI, promującej wizję „papieża” jako obywatela świata i misjonarza XXI wieku. Ta narracja, ubrana w pozory troski duszpasterskiej, ukazuje całkowite bankructwo modernistycznej sekty posoborowej, redukującej Kościół do świeckiej agendy humanitarnej.
Portal eKAI relacjonuje, że 13 września 2025 roku „Leon XIV” wydał reskrypt ułatwiający zatrudnianie osób niepełnosprawnych w Watykanie, zmieniając regulamin Kurii Rzymskiej. Dokument zastępuje wymóg „stwierdzonego dobrego stanu zdrowia” sformułowaniem o „zdolności psychofizycznej do wykonywania powierzonych zadań”, promując „włączenie” w duchu „otwartości” i „konkretnych środków”. Ten pozornie humanitarny gest ujawnia jednak głęboką teologiczną zgniliznę, redukując świętą instytucję Kościoła do świeckiego biurokratu, gdzie naturalistyczne kryteria zastępują nadprzyrodzony ideał świętości.
