łaska uświęcająca – Strona 10

Zdjęcie realistyczne, pełne szacunku przedstawiające kapłana w tradycyjnym stroju podczas liturgii, z krzyżem, Biblią i świecami, oddające atmosferę głębokiej wiary i nabożeństwa katolickiego.

Retoryka „szukania” bez łaski: Casa Polonia jako katecheza bez Chrystusa Króla

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Retoryka „szukania” bez łaski: Casa Polonia jako katecheza bez Chrystusa Króla

Cytowany artykuł relacjonuje Mszę „koncelebrowaną” w ramach Casa Polonia podczas Jubileuszu Młodzieży, której przewodniczył kard. Grzegorz Ryś. W homilii powiązano przypowieści o skarbie i perle z ideą „szukania” i „radykalnej decyzji”, wspartej papieskimi kliszami o „zaparkowanym aucie” i „młodej mumii”. Kulminacją jest wezwanie do „rozeznawania” dla wspólnot, parafii, Ojczyzny, świata – aż po postulaty otwartości wobec migrantów – oraz celebracja znaku „Drzwi Świętych” jako symbolu decyzji. Całość wpisuje się w posoborowy marketing Jubileuszu, zwieńczony zapowiedzią niedzielnej Mszy pod przewodnictwem Leona XIV. Wybrzmiewa humanistyczny nakaz aktywizmu i psychologii decyzji, przy niemal zupełnym milczeniu o grzechu, łasce uświęcającej, pokucie i panowaniu Chrystusa Króla – co zdradza naturalistyczne zredukowanie Ewangelii do programu obywatelskiej animacji.

Stary katolicki ksiądz w tradycyjnych szatach, trzymający świecę i Biblię w cichej, pełnej skupienia atmosferze kościoła

Posoborowie

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Cytowany artykuł relacjonuje katechezę dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia w Rzymie podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży (30 lipca 2025). Punkt wyjścia stanowi perykopa o wskrzeszeniu Łazarza; mówcy budują psychologiczno-motywacyjną narrację o „trzech poziomach śmierci” (córka Jaira, młodzieniec z Nain, Łazarz), rzekomej „zamianie miejsc” Jezusa z grzesznikiem i zachęcają, by „poprosić Jezusa, by wszedł do twojego grobu”. Padają tezy, że każdy sakrament to „przejście przez śmierć do życia”, z naciskiem na doświadczenie wewnętrzne. Brak jednak jasnego nauczania o łasce uświęcającej, zadośćuczynieniu sprawiedliwości Bożej przez Ofiarę Krzyża uobecnianą na Mszy św., konieczności skruchy i wyznania grzechów, o niebie, piekle, czyśćcu i Sądzie Ostatecznym. To nie katecheza katolicka, lecz pastoralny naturalizm, w którym krzyż staje się metaforą samorozwoju.

Realistyczne zdjęcie młodych katolików w tradycyjnych strojach słuchających biskupa podczas nabożeństwa w wielkiej świątyni, podkreślające ich wiarę i oddanie.

Kurialiści

Jubileusz młodzieży jako inżynieria nastrojów: humanitaryzm zamiast wiary

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Jubileusz młodzieży jako inżynieria nastrojów: humanitaryzm zamiast wiary

Cytowany artykuł relacjonuje udział biskupa bydgoskiego Krzysztofa Włodarczyka w Jubileuszu Młodzieży w Rzymie, wraz z 380-osobową grupą z diecezji bydgoskiej. Padają stwierdzenia o potrzebie wielkich wydarzeń dla młodych, o „pracy organicznej”, o roli wspólnot takich jak Ruch Światło–Życie, integracji diecezjalnej i „apostolstwie” młodzieży, wspartej finansowo przez samorząd. Kulminacją przekazu jest pastoralny entuzjazm wobec masowych zgromadzeń i sieci formacyjnych, bez choćby jednego słowa o stanie łaski, o spowiedzi sakramentalnej, o Królowaniu Chrystusa i obiektywnych warunkach zbawienia, co zdradza naturalistyczną redukcję misji Kościoła do psychologii tłumu i aktywizmu. To właśnie ta cisza o nadprzyrodzoności jest najcięższym oskarżeniem.

Rekolekcje katolickie na placu świętego Piotra, kapłan prowadzący Mszę w tradycyjnym stroju, młodzież modląca się, spokojna i pełna wiary scena religijna na zewnątrz.

Posoborowie

Jubileusz Młodzieży w retoryce humanitarnej: program naturalizmu zamiast wiary

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Jubileusz Młodzieży w retoryce humanitarnej: program naturalizmu zamiast wiary

Cytowany artykuł streszcza kazanie abp. Rino Fisikelii podczas Mszy inaugurującej „Jubileusz Młodzieży” na Placu św. Piotra w dzień wspomnienia św. Marty, Marji i Łazarza. Hierarcha głosi, że wiara jest „spotkaniem”, którego czas i sposób rzekomo pozostają całkowicie po stronie „wolności Boga”, akcentuje gotowość Marty do „biegu” ku Jezusowi, oraz wzywa młodych do czynów miłosierdzia: pomocy potrzebującym, odwiedzin chorych, „przywracania godności”, budowania pokoju – według niego, jeśli „będziemy budowali pokój, świat będzie go miał”. W tekście brak jakiejkolwiek wzmianki o grzechu śmiertelnym, łasce uświęcającej, sakramentach koniecznych do zbawienia, ofierze Mszy, pokucie, piekle i sądzie – a więc milczenie, które samo w sobie oskarża: naturalizm i moralizm zastępują nadprzyrodzoną wiarę katolicką.

Grupa młodych katolików modlących się na zewnątrz bazyliki podczas zachodu słońca, ukazując powagę, wiarę i duchową refleksję, w tradycyjnym katolickim kontekście.

Posoborowie

Tor Vergata i „nadzieja” bez nawrócenia: bankructwo naturalistycznej religii

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Tor Vergata i „nadzieja” bez nawrócenia: bankructwo naturalistycznej religii

Cytowany artykuł relacjonuje sobotnie zgromadzenie polskiej młodzieży w ramach Casa Polonia w Rzymie i ich wyjście na Tor Vergata na centralne obchody Jubileuszu Młodzieży pod przewodnictwem „papieża” Leona XIV. Bp Adam Bab, podczas Mszy „św.”, opiera się na motywie jubileuszu z Księgi Kapłańskiej, wskazując rzekomą pełnię jubileuszu w Chrystusie, i wzywa młodych, by byli „dawcami nadziei” już teraz. Wielokrotnie podkreśla natychmiastowość bycia „świadkiem nadziei” pomimo własnej niedoskonałości, bez „kwarantanny”, czyli bez wymogu uprzedniego oczyszczenia. Przekaz spina retoryka entuzjazmu, medialnej transmisji i celebracji młodzieżowego tłumu wokół osoby Leona XIV. Konkluzja jest jasna: zastąpienie wezwania do pokuty i łaski uświęcającej psychologizmem „nadziei” i wspólnotowego świętowania to programowa sekularyzacja nadprzyrodzonej religii.

Rewerentny obraz katolickich żołnierzy modlących się w kościele z krucyfiksem i świecami w tle, symbolizujący wiarę i nadzieję w trudnych czasach.

Polska

Kult heroizmu bez Chrystusa: naturalistyczna deformacja Powstania

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Kult heroizmu bez Chrystusa: naturalistyczna deformacja Powstania
Cytowany artykuł przedstawia rocznicowe obchody Powstania Warszawskiego jako „świadectwo wiary, nadziei i miłości”, przywołując retorykę o „duchowym wymiarze” zrywu, wypowiedzi Wiesława Lechowicza, hasło „Będziesz miłował” oraz ogólne pochwały „świętości codzienności”. Akcentuje symbol kotwicy jako znak nadziei i eksponuje humanitarny patos: modlitwy w piwnicach, posługę sióstr, kapelanów i lekarzy. Zamyka całość moralistyczną laudacją „nadziei, która nie zawodzi”, bez odniesienia do spraw nadprzyrodzonych sensu stricte, do konieczności łaski, do królowania Chrystusa nad narodami, do sądu Bożego i do zadośćuczynienia za grzechy publiczne. Konkluzja jest jasna: zamiast katolickiej soteriologii i królewskiej władzy Chrystusa – naturalistyczny kult narodu i heroizmu, uwspółcześniony językiem posoborowych sloganów.

Szczegółowa, pełna szacunku scena katolickiej Mszy świętej w tradycyjnej świątyni, z kapłanem w ornacie i wiernymi modlącymi się uważnie, ukazująca głęboką pobożność i wiarę katolicką.

Posoborowie

Jubileuszowa mistagogia bez łaski: humanitarny emocjonalizm zamiast wiary katolickiej

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Jubileuszowa mistagogia bez łaski: humanitarny emocjonalizm zamiast wiary katolickiej

Cytowany artykuł relacjonuje przemówienia i celebracje w ramach Casa Polonia podczas posoborowego „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie (01 sierpnia 2025). W centrum stoi homilia kard. Grzegorza Rysia, akcentująca hasło: „wiara i niewiara rozstrzygają się w codzienności”. Opisane są koncelebracje z udziałem Stanisława Dziwisza, Konrada Krajewskiego, Grzegorza Suchodolskiego i innych, a także elementy programowe: „Dzień Pojednania”, przystępowanie młodzieży do spowiedzi na Circo Massimo, „Godzina W”, oraz katechezy dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka o „miłości”. Ryś mówi o „bezsilnym Jezusie”, o „spotkaniu z Osobą” (Pawła VI, Benedykta XVI, Franciszka), o „Bogu, który pracuje w szczególny sposób” w czasie Jubileuszu, oraz o codziennej bliskości przy konfesjonale i ołtarzu, która jednak nie zawsze rodzi wiarę. Całość utrzymana jest w emocjonalno-motywacyjnym rejestrze, bez jasnej doktrynalnej wykładni wiary, łaski i sakramentów. Ostre podsumowanie: to nie głos Kościoła, lecz program pastoralnego naturalizmu, gdzie łaska bywa sloganem, a sakramenty sprowadza się do psychologii relacji.