Portal Opoka relacjonuje pierwszą zagraniczną podróż „papieża” Leona XIV do Turcji i Libanu, przedstawiając ją jako „przesłanie jedności dla chrześcijan i całego świata”. „Miejmy nadzieję, że będziemy ogłaszać, przekazywać i głosić, jak ważny jest pokój na całym świecie. Ponad wszelkimi różnicami jesteśmy wszyscy braćmi i siostrami” – miał stwierdzić uzurpator podczas lotu do Ankary, celebrując 1700. rocznicę Soboru Nicejskiego.
Neo-Kościół redukuje macierzyństwo do naturalistycznej „odwagi”
Portal Episkopatu Polski relacjonuje wystąpienie antypapieża Leona XIV, w którym miał on wzywać Polaków do "odwagi rodzicielskiej&…
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) relacjonuje fenomen popularności porannych nabożeństw adwentowych w strukturach posoborowych, przedstawiając roraty jako doświadczenie estetyczno-społeczne. „Śmiejemy się z mężem, że na krakowskich Plantach łatwo odróżnić wtedy ludzi idących «marszem roratnim»” – mówi jedna z rozmówczyń, podczas gdy socjolog Jarema Piekutowski zachwyca się „specyficznym nastrojeniem organizmu” i porównuje przeżycia do filozofii Heideggera. W całym tekście brak jednak jakiejkolwiek wzmianki o nadprzyrodzonym charakterze liturgii, Ofierze Mszy Świętej czy obowiązku kultu należnego Bogu.
Ekumeniczna manipulacja Pismem Świętym w służbie globalistycznej apostazji
Portal Vatican News relacjonuje wystąpienie „papieża” Leona XIV podczas spotkania z Katolicką Federacją Biblijną (CBF), w któ…
Portal eKAI (6 listopada 2025) relacjonuje rozważania „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi OFM na temat świątyni jako „zmartwychwstałego Ciała Pana”, w którym wierni „zawsze mogą nazywać Boga Ojcem”. Tekst stanowi klasyczny przykład posoborowej instrumentalizacji Pisma Świętego dla wprowadzenia rewolucyjnej koncepcji religii jako subiektywnego doświadczenia wspólnotowego, całkowicie oderwanego od nadprzyrodzonego porządku ofiary i kultu.
Portal eKAI (5 listopada 2025) prezentuje komentarz ks. dr. Adriana Mętla do fragmentu 2 Kor 1,1-11, rzekomo ukazującego Boga jako „Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy”. Analiza ta, pozornie oparta na Piśmie Świętym i tradycji, stanowi w istocie klasyczny przykład hermeneutyki ciągłości – próby pogodzenia nie do pogodzenia: prawdy objawionej z modernistycznym relatywizmem.
