Portal „Teolog Katolicki” (17 lutego 2026) donosi o skandalicznym incydencie, w którym biskup struktury posoborowej, uczestnicząc w uroczystości liturgicznej, pojawił się w stanie nago, co wywołało ob…
Streszczenie: Portal LifeSiteNews relacjonuje odprawienie tradycyjnej łacińskiej mszy świętej przez księdza Javiera Olivera Ravasi przed kliniką Planned Parenthood w San Francisco 15 lutego 2026 r. jako aktu pokuty za aborcję. Ravasi, proboszcz parafii Star of the Sea i współzałożyciel Zakonu Świętego Eliasza, w kazaniu wezwał do modlitwy za konwersję pracowników placówki oraz do „militantnego katolicyzmu”. Msza odbyła się pod parasolami, bez zakłóceń. Arcybiskup San Francisco, Salvatore Cordileone, konserwatywny zwolennik mszy łacińskiej, wcześniej krytykował Nancy Pelosi za pro-aborcjną postawę. W tekście brakuje jednak wymogu publicznego uznania królestwa Chrystusa, odrzucenia modernizmu oraz jasnego stwierdzenia, że aborcja jest grzechem ciężkim karalnym przez państwo. To nie jest autentyczna oporność, tylko inscenizacja w ramach modernistycznego systemu.
LifeSiteNews (17 lutego 2026) informuje, że podczas spotkania ekumenicznego w Watykanie „papież” Leon XIV powiedział anglikanom: „już jesteśmy jedni”. Dr Eladio Jose Armesto komentuje, że takie stwierdzenie, jeśli ma być poważnie traktowane, jest twierdzeniem teologicznym o naturze jedności chrześcijańskiej, Kościoła i komunii. Jeśli jedność jest afirmowana z anglikanami – którzy nie są w komunii z Kościołem katolickim, odrzucają autorytet papieski i mają wadliwą (z katolickiej perspektywy) teologię sakramentów – to tym bardziej musi obowiązywać dla katolików trzymających się tradycyjnej liturgii i doktryny. Armesto zarzuca Leonowi XIV niespójność: dlaczego ekumenizm z zewnętrznymi heretykami jest promowany, podczas gdy katolicy tradycyjni są pogardzani, stygmatyzowani i wykluczani? Czy to nie dowodzi, że tzw. „jedność” jest fałszywa, retoryczna, a nie teologiczna? Artykuł kończy się pytaniem: czy szacunek dla tradycjonalistów nie jest lustrem, które odsłania szczerość (lub jej brak) „papieża”?
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 lutego 2026) publikuje artykuł autorstwa Grzegorza Rysia (w strukturze posoborowej awansowanego do rangi „kardynała”), w którym na podstawie fragmentu Ewangelii (Mk 7,24-30) przedstawia własną wizję misji Kościoła. Główny teza autora brzmi: ewangelizacja ma polegać przede wszystkim na „obecności” i „miłości”, które mają być „przestrzenią spotkania, nie konkurencji” między wierzącymi a niewierzącymi. Krytykuje tendencję do wycofywania się w „okopy Świętej Trójcy” zamiast „zadomawiania się” w pogańskim świecie, a wzorem ma być Syrofenicjanka, której miłość poruszyła Jezusa. Artykuł kończy się apelem o to, by miłość i miłosierdzie były pierwszym miejscem spotkania. Jest to jednak radykalne zredukowanie misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu, pozbawionej konieczności konwersji, wyznania wiary i publicznego uznania królestwa Chrystusa – przejaw apostazji modernistycznej.
Streszczenie: Artykuł z portalu „Tygodnik Powszechny” (Marcin Kędzierski, 17 lutego 2026) analizuje rosnące wyzwania związane z zarządzaniem cmentarzami w Polsce, wskazując na demograficzny wzrost zgo…
Streszczenie recenzji: cudzołóstwo jako „tęsknota za życiem wyzwolonym”
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 lutego 2026) publikuje recenzję filmu Martina Scorsese „Wiek niewinności”, w której autorka (Maria Dutkiewicz) przedstawia cudzołóstwo głównej bohaterki nie jako grzech, lecz jako ucieczkę od „bezwzględnych konwenansów” i pragnienie „życia wyzwolonego i intensywnego”. Recenzja gloryfikuje „tęsknotę” za Ellen Olenską (Michelle Pfeiffer), podkreślając jej „czerwone atłasy i czarne koronki” jako symbol wolności, podczas gdy narzeczona Newlanda Archera (Winona Ryder) jest przedstawiona jako „zbyt niewinna, by ją pożądać”. Brak jakiejkolwiek moralnej oceny, sakramentalnego kontekstu małżeństwa czy świadomości, że cudzołóstwo jest jednym z „czterech ostatnich rzeczy” (śmierć, sąd ostateczny, piekło, chwała). Recenzja promuje naturalistyczny, psychologiczny reading, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar życia chrześcijańskiego, co jest typowe dla postsoborowego humanitaryzmu, potępionego w encyklice Lamentabili sane exitu (1907) św. Piusa X jako błąd nr 26: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” oraz błędem nr 58: „Wszystką prawdę i doskonałość moralności należy umieścić w gromadzeniu bogactw i zaspokajaniu przyjemności”.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje wywiad z bp. Arturem Ważnym, ordynariuszem diecezji sosnowieckiej, w którym przedstawia on swoją wizję pokuty, struktur Kościoła i odpowiedzi na kryzys nadużyć. Jego wypowiedzi są przejawem głębokiego odrzucenia katolickiej teologii pokuty, sakramentu spowiedzi i hierarchicznego charakteru Kościoła na rzecz subiektywnego humanitaryzmu i psychologizmu, stanowiącego bezpośredni owoc modernizmu potępionego przez św. Piusa X w *Lamentabili sane exitu*.
Portal LifeSiteNews informuje o planowanym odprawieniu przez kardynała Willem Eijk, arcybiskupa Utrechtu, pierwszej publicznej Mszy Tradycyjnej w Rzymskim Rytuałnym (TLM) w kościele O. Niepokalanego Poczęcia w Oss 15 marca 2026 roku. 72-letni kardynał, mianowany przez „papieża” Benedykta XVI w 2012 roku, jest przedstawiany jako „jeden z najbardziej ortodoksyjnych prelatów w Europie Zachodniej”, który „konsekwentnie bronił nauczania Kościoła” w kwestiach aborcji, eutanazji, małżeństwa i celibatu kapłańskiego, a także krytykował „niejednoznaczność” „papieża” Franciszka. Jego decyzja ma być „gestem pastoralnym” w kierunku wiernych przywiązanych do tradycyjnej formy liturgii i „tworzeniem pokoju liturgicznego” w opozycji do „restrykcyjnych i dzielących polityk” zmarłego uzurpatora Franciszka wobec Rytu Trydenckiego.
Niniejsza doniesienie, choć na pozór neutralne, jest wręcz klasycznym przykładem tego, jak media „konserwatywne” w służbie sekty posoborowej utrwalają iluzję „ortodoksji w obrębie nowego adwentu”. Analiza ujawnia głęboką schizmatyczność tego gestu, który jest niczym innym jak liturgiczną maskaradą, ukrywającą systemową apostazję i brak jakiegokolwiek prawdziwego zamiaru powrotu do niezmiennej Tradycji.
„Uznanie własnej kruchości nie jest kapitulacją, lecz bramą do wolności i zjednoczenia z boską Rzeczywistością” – taki tytuł nosi artykuł Piotra Sikory w „Tygodniku Powszechnym” (nr 08/2026). Autor, o…
Streszczenie i teza
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje recenzję spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego „Europa” (w reżyserii Wajdiego Mouawada), w której recenzent Dariusz Kosiński skarży się na „papierową i literacko słabą” tekstualność, „sztampy i schematy myślowe” oraz „intelektualną paplaninę”, a jednocześnie konkluduje: „Mam dość teatru traum wyśpiewywanych przez telewizyjne gwiazdy, by śmietanka towarzyska poczuła się lepiej”. Recenzja ujawnia głęboko modernistyczną, naturalistyczną wizję sztuki: redukcję tragedii do psychologizmu, pominięcie grzechu, sprawiedliwości Bożej i odkupienia, oraz kult cudzego cierpienia jako nowej formy moralnego autoludowania. Jest to idealne odzwierciedlenie duchowej pustki ery posoborowej, gdzie sztuka, pozbawiona transcendentnego celu, staje się rozrywką dla „śmietanki towarzyskiej”, a nie narzędziem nawrócenia.
