Portal Opoka (17 października 2025) relacjonuje ostrzeżenia braci generałów Kristoffersenów o rzekomym zagrożeniu rosyjską inwazją na Norwegię w celu „ochrony arsenału nuklearnego”. Artykuł skupia się wyłącznie na militarystycznej logice sojuszu NATO, całkowicie pomijając principium et fundamentum (zasadę i fundament) katolickiej nauki o pokoju między narodami.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje przeprosiny wystosowane przez sekciarskie zgromadzenie protestanckie w Norwegii, określane mianem „Kościoła Norwegii”, wobec środowisk homoseksualnych. W dokumencie podpisanym przez biskupów tegoż zgromadzenia wyrażono „ubolewanie” za potępienie sodomii i uznanie jej w 1954 r. za „haniebną”. Działacze stowarzyszenia Fri, promującego dewiacje, wraz z resortem rodziny uznały gest pseudoduchownych za „właściwy”. Szczytem upokorzenia ma być zaplanowana na 16 października ceremonia w klubie gejowskim London Pub, gdzie w 2022 r. doszło do krwawego zamachu.
Portal Tygodnik Powszechny (5 września 2025) przedstawia analizę norweskiego dokumentu „Portret zdezorientowanego ojca”, w którym reżyser Gunnar Hall Jensen eksploruje swoje relacje z nieżyjącym już synem. Artykuł koncentruje się na psychologicznych aspektach rodzicielstwa, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar życia rodzinnego i wieczne konsekwencje ludzkich wyborów.
Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena
Cytowany artykuł relacjonuje objęcie diecezji Oslo przez Fredrika Hansena, „biskupa” konwertytę, który wskazuje na rzekomy wzrost „otwartości” Norwegii na katolicyzm, przypomina „gwałtowny rozwój” liczebny wspólnoty (z 45 tys. do 250 tys. w ciągu 20 lat, głównie przez migrację), akcentuje pozytywne relacje mediów wokół śmierci „papieża” Franciszka i wyboru Leona XIV, zapowiada priorytety: „ewangelizację”, działalność charytatywną wobec „nowych form ubóstwa” oraz parafię jako miejsce Słowa, sakramentów i prowadzenia ku życiu wiecznemu; odwołuje się też do tysiąclecia męczeństwa św. Olafa (2030) i do motta „Lex Tua veritas” oraz wspomina, że latami używał brewiarza z 1962 r. Teza owej narracji jest jasna: budować „katolicyzm” zgodny z posoborowym konsensusem medialno-społecznym. To jednak nie katolicyzm, lecz polityczna fasada – i teologicznie jałowa konstrukcja, której milczenie o panowaniu Chrystusa Króla i o konieczności jedynego, integralnego wyznania wiary jest krzykiem apostazji.
