Portal Więź.pl (21 października 2025) prezentuje entuzjastyczną relację z wystawy „Czarny karnawał. Ensor / Wojtkiewicz” w Muzeum Narodowym w Warszawie, gloryfikującą dekadencką twórczość dwóch modernistycznych artystów. Wychwalane jako „wielobarwna, karnawałowa sceneria” dzieła Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza ukazują się jako symptomy głębokiego kryzysu duchowego epoki oderwanej od nadprzyrodzonych pewników.
Portal Tygodnik Powszechny (17 października 2025) prezentuje film Kelly Reichardt „Wystawa” jako „subtelną opowieść o codzienności pracy kreatywnej”, skupiając się na postaci Lizzy (Michelle Williams) – rzeźbiarki przygotowującej się do wernisażu wśród prozaicznych problemów: urlopu w pracy biurowej, braku ciepłej wody czy opieki nad rannym gołębiem. Recenzentka chwali „miękkość” kina Reichardt i „delikatne szkicowanie” postaci, widząc w tym „głęboko osobisty” obraz artystycznego niespełnienia.
Portal eKAI (12 października 2025) relacjonuje wystawę Namalować katolicyzm od nowa w rzymskich Muzeach San Salvatore in Lauro, prezentującą współczesne interpretacje tajemnicy Nawiedzenia św. Elżbiety. Dwadzieścia obrazów autorstwa polskich malarzy, powstałych na zamówienie Instytutu Kultury „św. Jana Pawła II” i Fundacji „Świętego Mikołaja”, ma rzekomo „ożywić katolicką sztukę sakralną” poprzez „współczesny język malarski”. Kurator Dariusz Karłowicz deklaruje, że „chrześcijaństwo musi używać języka i wyobraźni swoich czasów”, zaś ks. Paweł Ptasznik z Watykańskiej Fundacji „Jana Pawła II” podkreśla potrzebę „odnowienia dialogu między Kościołem a ludźmi kultury”. Wystawa, objęta patronatem dwóch dykasterii posoborowych i wpisana w program Jubileuszu 2025, została uhonorowana audiencją u „papieża” Leona XIV, który otrzymał obraz Kontemplacja Dzieciątka Beaty Stankiewicz. Projekt ma trwać 21 lat, obejmując wszystkie tajemnice różańcowe.
Portal gość.pl (9 października 2025) bezkrytycznie relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu za „wizjonerskie dzieło, które przypomina nam o sile sztuki w samym środku apokaliptycznej grozy”. W uzasadnieniu Szwedzka Akademia porównuje dzieła noblisty do twórczości Franza Kafki i Thomasa Bernharda, podkreślając ich „charakterystyczne poczucie absurdu i groteski”. Artykuł przemilcza jednak demoniczny wymiar sztuki gloryfikującej upadek i duchową degrengoladę.
Portal Więź.pl (4 października 2025) przedstawia wystawę Mirosława Bałki „Arbeit” jako „poemat przestrzenny” złożony z przedmiotów codziennego użytku – stalowych blach, desek szalunkowych, fragmentów murów – które rzekomo niosą głębokie treści pamięciowe dotyczące domu rodzinnego artysty i historii otwockiego getta. Kuratorka Anda Rottenberg kreuje narrację o „znaczących abstrakcyjnych gestach” mających przemawiać „wszystkimi zmysłami”, podczas gdy instalacje typu „korytarz z mydła” czy „stalowy kontener nasycony czernią” przedstawiane są jako przejmujące metafory egzystencjalne.
Portal ekai.pl (2 października 2025) informuje o audiencji u „papieża” Leona XIV, podczas której przedstawiciele Fundacji Świętego Mikołaja i Watykańskiej Fundacji „Jana Pawła II” zaprezentowali projekt „Namalować katolicyzm od nowa”. Inicjatywa zakłada stworzenie współczesnych interpretacji różańcowych tajemnic przez „najwybitniejszych artystów”, z wystawą „Nawiedzenia” w rzymskim muzeum San Salvatore in Lauro, objętą patronatem posoborowych „dykasterii”. „Ojciec Święty Leon XIV poprosił inicjatorów cyklu […] aby «odnawiali kulturę w duchu chrześcijańskiej wiary»” – relacjonuje cytowany „ks.” Tomasz Podlewski.
Portal eKAI (02 października 2025) relacjonuje otwarcie wystawy „Oczekiwany powrót. Rafael dla Monteluce z Muzeów Watykańskich” w Perugii, prezentującej ołtarz „Ukoronowania Najświętszej Maryi Panny” (należący do zbiorów watykańskich od 1816 r.) wraz z predellą z miejscowej galerii. Wystawa, której kuratorzy podkreślają wartość artystyczną i techniczne aspekty konserwacji, stanowi kolejny przykład redukcji sztuki sakralnej do poziomu świeckiej ekspozycji muzealnej, oderwanej od jej nadprzyrodzonego celu.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) informuje o jesiennych wystawach w polskich muzeach i galeriach, gloryfikujących twórczość feministyczną, modernistyczną oraz synkretyczne zestawienia sztuki dawnej ze współczesnymi eksperymentami. Artykuł stanowi apologię rewolucji kulturowej, gdzie estetyka służy destrukcji porządku nadprzyrodzonego.
Portal „Więź” (23 września 2025) prezentuje prace Wojciecha Kutylli, artysty emigranta tworzącego pod pseudonimem „Wojtek”, który w cyklu Tu, tam, nigdzie eksploruje doświadczenie zawieszenia między kulturami poprzez fotograficzne autoportrety w masce „zielonego stwora”. Projekt nawiązuje do anglosaskiego terminu floating, oznaczającego stan permanentnego wykorzenienia. Artykuł gloryfikuje tę „ironiczną inność” jako artystyczną sublimację emigracyjnego dyskomfortu, całkowicie pomijając jego duchowe i moralne implikacje.
Portal „Więź” (21 września 2025) relacjonuje wystawę „Dom dla Imienia” w posoborowym opactwie benedyktynów w Tyńcu jako rzekome „spotkanie dwóch artystek” i „tęsknotę za miejscem, gdzie zamieszkuje Bóg”. W rzeczywistości mamy do czynienia z synkretycznym spektaklem, gdzie prawdziwa teologia świątyni zostaje zastąpiona subiektywnymi impresjami, a mysterium fidei (tajemnica wiary) – redukowana do estetycznych eksperymentów.
