Portal Tygodnik Powszechny (4 listopada 2025) informuje o wystawie „Dürer i Holbein na Wawelu”, przedstawiając ją jako „dialog mistrzów północnego renesansu” i „pytanie o to, czym jest człowiek”. Wychwalając „mowę duszy, która promieniuje z ciała” w portretach norymberskiego humanisty i nadwornego malarza Henryka VIII, autor całkowicie wymazuje nadprzyrodzony kontekst sztuki katolickiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) informuje o działaniach struktur posoborowych mających na celu „porządkowanie kultu marjowego”, z akcentem na twierdzenie, że „zbawia tylko Bóg”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) relacjonuje wspomnienie autora o bójce dwóch mężczyzn przed sklepem Społem na warszawskiej Chomiczówce w 1989 roku, gdzie starszy napadnięty mężczyzna odmówił dobicia leżącego przeciwnika, komentując: „ja jestem stara żoliborska szkoła, leżącego się nigdy nie bije”. Autor konfrontuje to ze współczesnymi walkami MMA, gdzie dobijanie nieprzytomnych przeciwników stało się normą, oraz wskazuje na szersze zjawisko „gargantuizacji sfery publicznej” – braku umiaru, dystansu i eskalacji przemocy w kulturze masowej. Jako przyczyny wskazuje „późnokapitalistyczne nienasycenie” i „deficyt sensu”, wyrażając tęsknotę za światem regulowanym zasadami „starej żoliborskiej szkoły”. Analizowany tekst stanowi jaskrawy przykład naturalistycznej diagnozy kryzysu cywilizacyjnego, całkowicie pomijającej jego religijne i moralne korzenie.
Portal Tygodnik Powszechny (19 czerwca 2025) relacjonuje zuchwałą kradzież dziewięciu bezcennych artefaktów z Galerii Apollina w Luwrze, dokonaną w biały dzień przez uzbrojonych przestępców. Artykuł koncentruje się na technicznych aspektach napadu, reakcjach mediów oraz politycznych reperkusjach, całkowicie pomijając duchowy wymiar zdarzenia jako przejaw głębszego kryzysu cywilizacyjnego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem przypadkowych dialogów podsłuchanych w przestrzeni publicznej. Autorce przyznano Nagrodę Nike, co stanowi pretekst do rozważań o relacjach międzyludzkich zredukowanych do poziomu emocjonalnego barteru. Całość utkana jest z rozmów o „związkach wizerunkowych”, próbach uwodzenia pod drzwiami wagonów oraz negocjacji wartości statuetki literackiej. Punktem kulminacyjnym staje się pytanie starszego mężczyzny w tramwaju: „Proszę pani, a co to jest ten czas?” – pozostawione bez metafizycznej odpowiedzi.
