Portal Tygodnik Powszechny (21 sierpnia 2025) prezentuje dyskusję o Helenie Kowalskiej (znanej jako Faustyna) z okazji 120. rocznicy urodzin, kwestionując wartość jej Dzienniczka poza kontekstem hagiograficznym. Publicystka Zuzanna Radzik i „ksiądz” Józef Tischner przedstawiają ją jako postać zmieniającą współczesny katolicyzm, pomijając doktrynalne potępienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (19 sierpnia 2025) przedstawia apologetyczny portret Heleny Kowalskiej (1905-1938), znanej jako „siostra Faustyna”, gloryfikując jej rzekome objawienia i promując kult „Miłosierdzia Bożego” jako „najpopularniejszy towar eksportowy polskiego katolicyzmu”. Artykuł pomija całkowicie doktrynalne potępienia jej pism przez autentyczny Magisterium Kościoła, przedstawiając neo-kościelną narrację jako normatywną.
Portal Polskifr.fr relacjonuje wydarzenia z 13 sierpnia 1917 roku, gdy dzieci z Fatimy zostały uprowadzone przez masona Artura de Oliveirę Santosa, co uniemożliwiło im spotkanie z rzekomą „Marją”. Tekst powiela narrację o nadprzyrodzonym charakterze fatimskich zjawisk, całkowicie pomijając ich teologiczną sprzeczność z depozytem wiary.
Cytowany artykuł z portalu Opoka relacjonuje dzisiaj wydarzenia i postaci związane z duchowością, historią Kościoła oraz aktualnymi sprawami społecznymi, prezentując je w tonie pełnym sentymentalizmu i ekumenicznych frazesów. Autor skupia się na postaci św. Dominika Guzmána, jego życiu, działalności i znaczeniu jako patrona kobiet w ciąży, przedstawiając go jako gorliwego kaznodzieję i założyciela zakonu dominikanów, podkreślając jego podróże i działalność przeciw herezjom. Jednakże tekst, zamiast krytycznego spojrzenia na istotę jego posłannictwa i teologię, zanurza się w powierzchownych opisach i emocjonalnym patosie, pomijając fundamentalne prawdy katolickie, które winny stanowić podstawę rozumienia tego świętego i jego dzieła. W ten sposób artykuł, choć pozornie edukacyjny, służy raczej kreowaniu fałszywego obrazu religijności i zacieraniu granic między prawdziwym Kościołem a jego modernistycznymi pseudo-reprezentacjami.
Cytowany artykuł relacjonuje przesłanie „papieża” Leona XIV skierowane do młodzieży zebranej na 36. Festiwalu Młodzieży w Medziugoriu (Bośnia i Hercegowina) z 4 sierpnia 2025 r. Przemówienie akcentuje „wspólnotowe przeżywanie wiary”, zachęca do „prawdziwych spotkań” ponad wirtualnością, stawia za wzór Marję w nawiedzeniu św. Elżbiety, mówi o „języku wiary” ponad barierami kulturowymi oraz zaprasza młodych do rozważenia „powołania” do życia konsekrowanego lub „kapłaństwa”. Zasadniczą osią jest pochwała doświadczenia wspólnotowego, spontanicznego „rozpalania serc” i rzekomej pracy Ducha Świętego w zgromadzeniu wokół medziugorskiego wydarzenia – miejsca o nieuznanych i od dawna podejrzanych „objawieniach”. Konkluzja jest druzgocąca: to program emocjonalnej socjalizacji w posoborowym kulcie człowieka, maskowany słowami o Bogu i „Kościele”, przy milczeniu o łasce uświęcającej, o prawdziwej Ofierze Mszy i o jedynej drodze zbawienia w jedynym Kościele Chrystusa.
Vatican News informuje o liście Víctora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary, do biskupa Trivento Camilla Cibottiego, zatwierdzającym formułę prae oculis habeatur wobec domniemanych objawień na Monte Sant’Onofrio (Agnone, Molise). Dykasteria dopuszcza jedynie „kult prywatny”, zakazuje wszelkich form kultu publicznego, deklaruje „pozytywne znaki” przy jednoczesnych „ryzykach”, wzywa do dialogu i roztropności, a w kwestii rzekomych kontaktów ze zmarłymi poprzez anioła stróża — odróżnia je od spirytyzmu i apeluje o czujność. Całość utrzymana jest w biurokratycznej retoryce „zarządzania zjawiskiem” z możliwą przyszłą promesą nihil obstat. Jednym zdaniem: to nie jest obrona wiary, lecz administracyjne legalizowanie religijnej dwuznaczności w imię duszpasterskiego pragmatyzmu.
Kult prywatny na Monte Sant’Onofrio: tolerowanie zamętu zamiast obrony wiary
Vatican News informuje o liście Víctora Manuela Fernándeza do biskupa Camilla Cibottiego (Trivento, Molise), w którym „Dykasteria Nauki Wiary” zatwierdza zastosowanie formuły prae oculis habeatur wobec domniemanych objawień na Monte Sant’Onofrio w Agnone. Decyzja zakazuje kultu publicznego, dopuszcza natomiast „kult prywatny” i przewiduje dalsze „rozeznawanie”, podkreślając rzekome „pozytywne znaki”: wezwania do Słowa Bożego, „Eucharystii”, spowiedzi, czynów miłosierdzia, posłuszeństwa; ostrzega zaś przed możliwym zamętem dotyczącym relacji dusz zmarłych z Kościołem pielgrzymującym oraz brakiem posłuszeństwa części „duchownych”. Zapowiada, że po „dojrzewaniu” możliwe będzie nihil obstat. Konkluzja: zamiast jednoznacznie stwierdzić brak nadprzyrodzoności i zamknąć sprawę, posoborowa kuria sankcjonuje długotrwały stan dwuznaczności, rozlewając modernistyczną mgłę tam, gdzie potrzebny jest katolicki alabaster.
