W sobotę 21 lutego 2026 roku biskup Andrzej Kaleta przewodniczył w bazylice Grobu Bożego w Miechowie Mszy św. z okazji święta kapituły miechowskiej. W homilii, odwołując się do orędzia „Leona XIV” na Wielki Post, przedstawił ten czas jako „czas zatrzymania się, spojrzenia w głąb siebie, zrewidowania własnych decyzji i…
Portal eKAI.pl informuje o mszy świętej odprawionej 11 lutego 2026 r. w archikatedrze lubelskiej z okazji 15. rocznicy śmierci śp. arcybiskupa Józefa Życińskiego. Liturgię przewodniczył abp Stanisław Budzik, który w homilii opisał zmarłego jako „wybitnego duszpasterza, człowieka dialogu, prawdziwego budowniczego mostów między Bogiem a człowiekiem, wiarą a rozumem, nauką i religią”. Wspomniano też o telegramie kondolencyjnym „papieża” Benedykta XVI oraz o koncercie organowym z utworami Bacha – ulubionego kompozytora metropolity. Wydarzenie ukazano jako przykład pobożności i wdzięczności za posługę zmarłego.
Portal Opoka relacjonuje tekst ks. Antoniego Bartoszka z 31 stycznia 2026 r., zatytułowany „Mieszkanie Boga pośród ludzi”. Autor rozpoczyna od opisu przeniesienia Arki Przymierza do świątyni Salomona w 967 r. przed Chrystusem, interpretując to wydarzenie jako zamieszkanie Boga pośród Izraelitów. Następnie przechodzi do nowotestamentowego odniesienia: „On zaś mówił o świątyni swego ciała” (J 2,21), wskazując na Chrystusa jako prawdziwą świątynię. Artykuł kończy tezą, że „Kościół zgodnie z proroctwem Salomona […] jest miejscem przebywania Boga pośród ludzi na wieki”, ze szczególnym uwzględnieniem świątyń z tabernakulum jako znaku Bożej obecności.
Naturałizm liturgiczny w opisie Bożego Narodzenia
Portal LifeSiteNews (25 grudnia 2025) przedstawia opis liturgii Bożego Narodzenia, nawiązujący do tekstów Dom Prospera Guéranger. Choć formalnie opar…
Portal eKAI (23 grudnia 2025) relacjonuje wypowiedź „arcybiskupa” Georga Gänsweina na temat nowego zbioru „niepublikowanych wcześniej kazań” autorstwa Josepha Ratzingera (Benedykta XVI). Według relacji, teksty te – wygłaszane podczas prywatnych „mszy” w Pałacu Apostolskim, Castel Gandolfo i klasztorze Mater Ecclesiae – ukazują się po polsku nakładem wydawnictwa „Esprit” pod tytułem „Pan trzyma naszą rękę”. Gänswein, określany mianem „wieloletniego prywatnego sekretarza”, wychwala Ratzingerowską metodologię przygotowywania „kazań” (opartą rzekomo na greckim oryginale i patrystycznych komentarzach) oraz podkreśla ich znaczenie jako „duchowego skarbu”. Całość utrzymana jest w tonie bezkrytycznej adoracji modernistycznego uzurpatora, przemilczając doktrynalne bankructwo posoborowej sekty.
Portal eKAI (2 grudnia 2025) relacjonuje wydarzenie w rawskiej parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, gdzie odbyła się „msza św. dla wspólnoty anglojęzycznej” pod przewodnictwem duchownych ze zgromadzenia nowego typu. Oprawę zapewnił zespół muzyczny złożony z Filipińczyków, zaś całość osadzono w kontekście „zbierania ofiar na paczki świąteczne”.
„Wsłuchiwanie w siebie” zamiast nawrócenia – duchowa pułapka w gliwickiej Sośnicy
Portal eKAI (26 listopada 2025) relacjonuje przygotowania do wydarzenia „Strefa Wyboru” – dnia skupienia dla młodzież…
Portal eKAI (4 listopada 2025) relacjonuje rytuał sprawowany przez „bpa” Marka Marczaka w kaplicy Sekretariatu KEP za zmarłych pracowników tej instytucji. W tekście podkreślono rzekomo „tradycyjny” charakter wydarzenia, podczas gdy w istocie mamy do czynienia z teatralnym przedstawieniem pozbawionym nadprzyrodzonej skuteczności.
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje inicjatywę „bpa” Andrzeja Siemieniewskiego, który pod pretekstem odpowiedzi na dokument „Spes non confundit” antypapieża Leona XIV (Franciszka), organizuje tzw. „Jubileusz Ubogich”. Centralne obchody zaplanowano w modernistycznej przestrzeni Bazyliki Mniejszej w Jeleniej Górze, z typowo posoborowym zestawem „agapy”, podejrzanych celebracji i relatywizacją warunków odpustu.
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje przebieg uroczystości w archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach, gdzie abp Andrzej Przybylski przewodniczył „mszy św.” za zmarłych. W homilii padają słowa o „nie trwożeniu serc” i tajemnicy śmierci, jednakże całość stanowi klasyczny przykład modernistycznego wypaczenia katolickiej eschatologii.
