Pseudoduchowość w służbie artystycznej samorealizacjiPortal eKAI (23 grudnia 2025) przedstawia wywiad z Marcinem Styczniem jako artystą „idącym własną drogą duchową”. Już sama rama narracji – 30-lecie…
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) relacjonuje wystawę „Voices from Ukraine. Landscapes” we wrocławskim BWA, przedstawiając ją jako „najważniejszy i najbardziej przemyślany przegląd twórczości ukraińskiej” po rosyjskiej inwazji. Kuratorzy koncentrują się na „pejzażu jako ofierze wojny”, eksponując prace ukraińskich „artystów” dokumentujących zniszczenia środowiska naturalnego. Kateryna Aliinyk deklaruje, że „krajobraz to nie tylko przestrzeń. To uczestnik, świadek i nośnik emocji”, zaś Katya Buchatska w pracy wideo „Świat nagrywa” proponuje „sadzenie ogrodu, by istniało coś do stracenia”.
Synkretyzm w podziemiach: „wystawa” jako manifest antykatolickiej rewolucji
Pod pretekstem „odmalowywania katolicyzmu od nowa” w podziemiach warszawskiej katedry św. Floriana odbyła się 14 listopada 2…
Portal Opoka (13 listopada 2025) relacjonuje wystawę „Boże Narodzenie. 20 obrazów” w podziemiach praskiej „katedry” św. Floriana, stanowiącą kolejny etap projektu „Namalować katolicyzm od nowa”. Inicjatorzy – Dariusz Karłowicz i Joanna Paciorek – wręczyli „papieżowi” Leonowi XIV obraz Beaty Stankiewicz przedstawiający rzekomo Marję z Dzieciątkiem. Wernisaż poprzedzi „msza” pod przewodnictwem „biskupów” Kamińskiego i Grzybowskiego, zaś sama ekspozycja dostępna będzie nawet w uroczystość Narodzenia Pańskiego.
Portal Gość Niedzielny (13 listopada 2025) relacjonuje przygotowania do wernisażu wystawy obrazów o tematyce bożonarodzeniowej w podziemiach katedry warszawsko-praskiej, organizowanej pod szyldem projektu „Namalować katolicyzm od nowa”. Inicjatywa, wspierana przez Fundację Świętego Mikołaja, Teologię Polityczną oraz Instytut Kultury „św.” Jana Pawła II, ma rzekomo „ożywić sztukę sakralną poprzez powrót do obrazów wysokiej klasy artystycznej”. Kurator dr Dariusz Karłowicz entuzjazmuje się „paradoksem nad paradoksami” w ujęciu Wcielenia, podczas gdy całe przedsięwzięcie stanowi jedynie kolejny przejaw teologicznego bankructwa struktur posoborowych.
Aktorska mistyfikacja: fałszywy kult „świętego” w służbie posoborowej deformacji
Portal VaticanNews informuje o nagrodzeniu Marcina Kwaśnego za rolę „świętego” Maksymiliana Kolbego w filmie „Triumf S…
Portal „Tygodnik Powszechny” (30.10.2025) przedstawia wywiad z Weroniką Kobylińską, kuratorką wystawy „Wzdłuż milczącej fali” w ramach Warsaw Gallery Weekend. Ekspozycja zestawia archiwalne fotografie z Fundacji Archeologii Fotografii (m.in. Zbigniew Dłubak, Lucjan Demidowski, Wojciech Hermanowicz) ze współczesnymi fotoobiektami Ewy Doroszenko. Kluczowym wątkiem jest „sproblematyzowanie” pejzażu jako konstruktu kulturowego i krytyka „wzrokocentrycznej” percepcji natury w kontekście antropocenu. Kuratorka deklaruje intencję przełamania „estymy wobec malarstwa” na rzecz docenienia materialności fotografii oraz „autokrytyki instytucjonalnej” poprzez „rozszczelnienie” formuły wystawienniczej.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje rozmowę z Piotrem Dumałą, artystą animatorem, który w wywiadzie odsłania naturalistyczne i relatywistyczne podstawy swojej twórczości. Pod pozorem refleksji o sztuce i życiu przebija się tu modernistyczna wizja człowieka jako istoty skazanej na samotną walkę w bezbożnym świecie.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) przedstawia wywiad z fotografem Bryanem Schutmaatem, który deklaruje: „Aparat nie zmieni świata. Fotografia to nie narzędzie naprawy, lecz forma poetycka – subtelna, czasem silniejsza”. Artysta, znany z melancholijnych obrazów amerykańskiego Zachodu, kreśli wizję sztuki jako medium osobistych emocji, oderwanego od obiektywnej prawdy i odpowiedzialności społecznej. Już ta deklaracja odsłania duchową pustkę współczesnej kultury, która porzuciła metafizyczny wymiar na rzecz estetyzowanej subiektywności.
Portal Więź.pl (27 października 2025) przedstawia recenzję filmu Michała Kwiecińskiego „Chopin, Chopin!” jako opowieść o „cierpiącym geniuszu”, którego jedyną miłością była muzyka. Autor tekstu, „ks.” Andrzej Luter, zachwyca się kreacją Eryka Kulma ukazującą kompozytora jako istotę „żyjącą na granicy życia i śmierci”, tworzącą „niemal nieśmiertelną” sztukę wyzwoloną z materii. W całym wywodzie pobrzmiewa modernistyczna herezja absolutyzująca ludzkiego ducha przy całkowitym milczeniu o nadprzyrodzonym wymiarze sztuki.
