Portal Opoka.org.pl promuje rekolekcje dla ratowników medycznych, organizowane przez duszpasterstwo podlegające strukturom posoborowym, z udziałem księdza Mateusza Wójcika, kapelana ratownictwa medycznego Archidiecezji Krakowskiej. Artykuł przedstawia te rekolekcje jako odpowiedź na realne problemy zawodowe: poczucie winy, wypalenie, trudności w pogodzeniu wiary z cierpieniem. Jednakże, w świetle niezmiennej wiary katolickiej, inicjatywa…
Aborcja jako „zamówienie pizzy”: gdy zabicie dziecka staje się przedmiotem żartu i źródłem wiecznego wyrzutu sumienia
Streszczenie i teza
Portal LifeSiteNews relacjonuje kolumnę komiczki Emma Estrady…
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 lutego 2026) prezentuje analizę uniwersum „Fallout” jako rzekomo głębokiej refleksji o „polityce w czasach kryzysu” i „dojrzewaniu w rzeczywistości bez stabilnych reguł…
Portal EWTN News (4 lutego 2026) relacjonuje obrady szóstego dorocznego Międzynarodowego Szczytu Wolności Religijnej w Waszyngtonie, gdzie współprzewodniczący Sam Brownback i Katrina Lantos Swett przedstawili ocenę światowego stanu tzw. „wolności religijnej”. Artykuł, przesiąknięty językiem świeckiego humanitaryzmu, całkowicie przemilcza katolicką doktrynę o unicitas Ecclesiæ (jedyności Kościoła) i publicznym panowaniu Chrystusa Króla, zastępując ją naturalistyczną wizją równouprawnienia wszystkich sekt.
Portal eKAI (14 grudnia 2025) relacjonuje apel uzurpatora Leona XIV zamieszczony w piśmie „Piazza San Pietro”, w którym zachęca do przeżywania „Bożego Narodzenia” poprzez unikanie „zakupowego dopingu” i zapraszanie ubogich na kolację. Antypapież wskazuje modernistycznego „świętego” Johna Henry’ego Newmana jako wzór walki z „mrokiem nihilizmu”. Całość stanowi klasyczny przykład redukcji misterium Wcielenia do świeckiego humanitaryzmu.
Portal „Więź.pl” w artykule z 29 listopada 2025 roku przedstawia fragment biografii Milana Kundery autorstwa Florence Noiville, gloryfikujący pisarza jako „niepowtarzalnego” obserwatora ludzkiej natury, łączącego „wesolość i melancholię”. Opis ten, podszyty estetyzacją nihilizmu, stanowi jaskrawy przykład duchowego bankructwa współczesnej kultury, odciętej od nadprzyrodzonej perspektywy katolickiej.
Portal Tygodnik Powszechny (18 listopada 2025) prezentuje wystawę Czarny karnawał. Ensor/Wojtkiewicz w Muzeum Narodowym w Warszawie jako „nieustannie przykuwającą uwagę” ekspozycję, gloryfikującą twórczość Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza. Autor wychwala „poetyckie opowieści o ludzkich lękach” i „ironię ocierającą się o groteskę”, szczególnie podkreślając „Wjazd Chrystusa do Brukseli” Ensora jako „polityczny manifest” oraz „rewolucyjny” cykl „Rok 1905” Wojtkiewicza. Relatywizacja sacrum i afirmacja dekadencji w służbie modernistycznej narracji.
Portal Tygodnik Powszechny (12 listopada 2025) prezentuje recenzję filmu Yórgosa Lánthimosa „Bugonia” jako „brawurową opowieść o buncie”, która rzekomo diagnozuje „szaleństwa tego świata”. W rzeczywistości mamy do czynienia z demonstracją teologicznego bankructwa współczesnej kultury, gdzie człowiek – odcięty od łaski i wiecznego porządku – tańczy na ruinach cywilizacji chrześcijańskiej w rytm nihilistycznych frazesów.
Portal eKAI (7 listopada 2025) relacjonuje wywiad niemieckiego purpurata kurialnego Gerharda Müllera z bp. Robertem Barronem. „Kiedy człowiek eliminuje Boga odrzuca samego siebie. Następnie próbuje zastąpić tę nieobecność narkotykami, seksem lub ideologiami” – stwierdza były prefekt Kongregacji Nauki Wiary, ignorując fakt, że sam reprezentuje strukturę, która dokonała systemowej eliminacji Boga z liturgii i doktryny. Całość rozmowy stanowi klasyczny przykład posoborowej dialektyki kontynuacji, gdzie pod płaszczykiem obrony tradycji dokonuje się legitymizacji rewolucji.
Portal „Tygodnik Powszechny” (31 października 2025) prezentuje recenzję filmu Agnieszki Holland „Franz Kafka” jako próbę zerwania z „kafkowskimi stereotypami”. Reżyserka ukazuje pisarza jako „niezmordowanego wioślarza i piechura”, „flirciarza”, „czułego kochanka”, „motocyklistę”, „ogrodnika i stolarza”, redukując go do roli prekursora współczesnych mód: „nienormatywności”, relacji wirtualnych czy „nowoczesnych form pedagogiki ciała”. W miejsce teologicznej i metafizycznej głębi biografii Kafki Holland proponuje banalną psychoanalizę uwikłaną w ideologiczne klisze.
