Oslo – Ethos Catholicus

Dyplomatyczne zabiegi o fałszywy pokój w Ziemi Świętej

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal „Gość Niedzielny” (11 lutego 2026) relacjonuje spór izraelsko-palestyński po decyzjach izraelskiego gabinetu bezpieczeństwa, ułatwiających żydowskim osadnikom zakup ziemi na Zachodnim Brzegu. Prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas wezwał Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową do „zdecydowanej reakcji”, podczas gdy Unia Europejska potępiła izraelskie działania jako „niezgodne z prawem międzynarodowym”. Cała narracja sprowadza się do świeckiego utylitaryzmu, całkowicie pomijając nadprzyrodzony porządek i prawa Chrystusa Króla.

Ksiądz w tradycyjnych szatach modląc się przed uszkodzonym sklepem w Oslo po strzelaninie

Świat

Strzelanina w Oslo: objaw kryzysu społeczeństwa odrzucającego Chrystusa Króla

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Opoka informuje o strzelaninie w domu towarowym Storo w Oslo, gdzie dziewiętnastolatek oddał strzały, powodując ewakuację obiektu. „Funkcjonariusze zatrzymali domniemanego sprawcę” – podano, dodając, że „na razie nie ma informacji o ofiarach”. Zatrzymany miał przy sobie broń palną, amunicję, kij bejsbolowy i nóż. Relacja ogranicza się do suchego opisu faktów policyjnych, pomijając całkowicie analizę duchowych przyczyn takiego zdarzenia w społeczeństwie norweskim, które oficjalnie porzuciło katolicyzm na rzecz laickiego liberalizmu.

Reverentna scena katolicka z biskupem w tradycyjnych szatach przed krucyfiksem w starym kościele, pełna skupienia i wiary.

Posoborowie

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Cytowany artykuł relacjonuje objęcie diecezji Oslo przez Fredrika Hansena, „biskupa” konwertytę, który wskazuje na rzekomy wzrost „otwartości” Norwegii na katolicyzm, przypomina „gwałtowny rozwój” liczebny wspólnoty (z 45 tys. do 250 tys. w ciągu 20 lat, głównie przez migrację), akcentuje pozytywne relacje mediów wokół śmierci „papieża” Franciszka i wyboru Leona XIV, zapowiada priorytety: „ewangelizację”, działalność charytatywną wobec „nowych form ubóstwa” oraz parafię jako miejsce Słowa, sakramentów i prowadzenia ku życiu wiecznemu; odwołuje się też do tysiąclecia męczeństwa św. Olafa (2030) i do motta „Lex Tua veritas” oraz wspomina, że latami używał brewiarza z 1962 r. Teza owej narracji jest jasna: budować „katolicyzm” zgodny z posoborowym konsensusem medialno-społecznym. To jednak nie katolicyzm, lecz polityczna fasada – i teologicznie jałowa konstrukcja, której milczenie o panowaniu Chrystusa Króla i o konieczności jedynego, integralnego wyznania wiary jest krzykiem apostazji.