Portal Więź.pl (8 grudnia 2025) relacjonuje wykład noblowski László Krasznahorkaia, który – jak pisze medium – porzucił temat nadziei na rzecz „nowych aniołów” w cywilnych ubraniach, pozbawionych boskiego posłannictwa. W tej modernistycznej wizji aniołowie stają się jedynie ludzkimi projekcjami, a sama narracja odsłania duchową pustkę współczesnego humanizmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (14 października 2025) przedstawia sylwetkę László Krasznahorkaiego, tegorocznego laureata Literackiej Nagrody Nobla, jako pisarza „wizjonerskiego”, który w swojej twórczości demaskuje „apokaliptyczny terror” współczesnego świata. Artykuł Kingi Piotrowiak-Junkiert koncentruje się na biografii autora – od buntu przeciwko komunistycznej rzeczywistości Węgier Kádára, przez okres „wędrówek” wykonywania różnych zawodów, po międzynarodową sławę – oraz na pesymistycznej wizji rzeczywistości obecnej w jego prozie. Zdaniem portalu, Szwedzka Akademia doceniła w Krasznahorkaim głos „sprzeciwu” wobec „kruchości demokracji” i „dyktatur”, co stanowi „aktualne” przesłanie dla „niespokojnych czasów” naszego regionu. Jednak w całym tym elaboracie zabrakło fundamentalnego pytania: gdzie w tej wizji świata miejsce dla Chrystusa Króla?
Portal Więź.pl (9 października 2025) informuje o przyznaniu Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu, określonemu przez Szwedzką Akademię jako twórcę „fascynującej i wizjonerskiej twórczości, która w obliczu apokaliptycznego terroru potwierdza siłę sztuki”. Artykuł podkreśla apokaliptyczny charakter jego dzieł, wspomina o współpracy z reżyserem Bélem Tarr przy ekranizacji „Szatańskiego tanga”, przytacza entuzjastyczną opinię Susan Sontag nazywającej pisarza „mistrzem apokalipsy cytującym Gogola i Melville’a”. Zupełnym milczeniem pominięto jednak kluczową kwestię: w jakim stopniu ta „wizja apokalipsy” zgadza się z katolickim rozumieniem końca czasów i czy nie stanowi kolejnego przykładu sztuki służącej rozpaczy zamiast nadziei odkupienia.
Portal Więź.pl (11 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkai, chwaląc jego „wizjonerską twórczość pośród apokaliptycznego terroru”. Artykuł z lubością opisuje „hipnotyczne zdania” i „pejzaż beznadziei” w dziełach noblisty, całkowicie pomijając duchową pustkę i ideologiczne uwikłanie tej pseudo-sztuki w kulturę śmierci.
