W najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego” Olivier Sobota-Szamocki pochyla się nad wznowioną po latach powieścią Aidana Higginsa „Zejdź na dół, Langrishe”, celebrując z niemal nekrofiliczną subtelnością obraz rozkładu irlandzkiego ziemiaństwa i „atmosferę końca epoki”. Autor recenzji z pietyzmem rekonstruuje świat trzech sióstr Langrishe, wegetujących w niszczejącej posiadłości Springfield, gdzie jedynym…
Portal Tygodnik Powszechny (2 września 2025) prezentuje zbiór próz i wierszy Mário-Henrique Leirii jako „wstęp do królestwa wyobraźni”, gdzie „purnonsensowe trupy rozpryskują się na krwawe confetti”. Autor artykułu, Olivier Sobota-Szamocki, wychwala „absurdalne wykolejenie świata” oraz „surrealistyczną satyrę” wymierzoną w reżim Salazara, równocześnie głosząc kult „wyobraźni” jako narzędzia wyzwolenia z „zautomatyzowanej percepcji”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 marca 2026) piórem Oliviera Soboty-Szamockiego prezentuje omówienie powieści Any Maríi Matute pt. „Pierwsze wspomnienie”, osadzonej w realiach hiszpańskiej wojny domowej. Autor skupia się na psychologicznym i egzystencjalnym aspekcie dorastania nastolatków na Majorce, celebrując literacką sprawność autorki oraz jej zdolność do ukazywania „odczarowanego” świata dorosłych przez…
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) prezentuje recenzję książki Zofii Król „Droga przez łąkę. Sześć esejów o przestrzeni”, wychwalającą rzekome „przywracanie więzi z przyrodą” poprzez pryzmat modernistycznej filozofii i technokratycznych narzędzi. Olivier Sobota-Szamocki entuzjastycznie relacjonuje tezę autorki o „dotkliwej tęsknocie za krajobrazami” spowodowanej rzekomym „kryzysem klimatycznym, alienującą techniką oraz polityką grodzenia”. Już to pierwsze zdanie demaskuje naturalistyczne i pantheistyczne przesłanie całego przedsięwzięcia, które zamiast wskazywać na Stwórcę jako źródło piękna przyrody, gloryfikuje stworzenie jako autonomiczną wartość.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) przedstawia tomik poezji Justyny Kulikowskiej „Wnyki dla światła” jako dzieło łączące „rozważania o dystansie dzielącym słowa i rzeczy”, „gorzki komentarz społeczny” oraz „prywatną żałobę”. Olivier Sobota-Szamocki wychwala „wyważoną, szeroką frazę autorki”, która rzekomo tworzy „poezję oporu lokalnego”, balansującą między „nonszalanckim rozgwizdaniem” a konfesyjnością. W rzeczywistości mamy do czynienia z manifestem indywidualistycznej religii jaźni, gdzie światło pozbawione swego źródła – Chrystusa – staje się jedynie narcystycznym blaskiem ludzkiego ego.
