Portal Konferencji Episkopatu Polski (21 września 2025) opublikował przesłanie „bpa” Rafała Markowskiego na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Dokument propaguje naturalistyczną wizję mediów jako narzędzia budowania „kultury spotkania, solidarności i dialogu”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel komunikacji w służbie jedynej prawdziwej religii.
Portal „Więź” (23 września 2025) prezentuje felieton Michała Zioło OCSO, rzekomego trapisty, który pod płaszczykiem refleksji o „naśladowaniu Chrystusa” przemyca relatywistyczną wizję duchowości oderwanej od dogmatycznej prawdy. Tekst, stanowiący fragment cyklu „Jakotakość”, operuje typowo modernistycznym językiem „dialogu” i „wolności od przemocy”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar łaski oraz konieczność wierności niezmiennemu depozytowi wiary.
Portal Więź (23 września 2025) przedstawia historię Teresy – kobiety rzekomo skrzywdzonej przez duchownego w instytucji charytatywnej, zestawiając jej doświadczenia z traumatycznymi przeżyciami z terenów objętych działaniami wojennymi. Artykuł pomija całkowicie doktrynalne i dyscyplinarne mechanizmy prawdziwego Kościoła katolickiego, redukując problem do psychologicznego studium przypadku w oderwaniu od teologii grzechu i nawrócenia.
Portal „Więź” (23 września 2025) prezentuje rozmowę ze współpracującymi z sektą posoborową Moniką Gajdą i „diakonem” Marcinem Gajdą, którzy w imię fałszywie pojętej tolerancji propagują bierną akceptację apostazji dorosłych dzieci przez rzekomo „wierzących” rodziców. „Skoro dorosłe dziecko deklaruje się jako osoba niewierząca, to trzeba je takim właśnie zaakceptować, nie narzucając naszych zasad” – stwierdzają autorzy, całkowicie wypaczając katolickie pojęcie rodzicielskiego obowiązku.
Cytowany artykuł Jakuba Wygnańskiego w kwartalniku „Więź” (23 września 2025) analizuje współczesne kryzysy – klimatyczne, polityczne, migracyjne – proponując budowę „odporności” i „antykruchości” jako remedium na „polikryzys”. Autor, skupiając się na ludzkich strategiach przetrwania, całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar cierpienia oraz absolutny prymat łaski Bożej w zarządzaniu dziejami. To nie zwykłe zaniedbanie, lecz symptom modernistycznej apostazji, redukującej rzeczywistość do horyzontu doczesnego.
Portal „Więź” (23 września 2025) przedstawia esej Karola Grabiasa, który pod pozorem analizy konfliktu „mas i elit” promuje naturalistyczną wizję społeczeństwa, całkowicie pomijając nadprzyrodzony porządek łaski i obowiązek poddania narodów pod panowanie Chrystusa Króla. Autor, powołując się na lewicujące teorie José Ortegi y Gasseta, forsuje ideę „wspólnot ukośnych” jako remedium na współczesne podziały, co stanowi jedynie kolejną mutację socjalistycznej utopii.
Portal „Więź” (23 września 2025) promuje książkę Doroty Groyeckiej Krwinki. Opowieści o stracie i nadziei, przedstawiając ją jako „akt solidarności” z rodzicami tracącymi dzieci. Tekst Katarzyny Sroczyńskiej gloryfikuje „uniwersalne doświadczenie utraty” pozbawione nadprzyrodzonej perspektywy, redukując cierpienie do terapii przez literaturę. To jawny przykład posoborowego kultu człowieka zastępującego kult Chrystusa Króla.
Portal „Więź” w artykule Sebastiana Adamkiewicza (23 września 2025) prezentuje tzw. renesans słuchowisk w kontekście popularności audiobooków i podcastów, gloryfikując „potęgę wyobraźni stymulowanej przez dźwięk” na przykładzie reakcji słuchaczki zachwyconej „przystojnym” bohaterem. Autor pomija całkowicie transcendentny wymiar sztuki, sprowadzając ją do poziomu czysto zmysłowego doznania.
Portal „Więź” (23 września 2025) przedstawia wywiad z Krzysztofem Czyżewskim, animatorem środowisk kontrkulturowych, promującym ideę „małych centrów świata” jako rzekomej alternatywy dla dominujących struktur społecznych. Autor powołuje się na biblijną metaforę Dawida pokonującego Goliata, sugerując, że współczesne „małe ośrodki” mogą stać się narzędziem przemian cywilizacyjnych. Już w tym założeniu ujawnia się duchowa naiwność i teologiczna ignorancja charakterystyczna dla posoborowego relatywizmu.
Portal „Więź” (23 września 2025) przedstawia tekst Julii Lewandowskiej gloryfikujący pisma hiszpańskich mniszek z XVI-XVII wieku jako rzekomo „otwierające nowe horyzonty zrozumienia relacji z Bogiem” poprzez koncepcje wzajemnej zależności, Boga-karmicielki oraz afirmację „kobiecej cielesności i podmiotowości”. Artykuł pomija całkowicie doktrynalną ocenę tych pism, przedstawiając je jako „niezwykle aktualną lekturę myśli chrześcijańskiej”.
