Portal EWTN informuje o nowej inicjatywie „Papieskiej” Akademji Pro Vita, która pod egidą modernistycznej „Dykasterji ds. Integralnego Rozwoju Człowieka” ogłosiła manifest „Naukowcy dla Pokoju”. Dokument ten, podpisany przez ponad 80 przedstawicieli świata akademickiego, wzywa do wykorzystania badań naukowych i współpracy międzynarodowej jako narzędzi budowania pokoju w obliczu narastających napięć globalnych….
Portal Opoka informuje o skokowym wzroście nielegalnej migracji do Zjednoczonego Królestwa przez kanał La Manche (ponad 25 tys. osób od stycznia do lipca, wzrost o 50% r/r) oraz o reakcji władz: dodatkowe 100 mln funtów, 300 etatów w Narodowej Agencji do Walki z Przestępczością, technologie i sprzęt do zwalczania gangów przemytniczych. Cytowane są oceny premiera Keira Starmera, który zapowiada „wykorzystanie każdego narzędzia, aby zabezpieczyć granice”, oraz krytyczne komentarze opozycji i Nigela Farage’a, podważające skuteczność rzucania pieniędzy w problem. Artykuł przywołuje też kontekst zamieszek na tle etnicznym i politycznej instrumentalizacji tożsamości religijnej sprawcy morderstw, a także wskazuje na przeciążenie brytyjskiego systemu więziennictwa.
Tekst zamyka się w naturalistycznym horyzoncie: państwo, budżet, policja, służby, granice—bez słowa o nadprzyrodzonym porządku, o grzechu, o potrzebie panowania Chrystusa Króla, o realnych przyczynach cywilizacyjnej dezintegracji.
Portal EWTN News (12 marca 2026) donosi o nadchodzącej podróży uzurpatora Leona XIV do Kamerunu, planowanej na połowę kwietnia tego roku. Tekst przedstawia siedem filarów tamtejszego „katolicyzmu”, kładąc nacisk na jego liczebną potęgę, wpływ społeczny w sektorach edukacji i ochrony zdrowia oraz rolę „biskupów” jako mediatorów politycznych w obliczu wewnętrznych…
Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienie Kevina Josepha Farrella, prefekta Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia, który dziękuje „papieżowi” Leonowi XIV za ogłoszenie daty Światowych Dni Młodzieży w Seulu (3–8 sierpnia 2027), odwołując się do hasła: „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat” (J 16,33). Farrell wzywa, by temat ŚDM „prowadził” biskupów, „kapłanów” i duszpasterstwa, aby młodzi stali się „pielgrzymami nadziei”, „opatrywali rany samotności i ubóstwa” oraz „świadczyli o pokoju” w świecie podziałów. Wspomina też doroczne orędzie „papieża” na obchody diecezjalne w uroczystość Chrystusa Króla.
Pod religijną frazeologią ukryto program czysto naturalistyczny: bez grzechu, bez łaski, bez ofiary Mszy, bez Królowania Chrystusa nad społeczeństwami – jedynie sentymentalny humanitaryzm i propaganda posłuszeństwa wobec posoborowych struktur.
Portal EWTN News (12 marca 2026) donosi o kuriozalnej inicjatywie „Massports” w parafii pod wezwaniem „Marji” od Świętych Dusz w Little Rock, gdzie dzieci zachęcane są do uczestnictwa w modernistycznej „Mszy” poprzez zbieranie naklejek w specjalnych paszportach. Program ten, obejmujący dzieci od wieku przedszkolnego aż po ósmą klasę, przewiduje…
Portal Opoka informuje o życiorysie św. Jana Marii Vianneya: o jego skromnych zdolnościach akademickich, kłopotach z łaciną, dwukrotnym usunięciu z seminarium, ostatecznych święceniach w 1815 roku w Grenoble oraz o przeniesieniu do zaniedbanej parafii w Ars, która z czasem stała się miejscem nieprzerwanych pielgrzymek do konfesjonału i na Mszę, a „proboszcz z Ars” – patronem proboszczów. Publicystyka podkreśla, że początkowo „na Mszę Świętą niedzielną przychodziło kilka osób”, by następnie – dzięki gorliwości kapłana – Ars rozkwitło. Końcowy ton jest laurkowy i powierzchowny, a zasadnicze elementy nadprzyrodzonej misji kapłana – ofiara Mszy i nawrócenie z grzechów ciężkich przez sakramentalną pokutę – ulegają banalizacji w stylistyce reporterskiej. Oto symptom kuriozalny: hagiografia bez teologii łaski.
Cytowany artykuł Br. Damiana Wojciechowskiego TJ na portalu Opoka opisuje polemicznie tzw. „démarche” polskiego MSZ do Watykanu, rzekomo w sprawie „krzywdzących i wprowadzających w błąd” wypowiedzi „biskupów” Antoniego Długosza i Wiesława Meringa. Autor drwi z jakości pisma dyplomatycznego, broni prawa „biskupów” do zabierania głosu w kwestiach politycznych, powołując się na Konstytucję RP, Kodeks Prawa Kanonicznego (posoborowego) i konkordat; sugeruje, że nacjonalizm nie jest przestępstwem, a MSZ nie rozumie podstaw państwowości, dyplomacji i kompetencji kościelnych. Retorykę MSZ uznaje za histeryczną i ingerencyjną, a cały spór – za „z igły widły”. Ostatecznie broni seniorów-„biskupów” jako obywateli, którzy mogą publicznie popierać inicjatywy polityczne i narodowe, wyśmiewając zarazem „mowę nienawiści” jako narzędzie kneblowania debaty. Tekst ten jednak tonie w naturalizmie, ignorując sprawy nadprzyrodzone, sakramentalne i doktrynę Kościoła sprzed 1958 roku – i to jest jego śmiertelny defekt.
Portal Opoka informuje o sondażu francuskiego instytutu Odoxa (dla Le Figaro), według którego 86% Francuzów pozytywnie ocenia pierwsze 100 dni pontyfikatu Leona XIV; 98% praktykujących katolików, 76% niewierzących i 74% wyznawców innych religii ocenia go dobrze. 73% badanych wskazuje, że najważniejszą misją „papieża” ma być pokój na świecie, a jedynie 13% oczekuje promowania katolicyzmu. Podkreślana jest „dyskrecja” nowego „papieża” oraz brak nieprzewidywalnych gestów. Zawarte w tekście tezy sprowadzają Kościół do akceptowalnej społecznie instytucji dialogu i neutralnego „orędownictwa pokoju”, przy czym misja nadprzyrodzona zostaje zrelatywizowana przez demokratyczny plebiscyt gustów religijnych. To nie tylko błąd – to manifest modernistycznego wyjałowienia.
Portal eKAI (12 marca 2026) relacjonuje wystąpienie Zbigniewa Stankiewicza, ryskiego „metropolity”, który podczas obrad „Konferencji Episkopatu Polski” postulował „dzielenie się władzą i pełnomocnictwami” przez „duchowieństwo” z laikatem w ramach tzw. procesu synodalnego. Stankiewicz, maskując dramatyczny upadek wiary na Łotwie statystykami o „importowanych” z Nigerii i Indii „misjonarzach” oraz wpływami sekciarskich…
Portal Opoka publikuje poradnik dotyczący „stylizacji z klasą” na chrzest, skupiający się na kolorach, krojach, butach i dodatkach, z marginalnym odniesieniem do „szacunku dla miejsca”. Tekst wylicza, co wypada założyć mamie, ojcu, chrzestnym i gościom, promując pastelowe barwy, eleganckie garnitury, „smart casual”, loafersy oraz linkując ofertę sklepu z odzieżą. Milczy jednak o rzeczywistości sakramentalnej, łasce uświęcającej, obowiązkach rodziców chrzestnych i o grzechu świętokradztwa. To nie poradnik katolicki, lecz instrukcja świeckiej autoprezentacji podpięta pod święty obrzęd.
