Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) przedstawia serię gier „Silent Hill” jako głęboką eksplorację ludzkich lęków i traum, porównując ją do dzieł literackich i malarskich. Artykuł wychwala „oniryczny poemat grozy” za rzekome przenikanie egzystencjalnych niepokojów poprzez połączenie kina, literatury i sztuk plastycznych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) wychwala 35-lecie reaktywacji Caritas Polska, przedstawiając ją jako „nowoczesną organizację” pomagającą 700 tysiącom osób rocznie i będącą częścią globalnej sieci Caritas Internationalis. Artykuł gloryfikuje świecki wymiar działalności, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel dzieł miłosierdzia, podporządkowując Kościół prawom państwowym i promując ekumeniczne współbraterstwo z antykatolickimi strukturami.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025 r.) relacjonuje rywalizację USA i Chin w eksploracji kosmosu, koncentrując się na technologicznych i gospodarczych aspektach „nowego wyścigu na Księżyc”. Autor wychwala postęp chińskiego programu kosmicznego, wyraża obawy o opóźnienia SpaceX Elona Muska oraz snuje utopijne wizje „korzyści dla całej ludzkości” z kosmicznej ekspansji. Całość utrzymana jest w tonie świeckiego triumfalizmu, gdzie Regnum Christi (Królestwo Chrystusa) zostało zastąpione królestwem technokratycznych mocarstw.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) prezentuje tekst o. Wacława Oszajcy SJ pt. „Szkoda czasu na przeżywanie żałoby”, gdzie autor postuluje porzucenie żałoby na rzecz „marzenia o wiecznym życiu”, sugerując bezpośrednie przejście od Święta Zmarłych do świąt Bożego Narodzenia jako „znak czasu”. Oszajca powołuje się na „wszechświat z pamięcią” oraz kolędę „Kolęda dla nieobecnych” wykonywaną w kościołach „wbrew zakazom władz kościelnych”, gloryfikującą przekonanie, że zmarli „będą żyć wiecznie” w innej postaci. Tekst stanowi klasyczny przykład modernistycznej subwersji eschatologii katolickiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) relacjonuje konflikt na Litwie po objęciu resortu kultury przez przedstawicieli populistycznej partii „Świt Niemna”. Artykuł opisuje protesty środowisk artystycznych przeciwko nominacji Ignatasa Adomavičiusa – przedsiębiorcy z branży spożywczej – na stanowisko ministra kultury. Autor przedstawia sytuację jako walkę o „wolność kultury” przeciwko „nacjonalistom”, całkowicie pomijając katastrofalny upadek katolickich fundamentów litewskiej państwowości.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) przedstawia Johna Henry’ego Newmana jako wzór rzekomej „wiary intelektualnej”, zdolnej do syntezy katolicyzmu z duchem nowoczesności. Artykuł gloryfikuje jego konwersję z anglikanizmu oraz wpływ na Stanisława Brzozowskiego, kreując mit o Kościele zdolnym do „integrowania” antychrześcijańskich idei. „Kościół jest w stanie przyjąć wszystkie wyniki myśli nowoczesnej, naukowej i nie zachwiać się ani na chwilę” – powtarza autor za Brzozowskim, bezkrytycznie przejmując modernistyczne fantazmaty. Ten apologetyczny wywód stanowi klasyczny przykład posoborowej herezjologii, gdzie rewolucja doktrynalna maskuje się rzekomym „duchem Tradycji”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) przedstawia analizę Jarosława Flisa dotyczącą ograniczenia kadencyjności w samorządach lokalnych. Autor argumentuje, że wprowadzenie w 2018 r. dwukadencyjności było „końską kuracją na źle zdiagnozowaną chorobę”, kwestionując tezę o „zabetonowaniu” władzy lokalnej. Flis powołuje się na dane statystyczne wskazujące, że po 17 latach urząd zachowuje jedynie co ósmy włodarz, co miałoby dowodzić skuteczności mechanizmów demokratycznej rotacji. Proponuje zamiast limitów wzmocnienie instytucjonalne opozycji poprzez wprowadzenie „obywatelskiego orędownika”. Artykuł pomija jednak fundamentalne zasady katolickiej nauki społecznej, redukując problem władzy do technicznych rozwiązań proceduralnych.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) publikuje artykuł abp. Grzegorza Rysia, w którym autor komentuje fragment Ewangelii Łukasza (12,54-59) o rozeznawaniu „znaków czasu”. Ryś przedstawia sumienie jako narzędzie pozwalające uniknąć sądu ostatecznego poprzez wewnętrzne pojednanie: „Masz sumienie! Nie potrzebujesz bać się ostatecznego sądu, o ile po drodze osądzisz się sam – «sam z siebie rozeznasz to, co jest słuszne»”. Autor określa to jako „bardzo dobrą nowinę”, dodając że pobożność bez słuchania sumienia to „obłuda”. Tekst całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar łaski i sakramentalnego pojednania, redukując wiarę do psychologicznego samobadania.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) publikuje komentarz abp. Grzegorza Rysia do fragmentu Ewangelii Łk 12, 54-59. Autor przedstawia sumienie jako narzędzie samowystarczalnego „rozeznania”, gwarantujące uniknięcie sądu Bożego poprzez pojednanie z przeciwnikiem „w drodze”. Nowina głoszona przez hierarchy sprowadza się do tezy, że subiektywne rozeznanie zastępuje konieczność sakramentalnej pokuty i posłuszeństwo niezmiennemu prawu moralnemu.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) publikuje artykuł Zuzanny Radzik pt. „Antysemityzm trzeba traktować śmiertelnie poważnie. Wierzę, że da się to robić, jednocześnie krytycznie patrząc na wojnę w Gazie i politykę Izraela”. Autorka, określana jako „teolożka”, usiłuje rozdzielić krytykę państwa żydowskiego od zjawiska antysemityzmu, powołując się na własne doświadczenia z pobytu w Jerozolimie. Twierdzi, że „antysemityzm w Polsce i w Europie nigdy nie zniknął”, jednocześnie ostrzegając przed używaniem antysemickich klisz przy okazji dyskusji o konflikcie izraelsko-palestyńskim. Całość stanowi klasyczny przykład modernistycznej dialektyki, gdzie pozorna obrona prawdy służy relatywizacji doktrynalnych zasad.
