Portal Opoka relacjonuje życie świętej Klary z Asyżu poprzez pryzmat „odważnych wyborów” i „nowoczesności”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar jej świętości. Cytowany artykuł z 11 sierpnia 2025 roku, powołujący się na modernistyczną interpretację siostry Marii Chiary Riva, redukuje duchowe dziedzictwo założycielki klarysek do psychologicznego manifestu samorealizacji.
Portal VaticanNews relacjonuje opis Ołtarza Św. Klary w bazylice jej imienia w Asyżu oraz kontekst życia tej świętej, przedstawiany przez biografów i klaryski. Artykuł koncentruje się na ikonografii ołtarza (trzy pola, dwie kolumny, osiem scen) oraz na wybranych momentach życia Klar, od Palmowej Niedzieli po chwałę końcową w kręgu papieskiej czci. Opisuje także, jak młoda Klara — poruszona przykładem Franciszka — opuszcza dom rodzinny i zakłada nową formę życia chrześcijańskiego wraz z poczynaniami swojej wspólnoty. Artykuł podkreśla „nowoczesność” Klar w kontekście ówczesnych konwenansów i posłużenie się obrazem jako narzędziem edukacyjnym dla wiernych i pielgrzymów. Narracja przedstawia Klarę jako postać odważną, która stawia wyzwania społecznym i religijnym normom swoich czasów, a jej losy służą jako przykład dla młodych poszukujących powołania. Artykuł kończy modłami i apelacją do młodzieży, by na podobieństwo Klar pragnęła życia w pełni, nie zadowalając się półśrodkami. Z połączenia tych elementów wynika teza dalszej analizy: choć artykuł próbuje ukazać Klarę jako inspirujący wzór, to jednak ukrywa prawdziwe fundamenty powołania monastycznego i zaniedbuje niezmienny charakter duchowości katolickiej przed 1958 rokiem.>
Cytowany artykuł opisuje pogłębiający się spór jurysdykcyjny w prastarym klasztorze prawosławnym św. Katarzyny na Synaju, dotyczący relacji między mnichami a ihumenem Damianem oraz między Damianem a Patriarchatem Jerozolimskim Teofilem III. Po buntach mnichów, które doprowadziły do odsunięcia Damiana od urzędu, i po interwencji delegacji Jerozolimy, sprawa ujawnia trwający kryzys władzy, autonomii i duszpasterskiej odpowiedzialności klasztoru. Relacja ta jest osnuta wokół kwestii jurysdykcji, tradycji kanonów i roli państwa w kościelnym autorytecie. Relatywizowanie roli Soboru, hierarchii i jedności Kościoła prowadzi do rozkładu owczarni i zaufania do autorytetu pasterskiego. Relatywizacja doktryn i praktyk – w duchu „dialogu” bez autentycznej jedności – jawi się jako symptom duchowej i teologicznej jałowości współczesnego Kościoła. Te wydarzenia potwierdzają, że bez stałego i nieomylnego kierownictwa , które trzyma się jasnego porządku Bożego, Kościół staje się podatny na rozbicie wewnętrzne oraz na naruszenie świętego porządku kanonów. Lex orandi, lex credendi (prawo modlitwy to prawo wierzenia)—zasada ta wymaga jednorodnego wyznania i jedności pasterzy pod zwierzchnictwem Kościoła macierzystego. Brak takiej jedności rodzi chaos i słabość duchową; stąd konieczność ostrej, bezkompromisowej krytyki nowego duchownego trendu, który ukrywa w sobie duchową apostazję. Wnioskiem tej analizy jest teza, że jedność Kościoła, oparta na niezmiennym prawie Bożym, stoi ponad ludzką polityką i państwową interwencją.
