Muzeum Historii Polski – Ethos Catholicus

Symbol zdrady narodowej w muzealnym limbo

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Opoka.org.pl (29 grudnia 2025) informuje, że 51% Polaków pozytywnie ocenia decyzję prezydenta Karola Nawrockiego o przeniesieniu tzw. okrągłego stołu z Pałacu Prezydenckiego do Muzeum Historii Polski. Sondaż IBRiS ujawnił głębokie podziały pokoleniowe i polityczne – podczas gdy 91% wyborców Konfederacji popiera tę decyzję, aż 70% elektoratu KO i Nowej Lewicy się jej sprzeciwia. Ten teatr pozorów demaskuje duchową zapaść narodu, który nie potrafi rozpoznać symbolu narodowej apostazji.

Uroczysty moment usunięcia Okrągłego Stołu z Pałacu Prezydenckiego w Warszawie

Polska

Komunistyczny relikt usunięty, lecz brak nawrócenia narodu

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Gość.pl (18 grudnia 2025) informuje o demontażu tzw. Okrągłego Stołu z Pałacu Prezydenckiego. Prezydent Karol Nawrocki ogłosił, że „skóńczył się w Polsce postkomunizm”, a mebel trafi jako „artefakt” do Muzeum Historii Polski. Wypowiedź polityka i ton relacji ujawniają jednak głębszy problem: redukcję walki z komunizmem do gestów politycznych, przy całkowitym pominięciu konieczności explicite katolickiego porządku społecznego.

Rektor katolicki w tradycyjnych szatach przed ołtarzem z krzyżem, symbol wiary i oddania Bogu, w realistycznym stylu, odpowiedni do katolickiego bloga o tematyce duchowej.

Polska

Muzeum, prawo i próżnia nadprzyrodzona: casus Kostry jako objaw dekadencji państwa bez Króla

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Opoka informuje o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uchylił jako bezprawną decyzję Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego o odwołaniu Roberta Kostry z funkcji dyrektora Muzeum Historii Polski. Cytowany artykuł relacjonuje, że WSA unieważnił decyzję Hanny Wróblewskiej z września 2024 r.; Robert Kostro ogłosił satysfakcję z wyroku, a komentatorzy życia publicznego – Piotr Gliński i Piotr Semka – potępili działania resortu jako niszczące ład instytucjonalny i polski interes. W tle przewija się pochwała dorobku MHP i spór polityczny o kadry. Oto jednak clou: cały tekst tonie w naturalistycznym paradygmacie państwa i kultury, w którym nie ma miejsca dla nadrzędnej władzy Chrystusa Króla, a „historia” zostaje wykastrowana z łaski i celu ostatecznego – i to jest rdzeń błędu.