Powaga nauki katolickiej wobec koncepcji szczęścia i nadziei przedstawionej przez kardynała Pizzaballę
Relatywizacja i eklezjalne rozmycie fundamentalnych prawd wiary katolickiej zawarte w artykule p…
Portal Opoka relacjonuje świadectwo Jordan Daugherty: młoda, niezamężna kobieta, wstrząśnięta nieplanowaną ciążą, odmawia aborcji i – dzięki wsparciu protestanckiej pastorki oraz „chrześcijan” – wybiera adopcję jako „słowo na A”, przeciwstawione „aborcji”. Cytowany artykuł przytacza wzruszające sceny narodzin, oddania dziecka rodzinie adopcyjnej i przemianę Jordan w rzeczniczkę pro-life, zachęcającą do towarzyszenia kobietom w kryzysie oraz do odczytania bolesnych wydarzeń w świetle hasłowego „Jezus przynosi odkupienie”. Całość jednak przemilcza łaskę uświęcającą, sakramenty, grzech, konieczność nawrócenia i poddaje zbawienie psychologii wsparcia. To nie jest ewangelia, to naturalistyczny humanitaryzm z cienką warstwą religijnego lakieru.
Portal EWTN News (12 marca 2026) informuje o uroczystościach pogrzebowych „księdza” Pierre’a al-Rahi, który zginął w wyniku ostrzału w miejscowości Qlayaa w południowym Libanie. Ceremonia w kościele św. Jerzego, w której uczestniczyli przedstawiciele modernistycznej hierarchii, m.in. „biskup” Elias Nassar reprezentujący „patriarchę” Becharę Boutrosa al-Rahi oraz „arcybiskup” Tyru Charbel Abdallah,…
Portal Opoka relacjonuje tekst Thomasa Fickleya i o. Marka Perkinsa (First Things), którzy twierdzą, że slogan „bezpieczeństwo przede wszystkim” jest błędny i demoralizujący, bo paraliżuje wychowanie do cnoty, osłabia męstwo młodych mężczyzn i wypacza ocenę ryzyka; proponują zasadę „bezpieczeństwo po trzecie” oraz program formacji młodzieży męskiej poprzez kontrolowane ryzyko i pracę fizyczną, z akcentami na odwagę, kompetencję i mentoring.
Artykuł jednak milczy o łasce, celu nadprzyrodzonym, panowaniu Chrystusa Króla i porządku wiecznym, redukując moralność do humanistycznego treningu cnót bez Boga – co jest klasycznym naturalizmem.
Portal Opoka informuje o raporcie Pew Research (analiza 201 krajów), według którego w latach 2010–2020 udział „chrześcijan” w populacji świata spadł z 30,6% do 28,8%, podczas gdy muzułmanie wzrośli do 25,6% i na horyzoncie najbliższych lat mają wyprzedzić „chrześcijan”. Wskazuje się na sekularyzację Zachodu, niższą dzietność i starzenie społeczeństw, a także na geograficzne przesunięcie środka ciężkości „chrześcijaństwa” do Afryki Subsaharyjskiej. Tekst nawołuje, by zamiast sporów o „synodalność” głosić Ewangelię i wspierać rodzinę, sugerując korelację wiary i rodziny niczym splecione nici DNA. Końcowa teza: mniej debat ustrojowych, więcej „misji” do bezwyznaniowców. Jednym zdaniem: diagnoza statystyczna, która przemilcza przyczynę sprawczą – apostazję posoborowych struktur i porzucenie królowania Chrystusa.
Portal Więź.pl publikuje tekst Jana Radomskiego (4 sierpnia 2025) o Bruce’ie Springsteenie, kreśląc tezę, że jego twórczość stanowi „dekonstrukcję amerykańskiego snu” i „żałobną pieśń wypełnioną pustką i niemocą”. Autor prowadzi socjologiczny wykład o przemocy systemowej, nierównościach, długu i bezradności, interpretując albumy „Nebraska” czy „Born in the U.S.A.” jako diagnozę USA, w której przemoc wyrasta z ekonomicznej opresji, a moralne wybory bohaterów piosenek są rzekomo niemożliwe bez zejścia na drogę występku. Na końcu pada pochwała „personalistycznej” wrażliwości Więzi. Cały tekst, zanurzony w naturalizmie i socjologizmie, to retoryczny fresk o człowieku bez łaski, bez grzechu i bez Odkupienia – manifest antropologii, w której Bóg milczy, a człowiek tonie w determinizmie materialnym.
Portal Więź.pl (05 sierpnia 2025) publikuje tekst Katarzyny Nowak o „gównowaceniu” internetu (na podstawie pojęcia Cory’ego Doctorowa), krytykujący komercjalizację wyszukiwarek i platform społecznościowych, inwazyjność algorytmów, degradację jakości treści, uzależnienie od oligopoli Big Techu i iluzoryczność „praw” użytkowników. Autorka postuluje ograniczenia regulacyjne, świadome korzystanie z „zaufanych portali”, powrót do lektury i bezpośrednich relacji oraz cyfrową ascezę: „być ciałem i głową w jednym miejscu”. Konkluzją jest humanistyczny apel o odzyskanie uwagi, czasu i relacji. Teza: tekst maskuje radykalny naturalizm – diagnozuje symptomy, ale milczy o pierwszej przyczynie: odejściu od królowania Chrystusa i porzuceniu łaski, sprowadzając zło do problemu regulacji i higieny cyfrowej.
Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) streszcza rozmowę w „Tygodniku Powszechnym” z Magdaleną Leszko, psychoterapeutką, która twierdzi, że osobowość człowieka pozostaje dynamiczna również po 25. roku życia, a jej zmiany determinowane są relacjami, kulturą i neuroplastycznością mózgu. Padają tezy o rzekomym micie „niezmienności osobowości” oraz o nieustannej przebudowie „budynku” ludzkiej psychiki dzięki zmianom w środowisku i praktykom terapeutycznym. Całość tonie w naturalizmie, reklamowej autopromocji „dialogu” i „wrażliwości personalistycznej” bez odniesienia do łaski, grzechu, cnoty i celu ostatecznego. To nie jest troska o człowieka, lecz jego redukcja do układów nerwowych i socjotechniki, czyli program duchowej amputacji.
Biuro eKAI relacjonuje kazanie bp. Radosława Orchowicza wygłoszone w bazylice jasnogórskiej na zakończenie Pieszej Pielgrzymki Archidiecezji Gnieźnieńskiej: pochwałę „nadziei” splecioną z jubileuszową retoryką, cytatami z hymnu pielgrzymkowego, odniesieniem do Jubileuszu Młodych w Rzymie oraz wezwaniami do bycia „świadkami sprawiedliwości i pokoju”. W tekście przewija się motyw przewodnika, wspólnotowości i wzajemnego „ubogacania”, zaś kulminacją jest obrzęd duchowej adopcji dziecka poczętego i zapowiedź przyszłorocznego hasła „Wzrastaj”. Całość spina slogan: „Ta nadzieja może zmienić wszystko”, ukazany jako „kotwica łaski” i „sól nowego smaku życia”. Teologia łaski i ofiary, prymat panowania Chrystusa oraz ostrzeżenie przed grzechem i sądem milczą – w zamian mamy humanitarny optymizm i posoborowy język emocji.
eKAI publikuje wywiad Anny Rasińskiej z Tomaszem Trzaską, określanym jako „ksiądz”, „ewangelizator” i ekspert Biura ds. Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym, o inicjatywie „Przystanek Jezus” towarzyszącej festiwalowi Pol’and’Rock. Rozmówca opisuje przesunięcie akcentów z głoszenia Chrystusa na „wysłuchanie, wsparcie, akceptację, rozmowę”, chwali pozytywne reakcje festiwalowiczów, akcentuje brak „procedur”, relacyjność i hasło „Jest nadzieja”, mówi o pytaniach egzystencjalnych, o „Kościele słuchającym” i o tym, że „aby doprowadzić kogoś do Boga, trzeba najpierw spotkać się z nim jako z człowiekiem – wysłuchać, wejść w relację”. Konkluduje, że ewangelizator ma „siać” bez oglądania owoców, a radą dla zmagających się z kryzysem ma być prośba o wysłuchanie. To manifest naturalistycznej redukcji nadprzyrodzonej misji Kościoła do psychologicznego wolontariatu.
