Operacja propagandowa w służbie modernizmu
Portal Vatican News (18 stycznia 2026) donosi o umieszczeniu mozaiki z podobizną Roberta Prevosta, uzurpatora tytułu Leona XIV, w Bazylice św. Pawła za Muram…
Modernistyczna profanacja sztuki sakralnej w Ołtarzewie
Portal eKAI (13 grudnia 2025) relacjonuje uroczystość otwarcia wystawy „Urbanowicz… Malując światłem” w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pall…
Portal Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) przedstawia sylwetkę Barbary Ziembickiej, artystki wspominającej inspiracje baśniami Andersena, ezoteryczne doświadczenia i twórczość osnutą wokół „obcowania ze światem równoległym”. Artykuł, utkany z nostalgii i postmodernistycznej duchowości, stanowi jedynie kolejny dowód na całkowite oderwanie współczesnej sztuki od nadprzyrodzonego porządku.
Portal Vatican News (8 grudnia 2025) relacjonuje otwarcie wystawy „Sto szopek w Watykanie” pod kolumnadą Berniniego, z udziałem abp Rino Fisichelly – proprefekta Dykasterii ds. Ewangelizacji struktur posoborowych. Wśród 132 prac z 23 krajów znalazły się trzy szopki z Polski: szydełkowa, „Dom Kopernika” Bractwa Toruńskich Belenistów oraz piernikowa wykonana przez dzieci z Warszawy. Ekspozycja, otwarta do 8 stycznia 2026 roku, prezentuje „kreatywność” manifestującą się użyciem włókien bananowych, szklanych figurek czy scenografii umieszczonych w bębnach garbarskich i na autobusach.
Portal Tygodnik Powszechny (14 listopada 2025) recenzuje najnowszą adaptację „Frankensteina” w reżyserii Guillermo del Toro jako „imponujące wysokobudżetowe widowisko”, w którym dominuje „kampowy spektakl” przykrywający fundamentalne pytania o człowieczeństwo. Autorce Anicie Piotrowskiej film wydaje się „nazbyt sentymentalny”, choć chwali „seksowną” kreację Jacoba Elordiego w roli Potwora oraz freudowskie wątki „toksycznego ojcostwa”. W ocenie recenzentki produkcja Netflixa „rzadko staje się czymś więcej niż mistrzowskim ożywianiem dekoracji i trucheł”, pozostawiając widza w stanie „przesytu pomieszanego z niedosytem”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (12 listopada 2025) prezentuje kolejną odsłonę cyklu rysunków Bartosza Minkiewicza, utrzymaną w konwencji satyry na temat współczesnego życia społeczno-religijnego. Brak dostępu do pełnej treści uniemożliwia szczegółową analizę, jednak sama forma i kontekst publikacji stanowią wymowne świadectwo degradacji pseudo-katolickiej sztuki w strukturach neo-kościoła.
