Oszajca – Strona 2 – Ethos Catholicus

Oszajca redukuje Wcielenie do mitologii w służbie modernistycznej apostazji

Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) prezentuje tekst o. Wacława Oszajcy SJ zatytułowany „Kiedy jak kiedy, ale w Boże Narodzenie warto się zatrzymać”, który stanowi jawną dekonstrukcję katolickiej doktryny o Wcieleniu Słowa. Autor, powołując się na wersety z „Tryptyku rzymskiego” Karola Wojtyły oraz filozoficzne dywagacje Leszka Kołakowskiego, przedstawia narodzenie Chrystusa jako zwykłe wydarzenie historyczne pozbawione nadprzyrodzonej wymowy. Tekst jest kwintesencją posoborowego relatywizmu, gdzie depositum fidei (depozyt wiary) zastępuje się subiektywnym „zdumieniem” oderwanym od dogmatycznej prawdy.

Tradycyjny katolicki ksiądz sedewakantysta w atmosferze Adwentu z obawą patrzy na kontrowersyjny artykuł o. Wacława Oszajca SJ o modernistycznej interpretacji Adwentu.

Posoborowie

Oszajca SJ: Adwentowa zdrada eschatologicznej nadziei

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

W tekście opublikowanym na łamach portalu Tygodnik Powszechny (9 grudnia 2025) autor określany jako „o. Wacław Oszajca SJ” przedstawia rewizjonistyczną interpretację okresu Adwentu, otwarcie deprecjonując tradycyjne katolickie rozumienie oczekiwania na Paruzję: „Trudno Adwent sprowadzić do oczekiwania na powtórne przyjście Chrystusa, gdy takie czekanie może się okazać marnowaniem czasu i sprzeniewierzaniem się Bogu”.

Ta teza stanowi jawną negację depositum fidei, gdyż jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas: „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego” (nr 1). Redukcja Adwentu do czysto immanentnego „życia w czasach pełnych Boga” to klasyczny przejaw modernistycznej herezji potępionej w dekrecie Lamentabili św. Piusa X, który potępił tezę, że „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” (propozycja 20).