Portal Tygodnik Powszechny (4 listopada 2025) prezentuje artykuł stanowiący apologię świeckiego, naturalistycznego patriotyzmu, redukującego wspólnotę narodową do biologicznej metafory „odpornego lasu”. Autor, sięgając po modernistyczną retorykę „rezyliencji”, proponuje model społeczeństwa pozbawiony nadprzyrodzonego fundamentu, zastępując Objawienie Boże ekologicznym mitem samoregulacji.
Portal Tygodnik Powszechny (4 listopada 2025) relacjonuje wyprawę autora do gospodarstwa ogrodniczego w przededniu zimy. Opis skupia się na sensorycznym doświadczeniu błota, procesów gnilnych oraz zbiorze ostatnich plonów – w tym musztardowca na pesto. Tekst przesycony jest estetyzacją rozkładu organicznego, odwołaniami do mitologii greckiej (Pandora) oraz powierzchowną wzmianką o „chrześcijańskiej wierze i miłości” pozbawioną doktrynalnych odniesień. Artykuł stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji sacrum do naturalistycznego biologizmu.
Portal eKAI (4 listopada 2025) relacjonuje akcję zbierania 65 tys. zł przez „stowarzyszenie” ochrony dziedzictwa narodowego na renowację zabytkowych nagrobków w Kielcach. Współorganizatorami są „wolontariusze” oraz władze miejskie, które dołożą kolejne 51 tys. zł. „Cmentarze – swoiste muzea na świeżym powietrzu” – określa nekropolie Krzysztof Myśliński, prezes organizacji. W całej inicjatywie nie ma ani słowa o modlitwie za zmarłych, obowiązku Mszy Świętych czy stanie łaski dusz w czyśćcu cierpiących.
Portal Vatican News relacjonuje wystąpienie Roberta Prevosta (alias „papieża” Leona XIV) podczas tzw. Jubileuszu Świata Wychowania, gloryfikując jego „przesłanie” o „gwiazdach prowadzących człowieka”. Ks. prof. Robert Tyrała, rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, entuzjastycznie komentuje tę modernistyczną performatywność, określając ją jako „pielgrzymkę nadziei”.
Portal Więź.pl (4 listopada 2025) prezentuje rozpaczliwie naturalistyczną wizję śmierci w analizie książki Georgiego Gospodinowa „Ogrodnik i śmierć”. Autorka, Agnieszka Budnik, redukuje misterium przejścia duszy do wieczności do psychologicznego „rozpadu na moje ars bene moriendi”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci jako bramy do Sądu Ostatecznego.
