nostalgia

Wewnątrz tradycyjnego kościoła katolickiego z dyskotekową kulą i odmienionymi ścianami
Duchowość

Disco: taniec nad przepaścią apostazji

Artykuł w „Tygodniku Powszechnym” z 17 lutego 2026 roku gloryfikuje muzykę disco lat 80. jako formę rozrywki łączącą tańce z łzami, a współczesne AI generujące podobne brzmienia uznaje za wierne odtworzenie tych emocji. Tekst ten, choć pozornie neutralny, jest przejawem głębokiej apostazji: gloryfikuje światowe, zmysłowe wartości, całkowicie pomijając transcendencję i panowanie Chrystusa nad kulturą. To kolejny dowód na to, jak daleko poszła dekadencja po soborowej rewolucji.

Świat

Nostalgiczne złudzenia w cieniu moralnego upadku

Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje: „Ballada o wyspie Wallis Jamesa Griffithsa to nieoczywisty hołd złożony nie tyle folkowi czy jego wykonawcom, ile tym skromnym anonimowym słuchaczom, którzy w kolekcjonowanych winylach zaklinają czas bezpowrotnie miniony”. W rzekomo „słodko-gorzkiej komedii” eksponuje się sentymentalną próbę reanimacji przeszłości przez samotnego wdowca Charlesa (Tim Key), który za wygrane pieniądze sprowadza dawny folkowy duet Herb (Tom Basden) i Nell (Carey Mulligan).

Stary katolicki mężczyzna czytający artykuł Jerzego Sosnowskiego o subiektywnym postrzeganiu czasu w tradycyjnym kościele
Duchowość

Subiektywizm czasowy jako objaw duchowego bankructwa współczesności

Portal „Więź” (11 grudnia 2025) publikuje felieton Jerzego Sosnowskiego zatytułowany „Okręt, samolot, zamek”, będący rozważaniem o subiektywnym postrzeganiu upływu czasu. Autor wspomina rozmowę emerytów z 1981 r., krytykujących muzykę młodzieżową za „hałas” i saksofony, przeciwstawiając to własnemu doświadczeniu młodości zdominowanej przez gitarowy rock. Tekst prowadzi do refleksji o zmienności gustów pokoleniowych i względności poczucia „niedawności” wydarzeń. „Kto z zacnych Czytelników »Więzi« traktuje nagrania sprzed 17 lat, czyli z roku 2008, jak zapomniane dźwięki dinozaurów?” – retorycznie pyta publicysta. Całość utrzymana jest w tonie lekkiej, psychologizującej gawędy, pozbawionej jakiejkolwiek transcendentnej perspektywy.

Katolicka rodzina modląca się przy ołtarzu domowym w kontrastu z sekularyzacją popkultury
Świat

Nostalgiczna ucieczka w popkulturę jako symptom duchowej pustki współczesności

Portal Tygodnik Powszechny (27 listopada 2025) przedstawia piąty sezon serialu „Stranger Things” jako nostalgiczny wehikuł przenoszący widzów w świat lat 80., gdzie popkultura staje się rzekomym „azylem” przed współczesnymi lękami. Autor artykułu z zazdrością kontrastuje „lśniące, kolorowe” amerykańskie dzieciństwo z polską rzeczywistością transformacji, redukując doświadczenie wiary do „niekończącej się opowieści o roratach”. W tej laickiej apoteozie telewizyjnej rozrywki nie ma miejsca na transcendentny wymiar ludzkiego losu – tylko kulturowe klisze i bałwochwalczy kult przeszłości.

Rodzina modląca się przed krzyżem w tradycyjnym katolickim pomieszczeniu, kontrastując z estetyką lat 80. z serialu "Stranger Things".
Kultura

Nostalgiczny labirynt „Stranger Things” – ucieczka od Chrystusowego porządku

Portal Tygodnik Powszechny (27 listopada 2025) przedstawia piąty sezon serialu „Stranger Things” jako „przestrzeń spotkania” współczesnego człowieka z nostalgiczną wizją lat 80., gdzie popkultura staje się „azylem” przed „skomplikowaną teraźniejszością”. Autor, Michał Walkiewicz, celebruje „mit idealnego dzieciństwa” utkany z filmowych cytatów, gier wideo i muzyki Kate Bush, twierdząc, że seria braci Duffer oferuje „punkt odniesienia w świecie niejasnych wartości”.

Kapłan katolicki w tradycyjnych szatach trzymający krzyż, w poważnym nastroju, w starym kościele, symbolizujący obronę wiary przed nowoczesną apostazją
Świat

Utopia Globalnej Wioski: Cyfrowa Apostazja w Cieniu Technokratycznego Bałwochwalstwa

Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) publikuje płaczliwy lament nad utratą „czystego”, „osobistego” internetu lat 90., idealizując amatorskie strony WWW jako przejaw kreatywnej wolności, jednocześnie oskarżając współczesne platformy o zniewolenie użytkowników. Tekst służy jako pomnik teologicznego bankructwa współczesnego humanizmu, który – pozbawiony nadprzyrodzonej perspektywy – błąka się między utopijnymi mrzeniami a materialistyczną rozpaczą.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.