W sobotę 21 lutego 2026 roku biskup Andrzej Kaleta przewodniczył w bazylice Grobu Bożego w Miechowie Mszy św. z okazji święta kapituły miechowskiej. W homilii, odwołując się do orędzia „Leona XIV” na Wielki Post, przedstawił ten czas jako „czas zatrzymania się, spojrzenia w głąb siebie, zrewidowania własnych decyzji i…
Portal LifeSiteNews prezentuje artykuł broniący tytułu „Współodkupicielki” dla Najświętszej Marji Panny, powołując się na św. Ireneusza, Piusa X oraz alegoryczną interpretację Księgi Hioba. Autor utrz…
Portal eKAI relacjonuje uroczystości odpustowe ku czci Podwyższenia Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu 15 września 2025 roku, gdzie „abp” Antonio Guido Filipazzi, nuncjusz apostolski w Polsce, wygłosił homilię podkreślającą znak krzyża jako „tarczę chroniącą w trudnościach” i symbol nadziei w Roku Jubileuszowym. Wydarzenie zgromadziło tysiące pielgrzymów, z udziałem „biskupów” Krzysztofa Nitkiewicza i Edwarda Frankowskiego oraz przedstawicieli struktur posoborowych. Relacja skupia się na gloryfikacji krzyża jako paradoksu zbawienia, z nawiązaniami do Soboru Nicejskiego i Eucharystii jako spotkania z krzyżem. Ta narracja, pozornie pobożna, stanowi jednak jawny przykład relatywizowania teologicznego sensu Krzyża Świętego, redukując go do psychologicznego wsparcia w „trudnościach” zamiast bezkompromisowego wezwania do ofiary i pokuty w obliczu apostazji współczesnego świata.
Biuro eKAI relacjonuje kazanie bp. Radosława Orchowicza wygłoszone w bazylice jasnogórskiej na zakończenie Pieszej Pielgrzymki Archidiecezji Gnieźnieńskiej: pochwałę „nadziei” splecioną z jubileuszową retoryką, cytatami z hymnu pielgrzymkowego, odniesieniem do Jubileuszu Młodych w Rzymie oraz wezwaniami do bycia „świadkami sprawiedliwości i pokoju”. W tekście przewija się motyw przewodnika, wspólnotowości i wzajemnego „ubogacania”, zaś kulminacją jest obrzęd duchowej adopcji dziecka poczętego i zapowiedź przyszłorocznego hasła „Wzrastaj”. Całość spina slogan: „Ta nadzieja może zmienić wszystko”, ukazany jako „kotwica łaski” i „sól nowego smaku życia”. Teologia łaski i ofiary, prymat panowania Chrystusa oraz ostrzeżenie przed grzechem i sądem milczą – w zamian mamy humanitarny optymizm i posoborowy język emocji.
Cytowany artykuł ogłasza program „Wielkiego Odpustu Kalwaryjskiego” w Kalwarii Pacławskiej (11–15 sierpnia), zapowiadając wzmożony napływ pątników oraz gęsty kalendarz wydarzeń: liczne „Msze św.” przy różnych ołtarzach, procesje, dróżki, koncerty, oratorium, „nabożeństwo uzdrowienia”, Akatyst, nocne czuwania i „Msza prymicyjna franciszkańskich neoprezbiterów”. Wydarzeniu mają przewodniczyć i głosić kazania m.in. Edward Kawa, Adam Szal, Wacław Depo, Mariusz Kozioł oraz lokalni franciszkanie. Całość jest podszyta entuzjazmem organizacyjno-festiwalowym, w którym centralną osią staje się kalendarz atrakcji i logistyczne ułatwienia, a nie wyraźna, katolicka doktryna o Ofierze Mszy, łasce, nawróceniu i królowaniu Chrystusa nad społeczeństwami. Oto znów religia staje się widowiskiem, a nie kultem Boga w prawdzie.
eKAI relacjonuje środową audiencję w Watykanie, podczas której Leon XIV wzywa do „przygotowania miejsca wspólnoty z Bogiem i między nami”, komentując Mk 14,12-16 o przygotowaniu Ostatniej Wieczerzy. Akcentuje, że „miłość” uprzedza, że „Pan przygotował dla nas miejsce”, a tym miejscem jest serce; że „Eucharystia nie jest sprawowana jedynie na ołtarzu, ale także w codziennym życiu”, i że przygotowanie polega na rezygnacji z roszczeń, nierealnych oczekiwań, czynach dyspozycyjności, przebaczeniu z góry. Całość spina teza o „sali, gdzie nieustannie celebrowana jest tajemnica nieskończonej miłości”. Oskarżenie zasadnicze: ta narracja rozpuszcza Ofiarę Mszy w sentymentalnym humanitaryzmie i przesłania wymóg łaski uświęcającej, pokuty i obiektywnego kultu Boga.
Portal Opoka informuje o słowach Leona XIV do Polaków podczas święta Przemienienia Pańskiego: akcent na „uprzedzającą miłość” Boga, „szczęście człowieka”, „odpowiedź i zaangażowanie serca”, z dodatkiem katechetycznego szkicu o „przygotowaniu Paschy” jako przestrzeni gestów bezinteresownych i przebaczenia. Przekaz sprowadza tajemnicę Przemienienia do psychologiczno-humanitarnej inspiracji, pomijając ofiarny i propitiacyjny wymiar Krzyża oraz publiczne panowanie Chrystusa Króla, co stanowi zasadniczą zdradę sensu Ewangelji.
Portal Opoka relacjonuje rozważanie Macieja Górnickiego (06.08.2025) łączące Jeremiasza, scenę Przemienienia Pańskiego oraz rocznicę Hiroszimy. Autor szkicuje panoramę „ciężaru życia” i niesprawiedliwości, interpretuje odpowiedź Boga Jeremiaszowi jako wezwanie do wytrwałości, a Przemienienie – jako pedagogikę „wzniesienia się ponad ziemskie mroki”. Zakończenie spina klamrą Hiroszimę i Nagasaki, sugerując znak Opatrzności w ocaleniu klasztoru w Nagasaki i uniwersalny morał o „Bożym świetle silniejszym od destrukcyjnych sił”. Oto jeszcze jedno ujęcie Ewangelji podporządkowane naturalistycznej retoryce, które – milcząc o ofierze Mszy, łasce uświęcającej i sądzie – rozmywa nadprzyrodzony sens i prowadzi w kierunku banalnej „terapii religijnej”.
Portal Opoka informuje o homilii kard. Rolandasa Makrickasa, „archiprezbitera” Bazyliki Santa Maria Maggiore, wygłoszonej w uroczystość Matki Bożej Śnieżnej. Wystąpienie opiera się na narracji o śniegu na Eskwilinie (358 r.) i pobożności związanej z tytułem Matki Bożej Śnieżnej. Centralny wątek homilii streszcza się w psychologizującym apelu: „Radość nie pochodzi z braku problemów, ale z wiary w obecność Boga, który jest blisko nas”, przy czym „Bóg jest wielki, bo nas kocha – małych”, a Maryja „czyni wielkimi dzieła Pana”, nie „swoje trudności”. W tle pobrzmiewa posoborowy rytuał „opadania płatków róż” w bazylice i odwołanie do opinii „papieża Franciszka” o pięknie darmowej łaski symbolizowanej przez śnieg. Ta słodkawa rama pastoralna całkowicie przemilcza dogmatyczne prawdy o grzechu, odkupieniu, ofierze Mszy, potrzebie nawrócenia oraz publicznym panowaniu Chrystusa Króla, redukując wiarę do emocjonalnego „niepoddawania się problemom”. To nie tylko sentymentalizm – to systemowy modernizm udający pobożność maryjną.
Vatican News PL relacjonuje homilię kardynała Rolandas Makrickas podczas Mszy w rocznicę poświęcenia Bazyliki Santa Maria Maggiore i w tzw. uroczystość Matki Bożej Śnieżnej. W centrum narracji stawia się symbolikę śniegu, „bieli i czystości”, Magnificat, „radość” i „bliskość Boga”, a także zwyczaj zrzucania białych płatków róż spod sklepienia bazyliki. Pojawiają się uwagi o „małości” człowieka, „wielkich rzeczach Bożych” i „cudach przez małych i czystych sercem”. Milczy się o grzechu, o nawróceniu, o ofierze Mszy świętej jako przebłagalnej, o stanach łaski i pozbawienia łaski, o jedynym Pośredniku i Królu, którego prawo zobowiązuje narody. Konkluzja jest oczywista: to dekoracyjny naturalizm, który pod pobożnym słownictwem relatywizuje wiarę, a w posoborowych strukturach sprowadza kult do estetycznego widowiska.
