Portal Radio Bobola (25 września 2025) przytacza wyniki badań Stephena Bullivanta, Hannah Vaughan-Spruce i Bernadette Durcan zawarte w książce „Po sekularyzacji: teraźniejszość i przyszłość brytyjskiego katolicyzmu”. Autorzy próbują wykazać, że „mniejszości kreatywne” w brytyjskim Kościele stanowią źródło nadziei na przetrwanie, powołując się przy tym na modernistyczne autorytety i relatywizując głębię kryzysu.
Portal Opoka relacjonuje działalność Jana Henryka Newmana jako pierwszego rektora katolickiego uniwersytetu w Dublinie, eksponując jego wysiłki organizacyjne i teologiczną obronę miejsca teologii w przestrzeni akademickiej. Już sam wybór Newmana na patrona rzekomej „świętości intelektualnej” demaskuje głęboki kryzys doktrynalny posoborowej struktury.
Portal eKAI informuje o 34. Pieszej Pielgrzymce diecezji bielsko-żywieckiej na Jasną Górę (1725 osób, grupy krajowe i zagraniczne), której ton i program spina hasło „z nadzieją i po nadzieję” w Roku Jubileuszowym 2025. Relacjonuje wystąpienia bp. Romana Pindla: wzmianki o Objawieniu, powołanie się na św. Piotra i św. Jakuba w kontekście sakramentów chorych, oraz szeroką laudację Johna Henry’ego Newmana – rzekomo patrona „odpowiadania na wyzwania nowoczesności”. Zapowiedziano konferencje o Najświętszym Sercu Pana Jezusa i praktykach pierwszych piątków, podkreślono „radość, modlitwę i trud” jako świadectwo „pielgrzymów nadziei”. Całość wieńczy typowy dla posoborowych komunikatów marketing duchowości i statystyki frekwencyjne. Ten przekaz, mimo pobożnej fasady, redukuje religię do sentymentalnego humanitaryzmu i promuje modernistyczną teologię adaptacji, a nie nawrócenia do panowania Chrystusa Króla.
Portal Opoka informuje o decyzji, że św. John Henry Newman zostanie ogłoszony „doktorem Kościoła” – rzekomo ogłoszonej 31 lipca na spotkaniu „papieża” Leona XIV z „kard.” Marcello Semeraro. Ks. Tomasz Jaklewicz przywołuje wypowiedzi Benedykta XVI i Franciszka, akcentując „sumienie” i „rozwój doktryny” jako klucz interpretacyjny Newmana, a przy tym cieszy się z rzekomej harmonii „umysłu i serca, dogmatu i pobożności, sumienia i autorytetu Kościoła”. Tekst kreśli także wątek „antyliberalny” Newmana, lecz używa go do obrony posoborowej akomodacji dogmatu pod hasłem „zmienia się, aby pozostało to samo”. Końcowa teza felietonu: Kościół dziś potrzebuje logiki wiary Newmana. Krótkie streszczenie: relatywizacja dogmatu zakamuflowana jako „logika” i „sumienie” stoi tu w jaskrawej sprzeczności z niezmiennym nauczaniem przedsoborowym.
Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej informuje, że „papież” Leon XIV zatwierdził decyzję o nadaniu tytułu Doktora Kościoła św. Johnowi Henry’emu Newmanowi. Cytowany artykuł relacjonuje ścieżkę Newmana od anglikańskiego pastora do „kardynała” w strukturach posoborowych, akcentując jego obronę „sumienia”, wkład w teologię oraz rzekome prekursorskie „intuicje” Soboru Watykańskiego II. Podkreślono też późniejszą nobilitację (beatyfikacja przez Benedykta XVI, „kanonizacja” przez Jorge Bergoglio) oraz aprobatę aktualnego uzurpatora dla uczynienia z Newmana Doktora Kościoła. Zwieńczeniem narracji jest pochwała Newmana jako wzoru dla współczesnego „Kościoła”, odczytana przez Franciszka w duchu emocjonalistycznego „serce do serca” i sentymentalnego kultu „sumienia”. Krótko: to nie jest celebracja katolickiej ortodoksji, lecz sakralizacja modernistycznego paradygmatu pod pozorem „doktoratu”.
Newman jako „doktor Kościoła”? Pochwała sumienia bez łaski i wyznania wiary
Cytowany artykuł informuje o wypowiedzi bp. Eduardo Cerrato, wieloletniego przełożonego generalnego filipinów, który na portalu NBQ komentuje decyzję Leona XIV o ogłoszeniu „św.” Johna Henry’ego Newmana „doktorem Kościoła”. Przywołuje pochwałę Benedykta XVI z beatyfikacji w 2010 r. („wierność objawionej prawdzie”, „kapłaństwo” Newmana), akcent „sumienia nierozerwalnie związanego z prawdą”, a także znany fragment antyliberalny z mowy kardynalskiej Newmana. Pobrano też elementy biograficzne: droga nawrócenia, fascynacja św. Filipem Neri, rola dla Wspólnoty anglikańskiej, definicja „doktora Kościoła”. Konkluzja artykułu jest afirmatywna wobec ogłoszenia tytułu doktorskiego i wpisuje Newmana w posoborową agendę „sumienia”, ekumenizmu i promocji „komunikatorów” dla współczesnego „Kościoła”. To narracja, która rozbraja dogmat, wynosząc ponad niego prymat indywidualnego doświadczenia i władzy uzurpatorskiej, a więc promocja teologicznej rozpadliny pod pozorem czci dla konwertyty.
