państwo laickie – Ethos Catholicus

Grupa katolików trzymająca krzyż procesyjny przed kościołem, wyrażająca żal i oburzenie wobec bluźnierczej wystawy w Wiedniu.

Bluźniercza wystawa w Wiedniu: państwowy atak na katolicką wiarę

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal LifeSiteNews informuje o skandalicznej wystawie „You shall make for yourself an image” w wiedeńskim Künstlerhaus, finansowanej przez władze miasta. Ekspozycja otwarcie szydzi z Męki Pańskiej i Najświętszej Marji Panny, prezentując m.in. wizerunek Marji z brodatą twarzą, nagą Pietę oraz stułę zbezczeszczoną krwią, moczem i kałem. Termin wystawy – obejmujący okres Adwentu i Bożego Narodzenia – stanowi dodatkową prowokację wobec katolików.

Tradycyjna katolicka rodzina stojąca przed domem z garażem, patrząca na wiadomość o podatkach

Kurialiści

Podatkowa nierówność garaży jako przejaw laickiej aberracji państwa

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Portal Gość Niedzielny (2 listopada 2025) informuje o sporze konstytucyjnym dotyczącym zróżnicowania stawek podatkowych dla garaży w budynkach mieszkalnych i wolnostojących. Rzecznik Praw Obywatelskich Marcin Wiącek poparł wniosek I prezes Sądu Najwyższego Małgorzaty Manowskiej, twierdząc że „nieuprawnione konstytucyjnie jest zróżnicowanie w opodatkowaniu dotyczące identycznej kategorii pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów wyłącznie ze względu na ich lokalizację”. Argumentacja koncentruje się na rzekomym „zaspokajaniu podstawowych potrzeb” obywateli, całkowicie pomijając metafizyczny wymiar własności i obowiązki państwa wobec prawa Bożego.

Reprodukcja realistycznego, pełnego szacunku portretu katolickiego kapłana w tradycyjnych szatach w kościele, symbolizującego autorytet i wierność wierze.

Polska

Prezydent bez transcendencji: naturalistyczny portret władzy i obywatela

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Cytowany artykuł Sebastiana Adamkiewicza (Więź.pl, 6 sierpnia 2025) szkicuje bilans dwóch kadencji Andrzeja Dudy jako produktu polaryzacji: polityka „bez właściwości”, bez zaplecza, miotanego między partyjnym lojalizmem a sporadycznymi wetami, umiarkowanie sprawnego w polityce zagranicznej, słabego w kreacji „męża opatrznościowego” oraz zwycięskiego głównie dzięki słabości konkurencji. Tekst rozwija wątki pauperyzacji urzędu prezydenta, konfliktu o sądy, memicznego wizerunku i strukturalnego rozkładu instytucji w warunkach plemiennej polityki. Kończy się wnioskiem, że w „gromadzie ślepców królem był jednooki”. To studium naturalistycznego redukcjonizmu: państwo, prawo, człowiek i historia zostają opisane bez Boga, bez łaski, bez celu nadprzyrodzonego – a więc bez prawdy.