Portal eKAI (15 sierpnia 2025) relacjonuje uroczystości 83. rocznicy pierwszego transportu więźniów do podobozu KL Auschwitz-Jawischowitz, wymieniając uczestników ceremonii i statystyki ofiar. W tekście dominuje świecka narracja historyczna, całkowicie pomijająca perspektywę wieczności i duchowe obowiązki katolików wobec zamordowanych.
Portal Opoka relacjonuje inicjatywę kard. Matteo Zuppiego, który 14 sierpnia 2025 r. w Parku Pamięci Monte Sole zamierza odczytać nazwiska dzieci zabitych podczas konfliktu w Strefie Gazy, rzekomo dla „uczczenia ich godności”. Ten sentymentalny performans, odwołujący się do masakry z 1944 roku, stanowi jedynie kolejny przejaw teologicznej zapaści posoborowego establishmentu.
Biuro Prasowe KEP relacjonuje złożenie wieńca przez delegację Sekretariatu KEP pod Pomnikiem Ofiar Rzezi Woli, w 81. rocznicę masowych egzekucji dokonanych w sierpniu 1944 roku. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele władz, instytucji państwowych, weterani, mieszkańcy, a także reprezentanci IPN i Muzeum Powstania Warszawskiego. Podano liczby ofiar (40–60 tys.), przywołano rocznicowe daty i decyzję Rady Warszawy ustanawiającą 5 sierpnia Dniem Pamięci Mieszkańców Woli. Relacja kończy się wyłącznie na gestach upamiętnienia, bez najmniejszego wezwania do pokuty, bez przypomnienia o potrzebie modlitwy za zmarłych, bez wzmianki o Mszy za poległych ani o nadprzyrodzonym sensie ofiary, męczeństwa i sprawiedliwości Bożej. Oto symptom: rytuał świeckiego humanitaryzmu zastępuje religię – puste gesty zamiast kultu Boga.
Krwawy żniwierz modernizmu: masakra w DR Konga a milczenie o jedynym Lekarstwie
Cytowany artykuł relacjonuje masakrę 32 katolików, w tym dzieci, zamordowanych przez islamistów ADF w Komandzie (DR Konga), podczas spotkania młodzieży ruchu Krucjaty Eucharystycznej i Akcji Katolickiej; wypowiada się ks. Dieudonné Liringa, wskazując, że ofiary „zginęły z powodu wiary”. Pogrzeb sprawiono częściowo we wspólnej mogile, a w tekście przywołano telegram uzurpatora Leona XIV, który prosi Boga, aby krew „męczenników” stała się zasiewem pokoju, pojednania i braterstwa, oraz apel o modlitwę w kontekście Roku Jubileuszowego. Zasadniczy wydźwięk materiału sprowadza tragedię do haseł „pokoju”, „pojednania” i „integralnego rozwoju”, z pominięciem kluczowych kwestii nadprzyrodzonych i doktrynalnych – co samo w sobie jest oskarżeniem: narracja naturalistyczna ma przykryć doktrynalne bankructwo posoborowej religii.
