liberalizm – Strona 10 – Ethos Catholicus

Reverentna scena Mszy Świętej w katolickim kościele, kapłan w tradycyjnym ornacie, wierni w modlitwie, ukazująca duchową powagę i oddanie religii katolickiej.

Jedność bez prawdy: liturgiczna asysta dla demokracji zamiast królowania Chrystusa

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Biuro prasowe eKAI relacjonuje Mszę w archikatedrze św. Jana w Warszawie po zaprzysiężeniu Karola Nawrockiego na prezydenta RP. Przewodniczył abp Wojciech Polak, homilię wygłosił abp Adrian Galbas, łącząc święto Przemienienia Pańskiego z wezwaniem do narodowej jedności i posłuszeństwa prawu konstytucyjnemu. Padły akcenty: o „dobru wspólnym”, „kryzysie antropologicznym”, „byciu ponad podziałami”, o mądrości Salomona oraz o „sensie i transcendencji” w duchu cytatu Emmanuela Macrona. W całej narracji Msza i słowo zostały podporządkowane kulcie państwa i demokracji liberalnej, nie panowaniu Chrystusa Króla i nie społecznemu królowaniu prawa Bożego. To jest teza: liturgia i homilia zostały użyte do sakralizacji świeckiego porządku, co z katolickiego punktu widzenia stanowi nadużycie i modernistyczny błąd publiczny.

Szczytowa scena katolicka podczas mszy świętej w pięknym kościele, kapłan w ornacie głosi kazanie przy ołtarzu, wierni słuchają z szacunkiem, podkreślając tradycję i wiarę katolicką.

Kurialiści

Tabor retoryki, Kalwaria apostazji: o homilii abp. Galbasa i kulcie państwa

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Cytowany artykuł relacjonuje Mszę w intencji Ojczyzny i nowo zaprzysiężonego prezydenta Karola Nawrockiego w archikatedrze warszawskiej, której przewodniczył abp Wojciech Polak w obecności „abp.” Adriana Galbasa, nuncjusza Antonio Guido Filipazziego i innych hierarchów Konferencji Episkopatu Polski. Homilia „abp.” Galbasa zestawia Tabor i Kalwarię jako rytm życia osobistego i narodowego, akcentuje potrzebę jedności wokół urzędu prezydenta, wylicza kryzysy współczesności (wojna, migracja, kryzys antropologiczny, rozdźwięk prawa pozytywnego z naturalnym), wzywa prezydenta do bycia „ponad podziałami”, do korzystania z „dobrego zespołu”, unikania „lizusów”, a na końcu przywołuje modlitwę ks. Piotra Skargi. Zasadniczy akcent przesuwa się z królowania Chrystusa na kult państwa i „narodowej jedności”, co samo w sobie jest aktem naturalistycznej autocelebry i praktycznym zaprzeczeniem katolickiej zasady prymatu Praw Bożych nad porządkiem politycznym.

Rewerentna scena Mszy świętej w tradycyjnym kościele katolickim z kapłanem i wiernymi, podkreślająca duchową głębię i tradycję religijną

Polska

Inauguracyjny spektakl władzy bez Chrystusa Króla: naturalizm, ceremonialna próżnia, religijny dekor

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Opoka informuje o przebiegu inauguracji prezydentury Karola Nawrockiego: przysięga w Sejmie, orędzie przed Zgromadzeniem Narodowym, „Msza święta” w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela „w intencji Ojczyzny”, uroczystości na Zamku Królewskim, przejęcie zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi na Placu Piłsudskiego oraz przemarsz do Pałacu Prezydenckiego. Centralnym motywem jest świecki ryt obudowany religijną oprawą i patriotycznym ceremoniałem. Kończy to zdanie, w którym pobrzmiewa esencja: państwowy humanitaryzm i ceremonialna „Msza” jako dekor – bez suwerenii Chrystusa Króla i bez przypomnienia Bożego Prawa – to program duchowej kapitulacji.

Realistyczne zdjęcie Jasnej Góry o świcie z zakonnikami modlącymi się przed Czarną Madonną, ukazujące duchową głębię i tradycję katolicką.

Kurialiści

Jasna Góra jako dekoracja państwowej lojalności: milczenie o łasce, nacisk na „konstytucję” i humanitaryzm

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Portal eKAI relacjonuje Apel Jasnogórski z udziałem prezydenta elekta Karola Nawrockiego, podczas którego generał paulinów „o.” Arnold Chrapkowski prowadził rozważanie i modlitwy „za rządzących”, wzywając do jedności, „służby” i lojalności wobec „Konstytucji”, akcentując etos pracy, empatię i „ciszę”, a przemilczając podstawowe prawdy o łasce, grzechu, królowaniu Chrystusa nad narodami, konieczności prawa Bożego jako miary polityki oraz wyłącznej roli Kościoła w porządku publicznym; całość zwieńczono błogosławieństwem „abp.” Wacława Depo. O ile pojawił się postulat ochrony życia „od poczęcia do naturalnej śmierci”, o tyle ton i struktura przekazu sprowadzają religię do socjalnego humanitaryzmu, a kult Jasnogórskiej Pani do dekoracji dla porządku konstytucyjno-demokratycznego – co ujawnia otwarty naturalizm i praktyczny laicyzm posoborowych struktur.