Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje odkrycia archeologiczne tzw. „ludzi z bagien” – zmumifikowanych ciał z epoki żelaza znalezionych w Jutlandii. Artykuł gloryfikuje pogańskie rytuały ofiarnicze, porównując je do chrześcijańskiej świętości, co stanowi jawny przejaw duchowego bankructwa posoborowego modernizmu.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) prezentuje wywiad z Katherine Stewart dotyczący wpływu chrześcijańskich nacjonalistów na amerykańską politykę, wskazując na sojusz środowisk ewangelikalnych z Donaldem Trumpem i Partią Republikańską. Artykuł eksponuje próby narzucenia religijnych norm poprzez instytucje państwowe, finansowanie szkół wyznaniowych oraz promowanie autorytarnych tendencji pod płaszczykiem „wartości biblijnych”. Tekst pomija całkowicie nadprzyrodzoną misję Kościoła katolickiego, redukując problem do społeczno-politycznej analizy.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje zjawisko fragmentaryzacji kultury poprzez platformy społecznościowe, gdzie „rolki”, minirecenzje i „mikrotreści” zastępują tradycyjne formy obcowania ze sztuką. Autor Michał Walkiewicz analizuje mechanizmy FOMO (lęk przed wypadnięciem z obiegu), „doomscrollingu” oraz komercjalizacji języka artystycznego przez korporacje medialne, jednocześnie dopuszczając możliwość zaistnienia „nowej formy sztuki” w tym procesie. Tekst pomija całkowicie nadprzyrodzony wymiar kultury, redukując ją do narzędzia rozrywki i społecznej autoterapii.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) promuje subskrypcję jako dostęp do treści opisujących rzeczywistość „z wielu perspektyw” z pominięciem katolickiego depozytu wiary, oferując m.in. multimedialny kurs „medytacji chrześcijańskiej” oraz cykl „Szkoła Uczuć” prof. Bogdana de Barbaro. Wśród zapowiadanych treści znajdują się artykuły kwestionujące autorytet Kościoła („Głupota w Kościele wciąż jest w cenie”) oraz promujące synkretyzm religijny. Oto manifest apostazji intelektualnej w służbie neomodernistycznej dekonstrukcji.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje problem bezdomności młodzieży w Polsce, przedstawiając działania organizacji takich jak Fundacja PoDRUGIE czy „Caritas”. Artykuł koncentruje się na ludzkich dramatach Olafa i Maćka, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia i obowiązek publicznego wyznawania Królewskiej Godności Chrystusa.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje incydent antysemickiej zaczepki na lotnisku, by następnie rozwinąć tezę o rosnącej „fali wrogości wobec obcych” w Polsce. Autorka, Zuzanna Radzik, powołując się na przypadki agresji wobec Ukraińców, migrantów i Żydów, oskarża rząd o „prężenie muskułów” oraz podważa polską „naszość” budowaną poprzez wykluczanie innych. Całość podszyta jest retoryką świeckiego humanitaryzmu, całkowicie pomijającą nadprzyrodzony porządek łaski i grzechu.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) prezentuje apologetyczny tekst „ks.” Adama Bonieckiego gloryfikujący relację Józefa Tischnera z wizjami Faustyny Kowalskiej. Artykuł przedstawia modernistyczną hagiografię pseudomistyczki i filozofa jako „klucz do polskiej wiary”, przemilczając ich teologiczną niezgodność z katolicką ortodoksją.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje historię handlu opium w Chinach, wskazując na rolę brytyjskich kupców oraz sprzeciw części misjonarzy chrześcijańskich. Artykuł pomija jednak fundamentalny wymiar teologiczny tej zbrodni: systemowe złamanie prawa Bożego przez narody formalnie chrześcijańskie.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) publikuje tekst Wacława Oszajcy SJ pt. „Prośmy o dar rozumu”, w którym autor atakuje pobożność ludową skupioną na cudach i egzorcyzmach jako „głupotę ośmieszającą Kościół”. Artykuł stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji chrześcijaństwa do naturalistycznej etyki, całkowicie odrzucającej nadprzyrodzony charakter Objawienia.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) prezentuje recenzję powieści Ronalda Firbanka „Smutek w tropikach”, gloryfikującą „sztuczność”, „frywolność” i „pisarską swobodę” jako rzekome wartości literackie. Recenzent Olivier Sobota-Szamocki wychwala „estetyzowane przedstawienia” i „cukrową nieważkość” prozy, przeciwstawiając je „oficjalnym powinnościom” i „ideologiom”. Artykuł stanowi jawny manifest antychrześcijańskiej estetyki, gdzie kult formy zastępuje poszukiwanie prawdy.
