Artykuł z portalu Episkopat.pl (1 maja 2026) relacjonuje Apel Jasnogórski wygłoszony przez przewodniczącego Episkopatu Polski abp Tadeusza Wojdę SAC w uroczystość 1 maja, w 70. rocznicę Jasnogórskich Ślubów Narodu. Hierarcha przywołał tradycję zawierzenia Polski pod opiekę Maryi jako Królowej, nawiązał do ślubów Jana Kazimierza z 1656 roku i odnowienia z…
Portal Opoka informuje o wysiłkach „francuskiego episkopatu” zmierzających do „pogodzenia” w ramach jednej wspólnoty „kościoła” posoborowego różnych „wrażliwości liturgicznych”. Inicjatywa ta stanowi pokłosie apelu, jaki uzurpator Leon XIV wystosował 18 marca do podległych mu biskupów. Dokument, podszywający się pod troskę o jedność, w istocie stawia przed biskupami zadanie włączenia w…
Portal eKAI relacjonuje nominację „biskupa” Wojciecha Skibickiego na ordynariusza diecezji elbląskiej, powołując się na decyzję „papieża” Leona XIV (Robert Prevost), z datą 13 września 2025. Tekst przedstawia biogram nominowanego: urodzonego w 1970 r. w Skrwilnie, wyświęconego w 1995 r. przez Andrzeja Śliwińskiego, absolwenta studiów teologicznych i liturgicznych, byłego wikariusza, sekretarza biskupów, doktoranckiego liturgisty, wykładowcy seminarium, rzecznika prasowego, delegata ds. ochrony małoletnich i formacji diakonów stałych, mianowanego biskupem pomocniczym w 2019 r. przez „papieża” Franciszka. Nominowany ma przejąć zarząd diecezji 17 października i odbyć ingres 18 października. Ta sucha kronika nominacji ujawnia jednak głębokie bankructwo duchowe posoborowej struktury, symulującej Kościół Katolicki, gdzie hierarchiczne awanse służą jedynie utrwalaniu apostazji, a nie zbawieniu dusz.
Streszczenie artykułu
Cytowany artykuł relacjonuje odpustową Mszę św. pod Sanktuarium św. Jacka w Kamieniu Śląskim, gdzie biskup Marek Szkudło (administrator apostolski archidiecezji katowickiej) przewodniczył liturgii, a bp Andrzej Czaja wygłosił homilię wzywającą do odnowy ducha wiary, większego zaangażowania w życie Kościoła i troski o zbawienie dusz. Hierarcha podkreśla potrzebę pielgrzymowania, codziennej duchowej formacji, odbudowy katechezy w parafiach i odpowiedzialności za wychowanie religijne w rodzinie. Wypowiedzi wskazują na poważne rozdarcie między duchowym życiem wiernych a „inwestowaniem w to, co materialne” oraz na konieczność nawrócenia w kontekście Roku Świętego. Całość traktuje odnowę życia duchowego jako „czas łaski” wymagający osobistej i wspólnotowej pracy nad wiarą. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Trzeba inaczej inwestować w życie, a nie gonić za tym, za czym biegnie świat – tym, co materialne.” Relacja ukazuje dążenie do odnowy duchowości w ramach lokalnych struktur Kościoła, ale także pozostawia bez jasnego wskazania, w jaki sposób pełniący Pełnię, czyli Kościół widziany oczyma Tradycji, ma ostatecznie prowadzić dusze do sakramentalnej łaski i wiecznej chwały. To streszczenie ukazuje jedynie próbę przedstawienia wydarzenia i głównych wezwań, bez dostrzegania ich dogmatycznego fundamentu w Tradycji Kościoła. Pokój możliwy jest jedynie w królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI).
