Portal Opoka w artykule z 17 grudnia 2025 roku, zatytułowanym „Maryja nie jest rewolucjonistką”, prezentuje interpretację hymnu Magnificat, która stanowi klasyczny przykład posoborowej deformacji dokt…
Portal Opoka promuje tzw. „Zdrapkę Adwentową 2025” jako „duchowy kalendarz adwentowy” z zadaniami, modlitwami i inspiracjami mającymi rzekomo pomóc w „przygotowaniu serca na Boże Narodzenie”. Projekt,…
Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej relacjonuje wystąpienie abp Antoniego Filipazziego podczas uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny w Kalwarii Zebrzydowskiej. Cytowany „nuncjusz apostolski” stwierdza, iż „po Wniebowzięciu Marja nie tylko nie oddaliła się od nas, ale teraz może docierać do nas we wszystkich czasach i we wszystkich miejscach”, przywołuje słowa „św. Jana Pawła II” oraz nawołuje do „unikania polaryzacji” w Kościele. Całość przemówienia stanowi klasyczny przykład teologicznego bankructwa neo-kościoła, gdzie nadprzyrodzona prawda została zastąpiona psychologizującą pobożnością.
Portal Vatican News relacjonuje wystąpienie „papieża” Leona XIV (Roberta Prevosta) podczas „mszy” w parafii św. Tomasza z Villanuevy w Castel Gandolfo 15 sierpnia 2025 r. W homilii rzekomy następca Piotra miał nawoływać do „wybierania życia” poprzez naśladowanie „Marji”, której Wniebowzięcie interpretuje jako „znak” powszechnego zmartwychwstania. Całość opatrzona została retoryką społeczną o „budowaniu mostów” i „świadkach sprawiedliwości”, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego charakteru uroczystości. To jawna próba zastąpienia katolickiej eschatologii naturalistyczną utopią.
Portal eKAI (15 sierpnia 2025) relacjonuje wystąpienie „biskupa” Damiana Muskusa OFM wygłoszone podczas tzw. Pasterki maryjnej w Ludźmierzu, w którym duchowny sekty posoborowej przedstawił heretycką redukcję roli Marji do świeckiego symbolu „spotkania” i „pokoju”, całkowicie pomijając Jej nadprzyrodzoną rolę jako Pośredniczki Łask i Niepokalanej Matki Kościoła. Już sam fakt określania Matki Bożej mianem „Gaździny Podhala” zamiast tradycyjnego Regina Podhala (Królowa Podhala) demaskuje fałszujący charakter tego pseudokultu.
Watykańska relacja opisuje uroczystość Matki Bożej Śnieżnej w Bazylice Santa Maria Maggiore, podczas której kard. Rolandas Makrickas głosił homilię o „radości” płynącej z „bliskości Boga” oraz o symbolicznym znaczeniu bieli i czystości „śniegu”, upamiętnionym poprzez obsypywanie wiernych płatkami róż spadającymi z sufitu. Przypomniano legendę o śniegu na Eskwilinie (358 r.) i zbudowaniu świątyni z polecenia papieża Sykstusa III (432 r.), akcentując sentymentalną narrację o pięknie „łaski” oraz Magnificat Marji. Sprowadzenie kultu Bogurodzicy i czci świątyni do estetyzującego rytuału i psychologizmu „pocieszenia” bez wezwania do pokuty, życia w łasce uświęcającej, czci ofiary Mszy i królowania Chrystusa stanowi jaskrawy przykład naturalistycznej mistyki bez doktryny i bez krzyża.
Portal Opoka informuje o homilii kard. Rolandasa Makrickasa, „archiprezbitera” Bazyliki Santa Maria Maggiore, wygłoszonej w uroczystość Matki Bożej Śnieżnej. Wystąpienie opiera się na narracji o śniegu na Eskwilinie (358 r.) i pobożności związanej z tytułem Matki Bożej Śnieżnej. Centralny wątek homilii streszcza się w psychologizującym apelu: „Radość nie pochodzi z braku problemów, ale z wiary w obecność Boga, który jest blisko nas”, przy czym „Bóg jest wielki, bo nas kocha – małych”, a Maryja „czyni wielkimi dzieła Pana”, nie „swoje trudności”. W tle pobrzmiewa posoborowy rytuał „opadania płatków róż” w bazylice i odwołanie do opinii „papieża Franciszka” o pięknie darmowej łaski symbolizowanej przez śnieg. Ta słodkawa rama pastoralna całkowicie przemilcza dogmatyczne prawdy o grzechu, odkupieniu, ofierze Mszy, potrzebie nawrócenia oraz publicznym panowaniu Chrystusa Króla, redukując wiarę do emocjonalnego „niepoddawania się problemom”. To nie tylko sentymentalizm – to systemowy modernizm udający pobożność maryjną.
Vatican News PL relacjonuje homilię kardynała Rolandas Makrickas podczas Mszy w rocznicę poświęcenia Bazyliki Santa Maria Maggiore i w tzw. uroczystość Matki Bożej Śnieżnej. W centrum narracji stawia się symbolikę śniegu, „bieli i czystości”, Magnificat, „radość” i „bliskość Boga”, a także zwyczaj zrzucania białych płatków róż spod sklepienia bazyliki. Pojawiają się uwagi o „małości” człowieka, „wielkich rzeczach Bożych” i „cudach przez małych i czystych sercem”. Milczy się o grzechu, o nawróceniu, o ofierze Mszy świętej jako przebłagalnej, o stanach łaski i pozbawienia łaski, o jedynym Pośredniku i Królu, którego prawo zobowiązuje narody. Konkluzja jest oczywista: to dekoracyjny naturalizm, który pod pobożnym słownictwem relatywizuje wiarę, a w posoborowych strukturach sprowadza kult do estetycznego widowiska.
