Portal eKAI (25 listopada 2025) relacjonuje konferencję dla „kapłanów” diecezji włocławskiej w Licheniu, poświęconą rzekomemu „sakramentowi pokuty i pojednania”. Wydarzenie prowadzone przez „bpa” Krzysztofa Nikla, „regensa Penitencjarii Apostolskiej”, stanowi klasyczny przykład posoborowej mistyfikacji sakramentalnej.
Portal eKAI (25 listopada 2025) relacjonuje publikację Noty doktrynalnej „Una caro. Elogio della monogamia” zatwierdzonej przez „papieża” Leona XIV. Dokument przedstawia małżeństwo jako „wzajemną przynależność” otwierającą na „nieskończoność”, akcentując walkę z przemocą i potrzebę „nowej pedagogii” wobec współczesnych wyzwań. Brakuje jednak jednoznacznego odwołania do nadprzyrodzonego celu małżeństwa jako sakramentu prowadzącego do zbawienia, co demaskuje naturalistyczną redukcję doktryny katolickiej.
Portal Opoka relacjonuje o planowanej wizycie antypapieża Leona XIV w Turcji z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego, gloryfikując przy tym rzekome chrześcijańskie dziedzictwo tego kraju. Artykuł podkreśla znaczenie Turcji jako kolebki chrześcijaństwa, wymieniając Efez, Antiochię i wzgórze Meryem Ana, gdzie według lokalnej tradycji miało nastąpić Zaśnięcie Najświętszej Marji Panny. Autorka, prof. Barbara Strzałkowska z UKSW, zachęca do odkrywania „śladów wczesnego chrześcijaństwa” w tym muzułmańskim kraju, podkreślając rozwój infrastruktury turystycznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) relacjonuje kontrowersyjną kampanię promocyjną hiszpańskiej artystki Rosalíi Vila Tobelli, która podczas premiery albumu „Lux” wykorzystała symbole religijne w sposób jawnie profanacyjny. Wjazd na biały samochód niczym na „papamobile”, habit zakonny przekształcony w strój sceniczny oraz mieszanie katolickiej hagiografii z hinduistycznym świętem Diwali – to wszystko zdaniem komentatorów stanowi „mistyczną estetykę” łączącą sacrum z profanum. Tymczasem katolicka doktryna nie pozostawia wątpliwości: święte znaki nie mogą być narzędziem rozrywki ani przedmiotem artystycznej eksploatacji.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) prezentuje analizę filmu „Rocznica” Jana Komasy jako rzekomo „satyrę na wojny kulturowe”, gdzie „rodzina staje się poligonem konfliktu ideologicznego”. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejną próbą relatywizacji prawdy, gdzie pod pozorem „sprawiedliwego rozkładania racji” zaciera się fundamentalny podział między dobrem a złem.
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) publikuje rozważania „ks.” Adama Bonieckiego na temat adwentu. Autor wspomina dziecięcą praktykę zbierania sianka za dobre uczynki, by potem wyściełać nim żłóbek. Współczesny adwent ocenia jako „czas większej niż zwykle uwagi” i „uczenia się przykazania miłości”, które „w różnych fazach życia niesie inną treść”. Całość pozbawiona jest jakichkolwiek odniesień do nadprzyrodzonego celu tego okresu liturgicznego.
Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje kolejną pracę Bartosza Minkiewicza – rysownika specjalizującego się w relatywizacji katolickich symboli. Choć treść artykułu pozostaje niedostępna poza płatną bramką, sama sygnatura autora i profil pisma stanowią wystarczający kontekst do teologicznej demaskacji.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) prezentuje tekst Tomasza Stawiszyńskiego, w którym autor entuzjastycznie interpretuje adhortację „Dilexi te” antypapieża Leona XIV jako „przełomowe wezwanie do troski o słabszych”. Stawiszyński przeciwstawia rzekomo „chrześcijańską ofiarę” filozofii Nietzschego, dowodząc, że współczesna kultura odrzuca „logikę miłosierdzia” na rzecz „turbokapitalizmu i ideologicznych wzmożeń”. Całość stanowi apologię posoborowej rewolucji, która pod płaszczykiem społecznego zaangażowania demontuje nadprzyrodzony charakter Kościoła, redukując go do humanitarnej NGO.
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) publikuje tekst „Wszystko, co się tutaj dzieje” autorstwa „ojca” Wacława Oszajcy „SJ”, w którym kwestionuje się wszechwiedzę i omnipotencję Jezusa Chrystusa. Artykuł stanowi klasyczny przykład modernistycznej deformacji katolickiej doktryny, podszywającej się pod rzekomą głębię duchową.
Portal LifeSiteNews relacjonuje historię Janice Moss, która jako bezdomna 17-latka w 1973 roku „nigdy nie postrzegała aborcji jako wyzwolenia z trudnych okoliczności, ale jako coś, co było jej narzucane wbrew jej woli”. Po cudownym uniknięciu aborcji (z powodu zamkniętego urzędu pomocy społecznej) urodziła syna, założyła rodzinę i osiągnęła sukces zawodowy. Artykuł przedstawia to jako argument przeciwko „mitom propagowanym przez aktywistów proaborcyjnych”. Choć pozornie chrześcijańskie, świadectwo to pomija kluczowe wymiary katolickiej doktryny, redukując świętość życia do indywidualistycznego sukcesu.
