modernizm

Duchowość

Wytrwałość, mądrość, wiara? Jak modernistyczna retoryka podszywa się pod tradycyjne wartości

Portal Opoka.org.pl publikuje artykuł ks. Antoniego Bartoszka, który, odwołując się do Listu św. Jakuba (1:2-6), łączy radość w przeciwnościach, wytrwałość, prośbę o mądrość i konieczność wiary z współczesnym problemem zimy demograficznej. Autor sugeruje, że brak dzieci wynika z braku wytrwałości, mądrości życiowej (w odróżnieniu od informacji z internetu) oraz silnej wiary, która pokonałaby lęki i emocje. Artykuł, choć na pierwszy rzut oka pobożny, stanowi klasyczny przykład taktyki soborowej rewolucji: redukcji wiary do subiektywnych doświadczeń i emocji, pominięcia obiektywnych nakazów moralnych i celów małżeństwa, oraz ukrycia za tymi pobożnymi słowami głębokiej apostazji.

Posoborowie

Tradycjonalistyczna iluzja: Biskup Strickland i krok wstecz od sedewakantyzmu

Portal LifeSiteNews publikuje 7 lutego 2026 roku emocjonalne przemówienie biskupa Joseph Stricklanda, emerytowanego biskupa Tyler w Teksasie, zatytułowane „Kościół stoi w prawdziwym stanie alarmowym”. Strickland, znany z tradycjonalistycznych postaw, używa mitu o Alamo jako metafory dla obecnego kryzysu w Kościele, wzywając do „narysowania linii w piasku” między wiernością a zdradą. Jego analiza, choć poruszająca emocjonalnie, jest teologicznie niewystarczająca i upada na kluczowych punktach, nie identyfikując istoty problemu: herezji i apostazji współczesnych władz, które – jak wykazują dokumenty Magisterium sprzed 1958 roku – automatycznie traciły urząd. Strickland pozostaje w pułapce tradycjonalizmu, uznając sekcję posoborową za „Kościół” w kryzysie, podczas gdy prawdziwy Kościół katolicki pozostaje w stanie sedewakantyzmu.

Streszczenie argumentacji Stricklanda

Strickland twierdzi, że Kościół przeżywa realny kryzys, mierzony „nie uczuciami, lecz faktami”: milczeniem w obliczu herezji, tolerowaniem błędu przy karaniu wierności. Wzywa do odróżnienia się od „wilków”, wskazując na archbiskupa Marcel Lefebvre’a jako na postać „klaryfikującą” decyzje konieczne w obliczu upadku. Krytykuje inwersję, w której ortodoksja jest traktowana jako niebezpieczna, a błąd jako „wrażliwość pastoralna”. Podkreśla, że Society of St. Pius X (SSPX) nie prosi o nowości, lecz o biskupów, by zachować kapłaństwo i sakramenty. Jego główny wniosek: linia wiary została już narysowana przez rzeczywistość – milczenie, inwersję, odmowę działania – a pytanie brzmi, czy jesteśmy gotowi ją przekroczyć z wiernością, a nie buntem.

Ks. Andrzej Perzyński i ks. Waldemar Chrostowski dyskutują w bibliotece seminarium na temat judaizmu
Posoborowie

Fałszywe „magisterium” w sprawie judaizmu? Spór w sekcie posoborowej

Portal Opoka.org.pl (09.02.2026) publikuje materiał o sporze teologicznym między ks. prof. Andrzejem Perzyńskim a ks. prof. Waldemarem Chrostowskim w kwestii judaizmu i dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Perzyński krytykuje Chrostowskiego za redukowanie judaizmu rabinicznego do „reakcji przeciw Chrystusowi”, broniąc oficjalnego nauczania Kościoła po Soborze Watykańskim II o trwałym Przymierzu z Izraelem, wspólnym dziedzictwie biblijnym i wartości dialogu. Główny zarzut Perzyńskiego: prywatna opinia, nawet akademicka, nie może przeciwstawiać się „oficjalnemu magisterium”. To stwierdzenie, choć pozornie ortodoksyjne, jest najbardziej niebezpiecznym elementem całego sporu, gdyż przyjmuje za autentyczne magisterium fałszywy Kościół posoborowy.

Polska

Gdynia bez Chrystusa: laicka apoteza jako znak apostazji

Portal Opoka informuje o setnej rocznicy nadania Gdyni praw miejskich, przedstawiając miasto jako sukces gospodarczy i kulturalny Drugiej Rzeczypospolitej. W całym artykule brakuje jakiegokolwiek odniesienia do królestwa Chrystusa, publicznego czci Boga czy roli Kościoła. Ta całkowita sekularyzacja historii demaskuje modernistyczną apostazję, która redukuje wiarę do prywatnej pobożności, odrzucając nieomylne nauczanie Piusa XI w encyklice *Quas Primas*, iż państwa mają obowiązek publicznego uznania Chrystusa za Króla.

Posoborowie

Leon XIV redukuje Pismo Święte do subiektywnej „zapowiedzi”

Portal eKAI relacjonuje katechezę „papieża” Leona XIV z 4 lutego 2026 roku, w której ten omawiał autorstwo Pisma Świętego, powołując się na II Sobór Watykański (Dei Verbum). Podczas audiencji ogólnej Leon XIV stwierdził, że Pismo Święte jest „Słowem Bożym wyrażonym ludzkimi słowami”, miejscem „żywego spotkania Boga z człowiekiem”, gdzie Bóg przemawia przez ludzkie języki. Zaznaczył, że Bóg jest „głównym Autorem”, a hagiografowie „prawdziwymi autorami”, którzy wnoszą swoje zdolności, kulturę i język. Ostrzegł przed „fundamentalistycznym” podejściem, które pomniejsza rolę ludzkich autorów, oraz przed traktowaniem Biblii jedynie jako „dawnego tekstu ludzkiego”. Podkreślił, że Ewangelia „nie można sprowadzić do zwykłego przesłania filantropijnego czy społecznego”, lecz jest „radosną zapowiedzią życia pełnego i wiecznego, które Bóg dał nam w Jezusie”. Na zakończenie poprosił o modlitwę, aby „nasze słowa, a jeszcze bardziej nasze życie, nie przesłaniały miłości Boga”.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.