Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, opisując „modlitwę” prowadzoną przez o. Grzegorza Staszaka oraz działania Fundacji Donum Vitae wspierającej rodziców po stracie dzieci. Powołując się na świadectwo Beaty Marcinkowskiej i wypowiedź Anny Ober, tekst promuje naturalistyczną wizję żałoby całkowicie pozbawioną nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia.
Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, koncentrując się na psychologicznym i społecznym wymiarze straty perinatalnej przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia dusz.
Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, akcentując działalność Fundacji Donum Vitae i świadectwo matki po stracie dziecka. Artykuł pomija kluczowe prawdy wiary, redukując tragedię śmierci dziecka do psychologizacji i świeckiego aktywizmu, co stanowi typowy przejaw posoborowej apostazji.
Portal eKAI (20 października 2025) relacjonuje poświęcenie odnowionej kaplicy pw. Chrystusa Zbawiciela na cmentarzu farnym w Białymstoku przez „abp. Józefa Guzdka”. W wydarzeniu podkreślano „nadzieję życia wiecznego” i „potrzebę modlitwy za zmarłych”, jednak w całej relacji brak jakichkolwiek odniesień do kluczowych zasad katolickiej eschatologii.
Portal eKAI (20 października 2025) informuje o poświęceniu odnowionej kaplicy pw. Chrystusa Zbawiciela na cmentarzu farnym w Białymstoku przez „abp” Józefa Guzdka. W relacji podkreślono „liturgię pogrzebową” i „modlitwę za zmarłych”, jednak całość prezentuje modernistyczne wypaczenie katolickiej nauki o śmierci i życiu wiecznym, redukując eschatologię do sentymentalnego humanitaryzmu.
Portal eKAI (20 września 2025) relacjonuje kondolencje przewodniczącego Konferencji „Episkopatu Polski” abp. Tadeusza Wojdy SAC po śmierci „biskupa seniora diecezji drohiczyńskiej” Antoniego Pacyfika Dydycza OFMCap. W tekście przywołano fragment bulli Spes non confundit „papieża” Franciszka, gloryfikującą naturalistyczne rozumienie śmierci jako „przejścia” pozbawionego nadprzyrodzonej perspektywy sądu szczegółowego i konieczności łaski uświęcającej. Całość stanowi klasyczny przykład posoborowej mistyfikacji sakralnej, gdzie milczenie o dogmatach wiary zastępuje się humanitarną retoryką.
Cytowany artykuł portalu eKAI (22 października 2025) relacjonuje akcję Caritas Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej pod hasłem „Światełko dla Orląt Lwowskich”. „Ks.” Zygmunt Jagieło informuje o zbiórce zniczy „na Cmentarz Obrońców Lwowa”, które mają być zapalone 11 listopada jako „wyraz pamięci i wdzięczności”. W całym tekście brak jakiejkolwiek wzmianki o modlitwie, Mszy Świętej czy obowiązku wynagradzania za dusze zmarłych – co demaskuje tę inicjatywę jako przejaw zeświecczonego sentymentalizmu.
Portal eKAI (23 października 2025) relacjonuje inicjatywę „duszpasterstwa organistów archidiecezji wrocławskiej” polegającą na zbiorowej modlitwie za zmarłych muzyków kościelnych. Akcja, przedstawiana jako wyraz „wdzięczności” za rzekomą posługę tych osób, odsłania głębszy problem: zastępowanie katolickiej pobożności za dusze w czyśćcu cierpiące – sentymentalnym kultem jednostek wykonujących funkcję czysto techniczną w ramach posoborowych spektakli liturgicznych.
Portal eKAI (27 października 2025) relacjonuje inicjatywę wrocławskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej organizującego nocne zwiedzanie Cmentarza Żołnierzy Polskich. Wydarzenie pod hasłem „Jeńcy, więźniowie, kobiety, dzieci, setki NN… czyli tajemnice polskiego cmentarza wojennego we Wrocławiu” ma charakter edukacyjno-historyczny, z zachętą do składania białych i czerwonych zniczy. Brakuje jednak jakiegokolwiek odniesienia do katolickich praktyk modlitewnych za zmarłych czy wymiaru nadprzyrodzonego.
Portal eKAI (20 października 2025) relacjonuje obchody rocznicy śmierci ks. Jerzego Popiełuszki, przedstawiając modlitwę na tamie we Włocławku jako akt „wdzięczności i wierności pamięci”. „biskup” Szymon Stułkowski z Płocka określił zamordowanego kapłana jako wzór życia „w prawdzie”, łącząc jego postać z innymi duchownymi, którzy „ponieśli śmierć w niewyjaśnionych okolicznościach”. Całość wydarzenia sprowadza się do świeckiego kultu bohaterów narodowych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar męczeństwa i łaski.
