Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) opublikował wystąpienie emerytowanego „biskupa” Josepha Stricklanda, który deklaruje: „NIE MOGĘ MILCZEĆ” wobec pogłębiającego się zamętu w „Kościele”. Dokument ten, pełen emocjonalnych apeli o „odwagę” i „odnowę”, stanowi jaskrawą ilustrację teologicznego bankructwa struktury posoborowej.
Humanitaryzm bez Chrystusa: fałszywe oblicze „pomocy” dla Ukrainy
Portal Tygodnik Powszechny (2 lutego 2026) relacjonuje czwartą zimę wojny w Ukrainie, koncentrując się na materialnych aspektach pom…
Portal opoka.org.pl w artykule z 2 lutego 2026 roku prezentuje rozważania ks. Nikosa Skurasa, który pod pozorem komentarza biblijnego szerzy modernistyczne błędy dotyczące natury grzechu i pokuty. Pow…
Portal Opoka.org.pl (2 lutego 2026) przytacza felieton George’a Weigela, alarmując o zastępowaniu dzieci przez „psiecka” i technologiczne namiastki potomstwa. Choć diagnoza jest częściowo trafna, cała argumentacja tonie w naturalistycznej mgle, pomijającej nadprzyrodzone przyczyny kryzysu.
Portal Opoka informuje o decyzji uzurpatora Leona XIV dotyczącej mianowania Krzysztofa Zadarki na „biskupa” diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Tekst podkreśla długoletnią karierę Zadarki w strukturach posoborowych – od święceń kapłańskich w 1986 roku, przez konsekrację „biskupią” w 2009 roku, po objęcie administracji diecezji w 2025 roku. Artykuł wymienia liczne funkcje pełnione przez Zadarkę, w tym przewodniczenie „Radzie ds. Migrantów i Uchodźców” oraz wykłady w seminarium koszalińskim.
Portal Opoka relacjonuje wystąpienie Katariny Mathernowej, ambasadorki Unii Europejskiej w Kijowie, która potępiła rosyjskie ataki na ukraińską infrastrukturę i ludność cywilną mimo deklarowanego „rozejmu”. W odpowiedzi na doniesienia o ostrzale szpitala położniczego w Zaporożu i zabójstwie górników, Mathernowa stwierdziła: „Demokratyczny świat nie powinien odwracać wzroku”. Tymczasem zarówno retoryka „demokratycznego świata”, jak i działania wojenne stanowią jaskrawe potwierdzenie prawdy encykliki Quas Primas Piusa XI: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego” (1925).
Portal Opoka informuje o tragicznych statystykach: od listopada 2025 r. z powodu wychłodzenia zmarło w Polsce 40 osób, w tym trzy w ostatniej dobie. Komenda Główna Policji apeluje o zgłaszanie przypadków osób zagrożonych na numer 112, zaś wiceszef MSWiA Czesław Mroczek chwali „solidarność społeczną” i działania służb. Artykuł pomija jednak zasadniczy wymiar tego dramatu: jest on bezpośrednią konsekwencją systematycznej destrukcji katolickiego porządku społecznego.
Portal Opoka informuje o kolejnych incydentach z balonami w polskiej przestrzeni powietrznej, cytując komunikat Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Według relacji, w nocy z 1 na 2 lutego 2026 r. odnotowano wloty „obiektów o charakterze balonów”, które nie stanowiły zagrożenia dla ruchu lotniczego ani obywateli. Autorzy podkreślają „gotowość” Sił Zbrojnych RP i współpracę ze służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo państwa.
Portal Opoka.org.pl w artykule z 2 lutego 2026 roku relacjonuje wystąpienie „biskupa” Anthony’ego Taylora z Little Rock, który – powołując się na doświadczenia rodzinne z czasów II wojny światowej – ostrzega przed „niepokojącymi zjawiskami” w USA, rzekomo przypominającymi sytuację w przedwojennych Niemczech. „Biskup” Taylor stawia tezę o „moralnym upadku naszego kraju” i „oczywistych podobieństwach” do lat 30. XX wieku, jednocześnie deklarując, iż „Trump nie jest Hitlerem”. Centralnym punktem jego wywodu jest krytyka „skrajnego nacjonalizmu” oraz postulat otwarcia granic dla imigrantów, co ma rzekomo stanowić wymóg „sprawy pro-life”.
Portal Opoka.org.pl (2 lutego 2026) prezentuje artykuł przedstawiający praktykę zgromadzenia sióstr nazaretanek, polegającą na przyjmowaniu rodziców zakonnic do klasztoru. Autor chwali to jako przejaw „poszerzenia więzi rodzinnych” i realizację charyzmatu „rodziny z Nazaretu”. W tekście podkreślana jest rzekoma blokość między siostrami a przebywającymi w klasztorze rodzicami, którzy mają otrzymywać opiekę „jak we własnej rodzinie”.
