liturgia

Tradycyjna katolicka rodzina modli się razem w zimowym domu z symbolami liturgicznymi.
Kultura

Zima jako idolatria współczesnego wygodnictwa

Portal Więź.pl w artykule z 21 stycznia 2026 roku przedstawia zimę jako porę roku dającą wytchnienie od „presji produktywności”, zachęcając czytelników do „odpuszczania” i „wyrozumiałości” wobec siebie. Autorka Magdalena Fijołek entuzjastycznie opisuje śnieżne szaleństwa dzieci oraz osobiste doświadczenia zimowego relaksu, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar rzeczywistości. W tekście nie znajdziemy ani jednego odniesienia do cyklu liturgicznego, duchowego znaczenia zimy w tradycji katolickiej czy obowiązku uświęcania czasu.

Tradycyjne msze święte w kościele z kapłanem przy ołtarzu i wiernymi w modlitwie, podkreślające świętość i liturgiczny rytm czasu.
Duchowość

Naturalistyczne wypaczenie świętości czasu w zabieganym świecie

Portal Opoka przedstawia analizę Sławomira Zatwardnickiego dotyczącą współczesnego kryzysu odpoczynku i świętowania, opartą na książce Josefa Piepera „Odpoczynek i kult”. Autor diagnozuje redukcję czasu wolnego do funkcji utylitarnej służącej wydajniejszej pracy oraz oderwanie świętowania od jego kultowego wymiaru. W tekście pojawiają się odniesienia do tradycyjnego rozróżnienia między ratio (rozum dyskursywny) a intellectus (proste wejrzenie), jednak bez zakotwiczenia w katolickiej doktrynie o łasce i nadprzyrodzonym celu człowieka.

Tradycyjna katolicka rodzina modli się rączek z obawą przed nowym wydaniem "The Liturgical Rosary" w tle. Scena symbolizuje walkę między prawdziwą pobożnością a modernistycznym fałszem.
Duchowość

Nowe wydanie „Liturgical Rosary”: modernistyczna mistyfikacja w służbie posoborowej deformacji

Portal LifeSiteNews, znany z promowania ambiwalentnych postaw wobec rewolucji posoborowej, prezentuje entuzjastyczną recenzję trzeciego wydania The Liturgical Rosary wydanego przez Arouca Press. Autor, S.D. Wright, zachwyca się rzekomą „integracją tekstów liturgicznych z modlitwą różańcową”, całkowicie przemilczając teologiczne i doktrynalne bankructwo całego przedsięwzięcia, które stanowi jedynie kolejny przejaw modernistycznej infiltracji pozorowanej pobożności.

Poważna scena liturgiczna w tradycyjnym kościele greckokatolickim w Przemyślu z abp. Eugeniuszem Popowiczem wygłaszającym kazań od ambony.
Posoborowie

Teologiczny upadek grekokatolików: przyjęcie kalendarza gregoriańskiego jako akt apostazji

Portal eKAI (19 stycznia 2026) relacjonuje wprowadzenie kalendarza gregoriańskiego w strukturach greckokatolickich w Polsce jako „ułatwienie dla wiernych”, pomijając dogmatyczne i kanoniczne implikacje tej decyzji. „Abp” Eugeniusz Popowicz podczas liturgii w Przemyślu stwierdził: „Jezus, wchodząc do jego domu, przynosi pokój i duchową równowagę w sercu Zacheusza”, co stanowi teologiczną redukcję zbawczego dzieła Chrystusa do psychologizującego banału.

Tradycyjny kościół katolicki z monstrancją na ołtarzu podczas uroczystej adoracji. Chór i orkiestra w tle podkreślają świętość momentu.
Posoborowie

Muzyka jako substytut Wiary: modernistyczna instrumentalizacja sacrum w służbie emocjonalizmu

Portal eKAI relacjonuje wystąpienie „bpa” Adama Wodarczyka podczas adoracji żłóbka w Katowicach-Panewnikach, gdzie przedstawiciele chórów i orkiestr mieli uczestniczyć w rytuale będącym karykaturą autentycznej pobożności katolickiej. „Wasz śpiew, wasza muzyka wychodzi poza prezbiterium, poza chór, poza nuty” – deklamował hierarcha struktury posoborowej, dodając: „czasem to właśnie wasza pieśń, wasze utwory otwierają drzwi, których nie otworzy najpiękniejsze kazanie”.

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego z ołtarzem głównym i kapłanem celebrującym Mszę w Rzymskim Oblikku. Wierni modlą się w atmosferze pokory i szacunku.
Posoborowie

Pięciopunktowa iluzja „biskupa” Schneidera: Modernistyczna miazga w tradycjonalistycznym sosie

Portal LifeSiteNews relacjonuje wystąpienie „biskupa” Athanasiusa Schneidera, który przedstawił „pięciopunktowy plan” rzekomej odnowy liturgicznej w strukturach posoborowych. Postuluje on m.in. zakaz „protestanckich” gitar podczas „Mszy”, obowiązkowe użycie łaciny w katedrach czy powrót do polifonii sakralnej. Wszystko to miałoby być – według niego – „minimalnym” warunkiem przywrócenia „sprawiedliwości i pokoju” w „Kościele”.

Bazylika Laterańska w Rzymie podczas tradycyjnej mszy wielkanocnej
Posoborowie

Powrót do laterańskiej parodii: „papież” Leon XIV kontynuuje liturgiczne bezprawie

Portal LifeSiteNews informuje, że uzurpator Robert Prevost, występujący pod imieniem „Leona XIV”, planuje celebrować tzw. Mszę Wieczerzy Pańskiej 2 kwietnia 2026 roku w laterańskiej „archibazylice”. Decyzja ta rzekomo stanowi „powrót do tradycji” po „nowatorskich” praktykach bergogliańskich, które polegały na organizowaniu pseudo-liturgii w więzieniach i ośrodkach dla imigrantów. Komentowany artykuł z 16 stycznia 2026 roku z entuzjazmem relacjonuje ten „zwrot”, całkowicie ignorując dogmatyczną i jurydyczną nieważność wszystkich czynności sprawowanych przez uzurpatorów okupujących Watykan od 1958 roku.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.