Krytyka sedewakantystycznej narracji o legacie Leon XIV i maryjnej czci
Cytowany artykuł relacjonuje, że „papież Leon XIV” mianował kardynała Mario Grecha, sekretarza generalnego Synodu Biskupów, papieskim legatem na uroczystość upamiętniającą pięćdziesiątą rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej Wniebowziętej w katedrze Gozo na Malcie. Uroczystość ma mieć miejsce 15 sierpnia, w dniu święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w kościele, w którym obraz ten góruje nad ołtarzem głównym od 1791 roku. List od Leona XIV rozważa rola Najświętszej Maryi Panny w historii zbawienia, stwierdzając, iż “Marja od początku wieków została przez Boga przeznaczona i ustanowiona ponad wszelkie stworzenie, jako orędowniczka łaski i wzór świętości dla swojego ludu odkupionego w paschalnym misterium wywyższenia Chrystusa – na chwałę Jego majestatu” (język listu w linii teologicznej ma mieć charakter nobilitujący). Artykuł powtarza, że Kościół „z miłością kontempluje i podziwia Jej chwalebne Wniebowzięcie”, a wierni dekorują wizerunek Marji koronami i drogocennymi kamieniami, by „ukazać niewypowiedzianą miłość Boga do ludzi”. W dalszej części pojawia się wezwała do „świadectwa wiary” i do „świadectwa radości Ewangelii”. Oddając to w słowach redaktora, artykuł łączy kult maryjny z publicznym stanowiskiem Kościoła o ewangelicznej radości.
Niniejsza analiza ukazuje, że z perspektywy tradycyjnej teologii katolickiej sprzed 1958 roku opisanu tendencję należałoby uznać za symptom pewnej duchowej i teologicznej degeneracji, która w duchu posoborowych przemian (nawet jeśli nie odwołuje się bezpośrednio do programów soborowych) relatywizuje święte Objawienie i podstawową teologię sakramentalnego Kościoła. Brak także ostrzeżenia, że przyjmowanie „Komunii” w strukturach posoborowych, gdzie Msza została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię ofiary przebłagalnej, jest jeżeli nie li ‘tylko’ świętokradztwem, to bałwochwalstwem. Poniższe rozważanie ukazuje, dlaczego tak voici kształt naczelny, i dlaczego w świetle autentycznej Tradycji Kościoła nie można zgodzić się na taką eklezjalną sofystykę.
