literatura francuska – Ethos Catholicus

Albert Camus siedzi przy biurku z notesem, otoczony książkami w nowoczesnym wnętrzu. Na tle widoczne katolickie symbole kontrastujące z jego filozofią.

Albert Camus: Prorok Absurdu w służbie modernistycznej apostazji

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (11 lutego 2026) prezentuje entuzjastyczną recenzję „Notatników” Alberta Camusa, francuskiego pisarza i laureata Nagrody Nobla. Artykuł wychwala „świetne wypisy z lektur” oraz „zwięźle sformułowane powody rozejścia się pisarza z przyjaciółmi z lewicy”, przedstawiając Camusa jako głębokiego myśliciela zasługującego na współczesną lekturę. Szczególną uwagę zwraca się na aktualność jego politycznych obserwacji z 1937 roku, które – zdaniem recenzenta – „brzmią jakby aktualnie”. Tekst przemilcza jednak fundamentalny problem: Camus jako architekt filozoficznego buntu przeciwko Bogu i porządkowi nadprzyrodzonemu.

Sobótni kapłan w tradycyjnych szatach stoi w ciemnym kościele przed ołtarzem z książką Alberta Cohena.

Świat

Literatura żydowska jako wyraz duchowej pustki współczesnego świata

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) w artykule Tomasza Fiałkowskiego przedstawia analizę książki Alberta Cohena „O bracia moi, ludzie” jako rzekomo „prorockiego manifestu” żydowskiego losu. W recenzji gloryfikuje się żydowską martyrologię przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia, co stanowi przejaw neomodermistycznej apostazji współczesnej kultury.

Wnętrze opuszczonego domu francuskiej rodziny z usuniętymi twarzami na zdjęciach i zardzewiałym Orderem Legii Honorowej. Scena symbolizuje duchową pustkę współczesnej Francji.

Świat

Triumf naturalizmu: Goncourt dla powieści o duchowej pustce

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (5 listopada 2025) informuje o przyznaniu Nagrody Goncourtów francuskiemu pisarzowi Laurentowi Mauvignierowi za monumentalną powieść „La maison vide” („Pusty dom”). Dzieło przedstawia wielopokoleniową sagę rodzinną na tle historii Francji, koncentrując się na „transgeneracyjnej traumie” i próbie rekonstrukcji rodzinnych tajemnic poprzez materialne artefakty (fortepian, fotografie z wyciętymi twarzami). Krytycy zachwalają książkę jako „wciągającą”, choć liczącą 744 strony. W tle relacji pojawia się wzmianka o porażce Emmanuela Carrère’a, którego „Kolkhoze” – mimo statusu faworyta – nie zdobył żadnego głosu jury.