Tygodnik Powszechny relacjonuje sukces koreańskiej grupy Blackpink, skupiając się na karierze Rosé i jej nagrodzie MTV za piosenkę roku w duecie z Bruno Marsem, oraz na solowych osiągnięciach pozostałych członkiń, jak Jennie, Jisoo i Lisa, z rekordami sprzedaży i współpracami z markami luksusowymi. Artykuł podkreśla globalny wpływ k-popu, jego ewolucję i kontrowersje wokół międzynarodowych składów grup.
Artykuł z „Tygodnika Powszechnego” (16 września 2025) prezentuje rubrykę „Obraz tygodnia”, w której rysownik Bartosz Minkiewicz publikuje swoje prace, oznaczane jako satyryczne komentarze do bieżących wydarzeń społecznych i kościelnych. Tekst podkreśla tradycję pisma, wymieniając współpracowników takich jak Czesław Miłosz czy Józef Tischner, oraz promuje subskrypcję z dostępem do treści o społeczeństwie, kulturze i duchowości. W tle pojawiają się inne materiały, jak relacje o Marcinie Lutrze czy krytyka „kościelnej złośliwości”. Ta pozornie neutralna galeria rysunków ujawnia jednak głęboką apostazję, redukując wiarę katolicką do naturalistycznej karykatury, co stanowi tezę dalszej analizy: modernistyczna sztuka w posoborowej prasie to narzędzie dechrystianizacji, ignorujące panowanie Chrystusa Króla.
Artykuł z „Tygodnika Powszechnego” (16 września 2025) promuje turystyczną „pielgrzymkę” śladami Marcina Lutra po Niemczech, opisując miejsca takie jak Wittenberga, Eisleben, Erfurt, Eisenach i Wartburg jako inspirujące trasy łączące historię Reformacji z kulturą i duchowym doświadczeniem. Autor Jacek Taran, wraz z ekspertkami Kathariną Scholz i Annett Morche-Ruthmann, podkreśla walory edukacyjne i estetyczne tych wizyt, od muzeum w domu Lutra po witraże w katedrach, kończąc rekomendacjami dla miłośników Bauhausu i średniowiecznej architektury. Ta promocja heretyckiej postaci jako wzoru duchowego to jawny akt zdrady integralnej wiary katolickiej, redukujący apostazję do folkloru turystycznego.
Artykuł Moniki Białkowskiej z „Tygodnika Powszechnego” (16 września 2025) opisuje zjawisko „incivility” – nieuprzejmości i mikroagresji w relacjach między duchownymi w polskich parafiach, jako przyczynę wypalenia zawodowego i depresji wśród „księży”. Przedstawia to jako subtelną, ale destrukcyjną dynamikę, gdzie proboszczowie lekceważą wikariuszy, a struktury diecezjalne nie zapewniają wsparcia, proponując jedynie powierzchowne formy samopomocy. Tekst pomija całkowicie nadprzyrodzony wymiar kapłaństwa, redukując je do świeckiego zawodu, co ujawnia teologiczne bankructwo posoborowej mentalności.
Artykuł z „Tygodnika Powszechnego” (16 września 2025) przedstawia biografię i myśl Raimona Panikkara, hiszpańskiego teologa o hinduskich korzeniach, ukazując go jako myśliciela, który rzekomo wzbogacił chrześcijaństwo poprzez dialog z hinduizmem i buddyzmem. Autor Maciej Bielawski gloryfikuje Panikkara jako odkrywcę „nieznanego Chrystusa hinduizmu” i proroka „religijnego ateizmu”, pomijając całkowicie katolicką doktrynę o wyłączności Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. Ta hagiografia modernistycznego apostaty ujawnia duchowe bankructwo posoborowej „teologii”, gdzie wiara redukuje się do subiektywnego mistycyzmu, a Prawda Boża do relatywistycznej syntezy z pogaństwem.
Tygodnik Powszechny w wydaniu z 16 września 2025 roku relacjonuje bieżące wydarzenia polityczne w Polsce, skupiając się na wyborze nowego prezesa Najwyższej Izby Kontroli (NIK) – Mariusza Haładyja, wspieranego przez 421 posłów, oraz na sporach dotyczących dostępu do informacji niejawnych w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego i ochrony premiera Donalda Tuska po kradzieży samochodu jego rodziny w Trójmieście. Tekst podkreśla jednomyślność w jednej sprawie politycznej, kontrastując ją z konfliktami wokół Sławomira Cenckiewicza i Radosława Sikorskiego, oraz sygnalizuje wyzwania służb specjalnych.
Zuzanna Radzik w artykule opublikowanym 16 września 2025 w „Tygodniku Powszechnym” opisuje swoje doświadczenie w grupie internetowej poświęconej dekoracji pokoi dziecięcych, gdzie po rosyjskim nalocie dronów na Polskę pojawiły się komentarze kwestionujące fakty i promujące teorie spiskowe. Autorka lamentuje nad brakiem informacji kryzysowych, krytykuje dezinformację jako „wojnę kognitywną” wymierzoną w zaufanie do Ukrainy, NATO i UE, oraz narzeka na opieszałość platform społecznościowych w moderacji treści. Podkreśla potrzebę lepszego informowania społeczeństwa, by przeciwdziałać plotkom i manipulacjom.
Portal eKAI relacjonuje finał XXXII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej „Organy Archikatedry” w Warszawie, podkreślając występ włoskiego organisty Ennio Cominettiego w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela. Artykuł wychwala globalny zasięg artysty, jego sympatię do polskiej publiczności oraz program koncertu skupiony na włoskiej muzyce sakralnej, pełnej emocji i dramatyzmu. Festiwal, trwający od lipca do września, odbywa się w gotyckiej świątyni z cenionymi organami Eule, a informacje o nim kierują do strony kapitula.org. Tekst kończy się apelem o wsparcie finansowe portalu eKAI poprzez Patronite.
Portal eKAI relacjonuje zakończenie triduum modlitewnego w gorzowskiej parafii pw. NMP Królowej Polski, poświęconego „św.” Weronice Giuliani, pod hasłem „Słabość, moc i miłość powołania w Kościele”. Wydarzenie, obchodzone w rocznicę ustanowienia „sanktuarium” w 2007 r., obejmowało konferencje, modlitwy i deklaracje duchowe, z naciskiem na ludzkie cierpienie interpretowane przez list „Salvifici Doloris” „św.” Jana Pawła II. Ks. Tomasz Sałatka, „kustosz”, podkreśla charyzmat mistyczki jako wzoru zmagań z trudnościami, a ks. Bartosz Warwarko odnosi cierpienie do Chrystusa jako możliwości służby innym. Ponad 40 osób złożyło deklarację modlitewną za zagrożonych duchowo, a relikwie „świętej” trafiły do parafii w 1997 r. na wniosek „bp” Adama Dyczkowskiego. Całość to subtelna, lecz jadowita profanacja katolickiej pobożności, redukująca nadprzyrodzoną walkę dusz do psychologicznego samopomocy, bez cienia przestrogi przed wiecznym potępieniem.
Portal eKAI relacjonuje audiencję „papieża” Leona XIV z katolikosem Ormian Karekina II w Castel Gandolfo, gdzie omówiono „kwestie kościelne” i los Ormian z Artsakh, a patriarcha zaprosił „papieża” do Armenii. Spotkanie miało „braterską i serdeczną atmosferę”, po czym Karekin II odwiedził bazylikę Santa Maria Maggiore, modląc się przy grobie „papieża” Franciszka i spotykając się z „kardynałami” Kurii. Relacja wspomina historyczne spotkania z „papieżami” Janem Pawłem II, Benedyktem XVI i Franciszkiem, w tym Wspólną Deklarację z 2000 roku i wizyty apostolskie w Armenii.
