Watykański spektakl w miejsce prawdziwej epifanii
Portal eKAI (6 stycznia 2026) relacjonuje uroczystości zamykające pseudojubileusz w sekcie posoborowej, podczas których uzurpator watykański Leon XI…
Portal eKAI (12 października 2025) relacjonuje spotkanie uzurpatora Leona XIV z pracownikami Dykasterii ds. Komunikacji. Wydarzenie określone jako „rodzinny piknik” w Ogrodach Watykańskich przedstawiono jako rzekomo „kościelną” inicjatywę, gdzie „papież” podkreślał znaczenie łączenia „komunikacji z modlitwą”. W przemówieniu pełnym modernistycznych sloganów padły m.in. stwierdzenia: „Kościół jest rodziną – rodziną rodzin” oraz wezwania do tworzenia „sieci komunikacji […] na głębię, aż po krańce ziemi” w rzekomym „duchu wyjścia”.
Artykuł relacjonuje inicjatywy koreańskich biskupów z okazji Dnia Modlitwy o pokój i zjednoczenie Półwyspu Koreańskiego, z akcentem na apel o zniesienie bariery separacji i otwartość na współpracę z Koreą Północną pod auspicjami organizacji międzywyznaniowych. W dokumencie podkreślano wagę modlitwy o pokój w kontekście 80. rocznicy podziału, przypominano histórię okupacji japońskiej i wyzwolenia, a także wskazywano na potrzebę jedności Kościoła i wspólne działania na rzecz pokoju. Tekst odnotowuje także zaangażowanie Kościoła katolickiego w Korei Południowej w projekt pojednania oraz współpracę na granicy północ-południe, w tym pielgrzymki i inicjatywy na rzecz dialogu. Relacja zawiera także odwołania do rocznicowych wydarzeń i planów na przyszłość, jak wspólne Eucharystie Korei Północnej i Południowej z lat 2000 i 2026.
Streszczenie koncentruje się na kierunku: promowanie pokoju i zjednoczenia poprzez dialog i współpracę między religiami, bez odniesienia do fundamentów katolickiej nauki o widzialnym Kościele i o koniecznym przymierzu z Piotrowym Następcą. Artykuł w sposób ograniczony sugeruje, że ów dialog powinien prowadzić do rozdziału między polityką a duchowością oraz do otwartości na inkluzję innych chrześcijańskich wspólnot w ramach „wspólnego domu”. Takie ujęcie jest interpretacyjne i nie uwypukla centralnego dogmatu katolickiej jedności pod władzą Kościoła rzymskiego.
Relacjonowany materiał, choć ubogacony danymi historycznymi, pomija w istotny sposób to, co stanowi o zasadach katolickiej misji i misji Kościoła: jedność wiary, sakramentalność i zwierzchnictwo Papieża. Zamiast ukazać to w świetle niezmiennej nauczycieli Kościoła sprzed 1958 roku, tekst akcentuje „wspólny dom” i „wymiany z Koreą Północną” jako formy solidarności, które prowadzą ku naturalistycznemu rozumieniu pokoju bez konkretnych odniesień do Sacramentalnego Zjednoczenia Ciała Chrystusa i do prawdy o jedynym, świętym i katolickim Kościele. Ta prezentacja prowadzi do zafałszowania pojęć o świętości i o transcendencji ludzkiej historii.
W kontekście sedewakantystycznym, ta relacja ukazuje tendencję do redukcji misji Kościoła do politycznej i społecznej koegzystencji, odchodząc od niezmiennego charakteru Kościoła jako Arki Zbawienia, która prowadzi ludzkość ku jedności w Chrystusie poprzez realną obecność Ofiary i łaski sakramentalnej. Wobec tego, prowadzona narracja prowadzi do sofistycznego usprawiedliwiania dialogu, który zdradza zasadnicze prawdy o naturze Kościoła i o nadziei chrześcijańskiej. Pokój możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) i tylko wtedy, gdy jednostki i narody uznają Panowanie Chrystusa Króla nad wszystkimi sferami życia.
Pokój możliwy jest jedynie w królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) – to fundamentalne zdanie, które powinno kierować każdą oceną podobnych apeli, a nie secularne ideały dialogu bez konieczności nawrócenia do jedynego Pasterza Kościoła. Relacja nie podejmuje tej kwestii w sposób wystarczająco wyraźny, co stanowi istotne zaniedbanie w świetle niezmiennych praw Kościoła.
„Niech Północ i Południe żyją razem we ‘wspólnym domu’” – to sformułowanie, które niesie ze sobą ryzyko redukcji misji Kościoła do poziomu politycznego porozumienia, bez rozpoznania konieczności przynależności do jedynego Kościoła Chrystusa i jego sakramentów.
„Zjednoczenie nie jako opcja, lecz jako cel” – te słowa oddają duchowy zamysł, który z punktu widzenia tradycyjnego Katolickiego Naukowania prowadzi do rozmycia granic między Kościołem a społeczeństwem, a tym samym podważa istotę Kościoła jako widzialnego Ciała Chrystusa.
eKAI (7 sierpnia 2025) relacjonuje homilię Damiana Muskusa OFM wygłoszoną do grupy 45. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej w Skawinie. „Biskup” akcentuje „radość”, „jedność” i „piękno Kościoła”, odwołując się do Przemienienia Pańskiego, wzywa, by wierni „stawali się Kościołem, który zachwyca i pociąga”, a chrześcijaństwo redukuje do emocjonalnego doświadczenia piękna, harmonii i wspólnotowej spójni. Teza homilii sprowadza się do stwierdzeń: nie ma chrześcijaństwa bez radości, Bóg powołał nas do jedności, nie do konfliktu, a piękno Boga jaśnieje w „Kościele”, który „On zamieszkuje”. O milczeniu na temat grzechu, nawrócenia, sądu i konieczności łaski – ani słowa. Wniosek oczywisty: mamy do czynienia z kolejnym przykładem posoborowego humanitaryzmu, który za zasłoną estetyki ukrywa rozkład dogmatu.
Portal eKAI relacjonuje rekolekcyjny dzień wspólnoty Ruchu Światło–Życie w Bydgoszczy, z udziałem grup z kilku diecezji, pod hasłem „Powołani do misji”. Wybrzmiewają akcenty jedności, „doświadczenia Ducha”, odpowiedzialności, wolności oraz mobilizacja do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka; pojawia się opis „Eucharystii” z homilią, świadectwa uczestników i „Godzina Odpowiedzialności” z Listem Jedności. Całość utrzymana jest w tonie pozytywnych emocji i samozadowolenia, bez jednego słowa o konieczności trwania w stanie łaski, o ofiarniczej naturze Mszy, o panowaniu Chrystusa Króla i o potędze łaski sakramentalnej – a więc bez treści nadprzyrodzonej i bez katolickiej doktryny.
Radom: kolejny „biskup pomocniczy” w strukturach KEP – lista nazwisk zamiast misji apostolskiej
Cytowany artykuł stanowi urzędową notkę personalną Konferencji Episkopatu Polski: informuje, że Krzysztof Dukielski, urodzony w 1978 r. w Radomiu, wyświęcony w 2003 r., „12 VII 2025 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji radomskiej ze stolicą tytularną Catula”. Podany jest adres korespondencyjny, telefon i e-mail kurii, a następnie następuje kaskada nazwisk „biskupów” i „arcybiskupów” w Polsce i na emigracji, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia natury urzędu, kryteriów prawowitości sukcesji apostolskiej czy odniesienia do depozytu wiary. Notka jest typowo biurokratyczna i całkowicie odcina nominację od jakiegokolwiek sensu nadprzyrodzonego. Konkluzja jest nieuchronna: mamy do czynienia nie z aktem Kościoła Katolickiego, lecz z produktem posoborowej administracji, która zastąpiła misję apostolską katalogiem urzędów.
Sieć bez brzegów: humanitarna utopia zamiast Królestwa Chrystusa
Portal Polskiego Radia relacjonuje wystąpienie Konrada Krajewskiego podczas Mszy w Casa Polonia w Rzymie w ramach Jubileuszu Młodych. „Jałmużnik papieski” łączy przypowieść o sieci (Mt 13,47-53) z obrazem Kościoła „przygarniającego wszystkich”, akcentuje rzekome „prawo” uchodźców do Kościoła, przywołuje „logikę Ewangelii” Franciszka jako normę decyzyjną (prysznice, ambulatorium, fryzjer), oraz ostrzega przed usłyszeniem od Chrystusa: „nie znam cię”, wskazując jako odpowiedź „czystą Ewangelię” rozumianą jako bezpośrednie kopiowanie gestów miłosierdzia. Całość zamyka modlitwą o odwagę rozwiązywania „problemów świata” wedle tej logiki. Teza tekstu sprowadza Kościół do sieci bez brzegów i bez sądu, rozmywając rozróżnienie między sprawiedliwymi a złymi i zastępując panowanie Chrystusa w porządku publicznym naturalistycznym humanitaryzmem – to programowo antykatolicka inwersja przypowieści.
Jubileuszowe widowisko na Placu św. Piotra: liturgia zastąpiona medialnym spektaklem
Vatican News zapowiada poranną audiencję ogólną na Placu św. Piotra, pierwszą po urlopie „papieża”, z udziałem młodych, którzy przybyli do Rzymu na tzw. Jubileusz Młodzieży. Wstęp jest wolny, „papież” ma przybyć wcześniej, by przejechać w otwartym samochodzie i „pobłogosławić” pielgrzymów; wydarzenie transmitują watykańskie media, dostępne z polskim tłumaczeniem. Zapowiedziano, że jak zwykle „Ojciec Święty” skieruje słowo do Polaków. Ten komunikat, pozornie neutralny, w rzeczywistości prezentuje religię widowiska, w której prymat Objawienia i sakramentu zastępuje kult osoby, kamery i tłumu.
