Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje artykuł Bartłomieja Gutowskiego o losach pianisty Józefa Hofmanna jako rzekomo „ćwiczenie z widzialności” w kulturze współczesnej. Autor kreśli narrację o „logistyce pamięci” i „infrastrukturze kultury”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sztuki i obowiązki katolickiego artysty.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) promuje wystawę „Niech nas widzą!” na Zamku Królewskim w Warszawie jako przełomowe „obszernie i różnorodnie opowiedziane” dzieło o roli ubioru w kulturze. Ekspozycja, zestawiająca płaszcz koronacyjny Stanisława Augusta z kreacjami współczesnych projektantów, ma ukazywać rzekomo uniwersalne prawdy o „tożsamości, władzy i statusie społecznym” wyrażanych przez strój. Już sam tytuł wystawy – parafraza hasła środowisk LGBT – zdradza jej ideologiczne ukierunkowanie.
Portal Tygodnik Powszechny (19 stycznia 2026) promuje najnowszą adaptację opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza „Dzień listopadowy” w reżyserii Jana Kidawy-Błońskiego. Akcja spektaklu – w przeciwieństwie do literackiego pierwowzoru – rozgrywa się nie w leśniczówce, lecz w agroturystyce prowadzonej przez „dość nieokrzesanego” Karola (Olaf Lubaszenko), gdzie pojawiają się jego matka-aktorka Starska (Ewa Wiśniewska) oraz gosposia Hanka (Julia Kijowska). Reżyser dokonuje psychologizacji krajobrazu, eksponując rzekomo „uniwersalne” konflikty: między erosem a tanatosem, fałszem a prawdą, ucieczką a konfrontacją.
Filmowa mistyfikacja w służbie genderowej rewolucji
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) promuje dzieło Chloé Zhao „Hamnet” jako rzekomo „intensywny kawał kina” oraz „ambitne kino środka”. W …
Kultura jako narzędzie apostazji: instytucje państwowe w służbie globalistycznej rewolucji
Portal „Tygodnik Powszechny” (grudzień 2025) propaguje osiągnięcia Instytutu Adama Mickiewicza, który real…
Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) przedstawia hagiograficzną opowieść o życiu i twórczości Sylvii Plath, wpisując ją w narrację emancypacyjnej walki z „patriarchalnym krajobrazem” lat 50. A…
Portal Tygodnik Powszechny (25 października 2025) relacjonuje IV dzień Festiwalu Conrada jako „rozmowy o Europie Środkowej, rodzinie, wspólnocie i pamięci”, gdzie twórcy próbują „opisać świat, który się rozpada”. Weronika Gogola, Ján Púček i Ziemowit Szczerek w dyskusji prowadzonej przez Aleksandrę Hudymač redukują środkowoeuropejskość do „mikroskopijnych historii”, „ironii przetrwania” i groteski. Nominowani do Nagrody Conrada przyznają, że piszą z „przymusu”, traktując rodzinę jako „źródło napięcia”, zaś Colm Tóibín w finale festiwalu głosi, że „pisanie to próba oddania głosu ciszy” – całość stanowi manifest dekadenckiego humanizmu oderwanego od nadprzyrodzonego porządku.
Portal „Tygodnik Powszechny” (14 października 2025) prezentuje tekst Pawła Bravo, łączący kult kebabu jako „narodowego dania” z kontemplacją jesiennych martwych natur Mikołaja Nowotniaka. Autor zachwyca się „kuchennym kundlem” jako symbolem polskiej tożsamości, po czym przechodzi do mistycyzmu rozkładających się warzyw w suwalskiej galerii, kończąc przepisem na kasztanowy deser. To manifest kultury pozbawionej sacrum, gdzie konsumpcja zastępuje transcendencję.
Portal Tygodnika Powszechnego (14 października 2025) prezentuje program 17. edycji Festiwalu Conrada – przedsięwzięcia finansowanego przez Miasto Kraków, Ministerstwo Kultury oraz korporację Allegro, promującego literaturę jako narzędzie sekularnego humanizmu. W ofercie licytacji znalazły się m.in.: „pakiet książek nominowanych do Nagrody Conrada”, spacer po księgarniach „z elementami gry miejskiej” oraz bilety na teatralną premierę adaptacji Wegetarianki. Całość utrzymana w duchu laickiego kultu twórczości, gdzie sacrum zastępuje się fetyszem autografu, a duchowe poszukiwania – konsumpcją wydarzeń kulturalnych.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) promuje 17. edycję Festiwalu Conrada, przedstawiając ją jako przestrzeń dialogu wokół „nadziei radykalnej”, „powrotów do życia” i „melancholii współczesności”. W obliczu całkowitej dezercji od fundamentów cywilizacji łacińskiej, wydarzenie to stanowi kolejny przejaw modernistycznej rebeliancji przeciwko nadprzyrodzonej misji sztuki.
