Portal „Gość Niedzielny” podaje, że w atakach USA i Izraela na Iran zginęło co najmniej 1045 osób, w tym 181 dzieci. Dane pochodzą z irańskich mediów państwowych oraz organizacji HRANA. Artykuł skupia się wyłącznie na surowym bilansie liczbowym, całkowicie pomijając jakikolwiek kontekst moralny, teologiczny czy prawny. To typowe dla współczesnego…
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) relacjonuje przygotowania do Festiwalu Przemiany w Centrum Nauki Kopernik, poświęconego „empatii” rozumianej jako zjawisko wykraczające poza relacje międzyludzkie – obejmujące technologie, środowisko i sztuczną inteligencję. W programie wykłady prof. Tani Singer o neurobiologicznych podstawach „treningu społecznego mózgu”, debaty z udziałem przedstawicieli koncernu farmaceutycznego AstraZeneca, eksperymenty z empatią wobec robotów oraz wystawy sztuki łączącej technologię z kultem natury. Całość stanowi manifest pseudoreligijnego humanizmu oderwanego od nadprzyrodzonego porządku łaski.
Tygodnik Powszechny w artykule Łukasza Kwiatka z 16 września 2025 roku opisuje eksperyment badaczy z Uniwersytetu w Tybindze, mający na celu sprawdzenie, czy ludzie postrzegają kolory w identyczny sposób poprzez analizę aktywności mózgu za pomocą skanów i sztucznej inteligencji. Tekst porusza filozoficzne kwestie qualia, świadomości i natury mózgu jako maszyny uczącej się, powołując się na „wiedzę rdzenny” i architekturę mózgu zakodowaną od urodzenia. Artykuł kończy się sugestią, że wyniki wspierają tezę o uniwersalności percepcji kolorów, choć nie rozstrzygają jej ostatecznie. Ta pozornie neutralna relacja z badań neuronaukowych stanowi w istocie subtelny, lecz bezwzględny atak na integralną wiarę katolicką, redukując duszę nieśmiertelną do materialnych obwodów neuronów i ignorując nadprzyrodzony porządek stworzenia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (12 sierpnia 2025) relacjonuje badania nad zjawiskiem świadomego snu, przedstawiając je jako neutralne narzędzie samorozwoju i eksploracji ludzkiej psychiki. Artykuł gloryfikuje techniki „oneironautyki” jako metodę zdobywania „drugiego życia”, przywołując eksperymenty komunikacji międzysennej oraz potencjalne korzyści terapeutyczne. Pomija jednak całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiej egzystencji, redukując duszę do zbioru procesów neuronowych, co stanowi jawną apostazję wobec odwiecznego Magisterium.
