Relatywizacja wartości duchowych i historycznych poprzez nowoczesne formy upamiętnienia świętego, bez odniesienia do dogmatycznej i sakramentalnej prawdy Kościoła katolickiego, prowadzi do zaniku sens…
Relatywizacja doktryny o niezmiennym i nieodwołalnym charakterze urzędu Piotra oraz próby wyłączenia władzy papieża z zakresu praw Bożych i magisterium Kościoła, przedstawione w artykule, stanowią kolejny krok w kierunku duchowego i teologicznego bankructwa współczesnego „myślenia” liberalnego, które odrzuca niezmienną naukę katolicką na rzecz pseudo-reformy i subiektywizmu. Artykuł cytuje list Benedykta XVI, w którym papież senior broni swojej decyzji o rezygnacji, podkreślając jej „pełną ważność” i odrzucając zarzuty o „schizmę” i „desakralizację” papiestwa. Jednakże, w tym samym tekście, ukryte są głębokie błędy teologiczne, które prowadzą do zerwania z niezmienną nauką Kościoła i do rozmycia samej istoty urzędu Piotra jako gwaranta doktryny katolickiej. Krytyka ta obejmuje zarówno poziom faktograficzny, językowy, jak i teologiczny, ukazując, że pod pozorem „dobrej wiary” współczesne interpretacje zagrażają fundamentalnej prawdzie o niezmiennym magisterium Kościoła.
Konferencja Episkopatu Polski zapowiada obchody ku czci św. Maksymiljana Marii Kolbego w Harmężach i Oświęcimiu (publikacja 07.08.2025). Centralnym punktem ma być „Msza Święta” przy bloku 11 w byłym obozie Auschwitz 14 sierpnia o 10:30, „pod przewodnictwem” Kazimierza Górnego, z homilią Romana Pindla. Program obejmuje pielgrzymki z Oświęcimia i Harmęż, nabożeństwo „Transitus”, koncert pieśni „maryjnych i kolbiańskich”, projekcje „Kolbe VR” i prapremierę filmu „Triumf serca”, całodzienną adorację i serię „Mszy Świętych” w kolejnych dniach.
Te obchody, choć zasłaniają się imieniem świętego męczennika, stanowią pokaz naturalistycznej, estetyzującej i sentymentalnej religijności, w której milczy teologia ofiary, grzechu, łaski i królowania Chrystusa, a miejsce sacrum zajmuje widowisko, turystyka religijna i multimedialny spektakl.
Portal eKAI (07 sierpnia 2025) relacjonuje „niecodzienne wydarzenie” podczas 44. Kieleckiej Pieszej Pielgrzymki: ślub Katarzyny i Marka w kościele św. Brata Alberta w Busku-Zdroju, z udziałem „biskupa” Jana Piotrowskiego. Podkreśla się emocjonalny wymiar chwili, wspólnotowy klangor braw, „budowanie więzi” i „Boży plan” rozumiany mgliście i potocznie, a całość spina biurokratyczne zapewnienie, że pielgrzymka jest czasem modlitwy oraz relacji międzyludzkich. O sakramentalnej ważności, o wymogu łaski uświęcającej, o obiektywnej naturze małżeństwa jako przymierza ustanowionego przez Boga – milczenie; natomiast pełną czcią obdarzono emocje tłumu i zgodę „organizatorów”. Konkluzja jest oczywista: mamy do czynienia nie z celebracją łaski, lecz z przykładem posoborowego naturalizmu maskowanego pobożnym słownictwem.
Vatican News podaje, że kard. Matteo Zuppi (przewodniczący CEI) wystosował list do włoskich biskupów i wspólnot, aby – odpowiadając na „naglący apel” „papieża” Leona XIV – wzmożyć modlitwy o „pokój bezbronny i rozbrajający”, używać formularzy posoborowego Mszału „O pokój i sprawiedliwość” oraz „W czasie wojny i zamieszek”, dodawać błagania w Liturgii Godzin i organizować chwile modlitwy oraz adoracji. Zwraca się też do „Króla Pokoju”, aby oddalił grozę wojny. Ten komunikat, przesycony asekuracyjną nowomową i rytualnymi wezwaniami, konsekwentnie milczy o królowaniu Chrystusa nad narodami, o nawróceniu, grzechu, karze, sprawiedliwości i o jedynej drodze prawdziwego pokoju.
Vatican News publikuje rozmowę z Fridolinem Ambongo, arcybiskupem Kinszasy i ponownie wybranym przewodniczącym SECAM, po 20. zgromadzeniu w Kigali (4 sierpnia 2025). W centrum znalazł się temat: „Chrystus źródłem nadziei, pojednania i pokoju: wizja Kościoła-Rodziny Bożej w Afryce na najbliższe 25 lat (2025–2050)”. Ambongo akcentuje odpowiedzialność politycznych przywódców za kryzysy, piętnuje emigrację młodych, postuluje „prawdziwe nawrócenie” ochrzczonych oraz program „pojednania” i „dialogu” między wspólnotami (m.in. inicjatywy z protestantami w DRK). Podkreśla „potencjał Afryki” i konieczność „teologii rzucającej światło Ewangelii na afrykańskie realia”, aby Kościół w Afryce był „siostrą równą innym”. Teza: pod katolicko brzmiącymi hasłami sprzedawany jest naturalizm, ekumenizm i program upolitycznionego „pojednania” bez łaski, bez Ofiary, bez Prawdy – czyli bez Kościoła.
Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) relacjonuje kazanie Damiana Muskusa, „biskupa” pomocniczego w Krakowie, wygłoszone do pielgrzymów ze Skawiny. Główne tezy: pielgrzymowanie jako „droga przemiany”, „Radość jest niezbitym znakiem obecności Boga. Nie ma chrześcijaństwa bez radości”, potępienie „polaryzacji” i „podziałów”, postulowanie piękna Boga objawiającego się w „najuboższych i słabych” oraz zapewnienie, że każdy jest „umiłowany i wybrany”. Tekst pomija prawdę o grzechu śmiertelnym, potrzebę pokuty, konieczność stanu łaski i wyłączność Królestwa Chrystusa nad narodami; zastępuje teologię Ofiary soteriologicznym personalizmem i emocjonalizmem. To jest program pastoralny bez krzyża i bez łaski — naturalistyczny projekt psychologicznej autoterapii nazwany „Ewangelią”.
Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) publikuje komentarz Bartosza Bartosika do inauguracji prezydentury Karola Nawrockiego, zestawiając wątki narodowo-endeckie, deklaracje „chrześcijańskiego” przebaczenia oraz polityczno-gospodarcze zapowiedzi z figurami Trumpa i Macrona. Autor chwali „okrągły stół” w Pałacu Prezydenckim, pochwala zadłużanie państwa jako „obietnicę dobrobytu”, a w wymiarze międzynarodowym upomina, by nie przerysowywać kolonializmu Zachodu, zarazem krytykując „imperialistyczne” uzależnienie od USA. Kulminacją jest aprobatywne przywołanie słów Emmanuela Macrona o „transcendencji”, wkomponowane w życzenie, by prezydent „szanował godność każdego człowieka” i prowadził aktywną prezydenturę dialogu ponad podziałami. Tekst stanowi apoteozę świeckiego personalizmu, który – pod płaszczykiem chrześcijańskiej frazeologii – redukuje religię do estetycznego tła dla politycznego projektu modernistycznego humanizmu.
Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedzi ks. dr. Jana Frąckowiaka, rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, dla Polskifr.fr (07 sierpnia 2025). Autor chwali współczesnych „młodych świętych”, zapowiada „kanonizację” Karola Acutisa i Piotra Jerzego Frassatiego, oraz opisuje motywacje kandydatów do „kapłaństwa” i codzienność formacji seminaryjnej w czterech diecezjach. Pojawia się też wątek rzekomo „ubogacającego” spotkania z Leonem XIV oraz narracja o „osobistym doświadczeniu” powołania i „smaku Ewangelii” w strukturach posoborowych. Zasadniczy przekaz: rekrutacja trwa, ideały są „atrakcyjne”, a „Kościół” żyje. Ostre zakończenie streszczenia: tekstu nie przenika ani jedno odniesienie do rzeczywistości nadprzyrodzonej sakramentalnej w sensie katolickim – zamiast tego mamy psychologizację, socjologię i propagandę sukcesu, czyli klasyczny naturalizm posoborowej rewolucji.
Artykuł poniższy relacjonuje nieszpory w bazylice Trójcy Świętej, podczas Kapituły Generalnej Zakonu Kaznodziejskiego, którym przewodniczył Marek Jędraszewski. W centrum znalazła się perykopa o Przemienieniu Pańskim, wzywanie do „słuchania Jezusa”, wzmianka o Pięćdziesiątnicy i przykładach posłuszeństwa Apostołów, a kulminacją jest wezwanie: „Podczas tej wieczornej modlitwy Kościoła prośmy Pana, aby wzrastała w nas nadzieja na nasze ostateczne i pełne szczęśliwości przemienienie w Panu”. Całość utrzymana jest w tonie ogólnej pobożności, pozbawionej wyraźnego nakazu pokuty, potępienia błędu i wskazania warunków łaski; to modelowy przykład pastoralnej retoryki, która odrywa nadzieję od wiary i nawrócenia, skazując ją na sentymentalną beztreściowość.
