Antypapież Leo XIV kontynuuje kryzys apostazji poprzez nominację kolejnego „arcybiskupa” Nowego Jorku
Portal Catholic News Agency informuje o decyzji uzurpatora Roberta Prevosta („Leona XIV”) dotyczą…
Portal Catholic News Agency informuje o rzekomej „nominacji” Ramóna Bejarano na „biskupa Monterey” przez uzurpatora watykańskiego określanego jako „Leon XIV”. Komentowany artykuł utrzymuje pozory normalności kościelnej, podczas gdy w rzeczywistości opisuje kolejny akt teatru władzy w sekcie posoborowej.
Portal Episkopat.pl (16 grudnia 2025) informuje o śmierci Ireny Urbańczyk – matki Jana Urbańczyka, określanego przez struktury posoborowe mianem „nuncjusza apostolskiego w Zimbabwe”. Artykuł ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia, że zmarła „odeszła do wieczności”, zapowiadając modernistyczną ceremonię w kościele Matki Bożej Królowej Polski w Starym Polu. Całość utrzymana jest w duchu naturalistycznej banalizacji śmierci, charakterystycznej dla sekty posoborowej.
Portal eKAI informuje o rytuale określanym jako „konsekracja” kościoła pod wezwaniem „bł. ks. Władysława Findysza” w Rzeszowie, przeprowadzonym przez „biskupa” Jana Wątrobę. Ceremonia, osadzona w kontekście III Niedzieli Adwentu, przedstawiana jest jako wydarzenie radosne i duchowo znaczące dla lokalnej społeczności. W rzeczywistości stanowi jednak kolejny przejaw głębokiego kryzysu doktrynalnego struktury okupującej Watykan.
Portal eKAI (14 grudnia 2025) relacjonuje pseudo-rekolekcje powołaniowe w płockim Wyższym Seminarium Duchownym, gdzie osoba podająca się za biskupa Szymona Stułkowskiego głosiła naturalistyczną wizję Adwentu jako „szkoły czekania”. W wydarzeniu uczestniczyło 15 młodych ludzi wprowadzanych w zgubne błędy posoborowego eklezjalnego spektaklu.
Portal „Gość Niedzielny” informuje o dwóch kolejnych spektaklach posoborowej sekty: rzekomej „beatyfikacji” 124 osób w hiszpańskiej diecezji Jaén oraz 50 we Francji. W pierwszym przypadku chodzi o ofiary wojny domowej lat 1936-1939, w drugim – o osoby związane z duszpasterstwem robotników przymusowych podczas II wojny światowej. Ceremonie w Jaén i paryskiej katedrze Notre Dame, prowadzone przez „kardynałów” Semeraro i Hollericha, stanowią jawną profanację pojęcia męczeństwa.
Komunistyczne wspomnienia w posoborowej liturgii: rocznica stanu wojennego na Wawelu
Portal eKAI (13 grudnia 2025) relacjonuje uroczystości na Wawelu z udziałem „abp” Marka Jędraszewskiego w 44. rocz…
Portal eKAI (13 grudnia 2025) relacjonuje obchody 25-lecia kościoła w Szklarce Radnickiej, podczas których Tadeusz Lityński – „biskup” struktury posoborowej – wygłosił homilię pełną modernistycznych redukcji. Wspólnotę parafialną określił jako „dar i zadanie”, pomijając jej nadprzyrodzony cel: oddawanie czci Bogu i zbawienie dusz.
Portal Catholic News Agency relacjonuje wydarzenia z 6 grudnia 2025 roku, gdy arcybiskup Bernard Hebda wraz z biskupami pomocniczymi Kevinem Kenneyem i Michaelem Izenem odprawili w kościele Zwiastowania w Minneapolis specjalną Mszę z obrzędem ekspiacji. Ceremonia miała na celu „przywrócenie świętości” świątyni po strzelaninie z 27 sierpnia 2025 roku, podczas której zginęło dwoje dzieci – Fletcher Merkel (8 lat) i Harper Moyski (10 lat) – a 21 osób zostało rannych. Sprawcą był Robin Westman (urodzony jako Robert), który przed samobójstwem publikował antychrześcijańskie treści. W trakcie rytuału „biskupi” pokropili wodą święconą wnętrze kościoła i zgromadzonych, odmawiając modlitwy o „uzdrowienie ran” i „odzyskanie przestrzeni dla Chrystusa”. Arcybiskup Hebda w swojej homilii podkreślał, że „Bóg ma ostatnie słowo wobec zła” i zachęcał do „chrystocentrycznej odporności”. Wydarzenie to stanowi jaskrawy przykład teatralnej pseudo-pobożności w strukturach okupujących Watykan, całkowicie oderwanej od rzeczywistych wymogów katolickiej doktryny ekspiacji.
Portal Vatican News (8 grudnia 2025) relacjonuje jubileusz 25-lecia Seminarium Redemptoris Mater w Kolonii, założonego przez „kardynała” Joachima Meisnera w 2000 roku. Chwali się wyświęceniem 36 „księży” i 2 „diakonów” z 12 narodowości, w tym ośmiu Polaków. Uroczystości pod przewodnictwem „arcybiskupa” Rainera Woelkiego zgromadziły modernistycznych hierarchów oraz świeckich zaangażowanych w tę posoborową inicjatywę. Artykuł gloryfikuje „misyjność” i „nową ewangelizację”, całkowicie pomijając doktrynalne bankructwo całego przedsięwzięcia.
