Pascendi

Fotografia realistyczna wnętrza kościoła katolickiego podczas uroczystej mszy, z kapłanem w tradycyjnych szatach i wiernymi w modlitwie, oddająca ducha sakralności i ortodoksji z tradycyjnego katolickiego punktu widzenia.
Posoborowie

Kult urzędu zamiast wiary: apoteoza Leona XIV w cieniu grobu Piotra

Vatican News PL relacjonuje poranną Mszę w Bazylice św. Piotra, podczas której ks. Dariusz Giers, administrator Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II, wzywa do modlitwy za „papieża” Leona XIV i głosi, że „na jego wyznaniu wiary buduje się teraz Chrystusowy Kościół”. Homilia osnuta jest wokół Mt 16,15–19, podkreśla pierwszeństwo natchnienia Bożego u Piotra, przywołuje Franciszka i Jana Pawła II, akcentuje rzekomy obowiązek miłości do papieża „niezależnie od tego, kim jest” oraz sugeruje, że odrzucenie Piotra = odrzucenie Chrystusa. Tekst kończy się modlitwą za polityków i wzmianką o koncelebrze z udziałem „kardynała” Konrada Krajewskiego i zespołu regionalnego. Teza artykułu brzmi otwarcie: wyznanie wiary uzurpatora Leona XIV jest fundamentem Kościoła, a bez uczuciowej „miłości do papieża” nie można być katolikiem. To sformułowanie odsłania błąd eklezjologiczny, pomieszanie urzędu z Osobą Chrystusa i kult aparatu posoborowego.

Realistyczne zdjęcie wnętrza kościoła katolickiego z ołtarzem, krucyfiksem i duchownymi w tradycyjnych ornatach, ukazujące powagę i wiarę zgodnie z katolicką tradycją.
Kurialiści

Kanonizacyjny marketing i rekrutacja do „seminariów”: naturalizm zamiast wiary

Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedzi ks. dr. Jana Frąckowiaka, rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, dla Polskifr.fr (07 sierpnia 2025). Autor chwali współczesnych „młodych świętych”, zapowiada „kanonizację” Karola Acutisa i Piotra Jerzego Frassatiego, oraz opisuje motywacje kandydatów do „kapłaństwa” i codzienność formacji seminaryjnej w czterech diecezjach. Pojawia się też wątek rzekomo „ubogacającego” spotkania z Leonem XIV oraz narracja o „osobistym doświadczeniu” powołania i „smaku Ewangelii” w strukturach posoborowych. Zasadniczy przekaz: rekrutacja trwa, ideały są „atrakcyjne”, a „Kościół” żyje. Ostre zakończenie streszczenia: tekstu nie przenika ani jedno odniesienie do rzeczywistości nadprzyrodzonej sakramentalnej w sensie katolickim – zamiast tego mamy psychologizację, socjologię i propagandę sukcesu, czyli klasyczny naturalizm posoborowej rewolucji.

Obraz przedstawiający tradycyjną katolicką Eucharystię na ołtarzu, z kapłanem w liturgicznych szatach, ikony świętych i krucyfiks, oddający duchowość, pokorę i wierność wierze katolickiej.
Posoborowie

Kult dialogu zamiast wiary: apoteoza Leona XIV w ustach Arboreliusa

eKAI relacjonuje wywiad szwedzkiego kardynała Andersa Arboreliusa dla czasopisma „Bonifatiusblatt”, w którym chwali on wybór Roberta Prevosta na „papieża” Leona XIV jako dzieło Ducha Świętego, nazywa go „człowiekiem dialogu” i wyraża nadzieję na wzmacnianie jedności, relacji z judaizmem oraz mediacje w wojnie rosyjsko‑ukraińskiej. Arborelius maluje portret „bardzo, bardzo dobrego człowieka”, podkreśla jego pokorę i umiejętność słuchania, zaś o sobie wspomina przyjętą rezygnację z urzędu „biskupa” Sztokholmu i pragnienie powrotu do klasztoru. Konkluzja jest jasna: zastąpienie wiary katolickiej kultem dialogu, psychologii i geopolitycznego PR-u.

Katolicka świątynia z ołtarzem i kapłanem w liturgicznych szatach, oddająca powagę i wiarę w tradycyjnym katolickim duchu
Posoborowie

Leon XIV i „pełnia życia”: pastoralna mgła zamiast katolickiej prawdy

Portal Więź.pl relacjonuje homilię „papieża” Leona XIV wygłoszoną 3 sierpnia 2025 r. na Tor Vergata, zamykającą tzw. Jubileusz Młodych. Tekst akcentuje motyw „spotkania” i emocjonalnego doświadczenia, mówi o „egzystencji, która nieustannie odradza się w darze”, o potrzebie „dzielenia” i „przyjaźni z Jezusem”, przywołując Emaus (Łk 24), Koheleta, Ps 90, Augustyna oraz posoborowe slogany Jana Pawła II i Franciszka. Pada kluczowa teza: „pełnia naszego życia […] związana jest z tym, co z radością potrafimy przyjąć i dzielić z innymi”. Kończy się wezwaniem do „świętości” rozumianej jako aktywizm i serdeczna dobroć, bez wzmianki o królowaniu Chrystusa, konieczności wyznawania całej wiary, potępienia błędów i o odcięciu od źródeł herezji. To program pastoralny, który pomija łaskę uświęcającą, ofiarny charakter Mszy, prawdę o grzechu i sądzie, redukując chrześcijaństwo do naturalistycznego optymizmu i emocjonalnego „spotkania”.

Realistyczny obraz kapłana w tradycyjnym stroju w wnętrzu kościoła, symbolizujący wierność wierze i powagę kapłaństwa
Kurialiści

„Superwizja” dla księży? Modernistyczna terapia zamiast nawrócenia

Portal Więź.pl publikuje edytorial Zbigniewa Nosowskiego (31 lipca 2025), w którym autor reklamuje własne treści i środowisko, promuje „dialog” ofiar i rzekomo niesłusznie oskarżonych „księży”, zachwala „personalistyczne” podejście portalu oraz – co kluczowe – forsuje propozycję Tośki Szewczyk: system „regularnej superwizji” duchownych, obejmujący towarzyszenie, weryfikację i stałą formację, tworzący „przestrzeń” na „zmęczenie” i „odnawianie misji”. W tle – laurkowe odwołania do karmelity Mateusza Filipowskiego i wspomnienia o. Jana Andrzeja Kłoczowskiego. Konkluzja tekstu: budujmy Kościół dialogu, terapii i procedur. Jednym zdaniem: zamiast nawrócenia i pokuty – psychologiczno-biurokratyczna mgławica, która rozpuszcza kapłaństwo w humanistycznym „wsparciu”.

Realistyczne, pobożne zdjęcie katolickiego nabożeństwa z kapłanem, krzyżem i świecami w kościele, oddające duchową głębię i szacunek dla wiary.
Posoborowie

Agnostycyzm jako cnota? Demontaż personalistycznej mgławicy Więź.pl

Portal Więź.pl anonsuje podcast „Pytania na marginesach”, w którym Karol Grabias rozmawia z dr Sylwią Wilczewską (IFiS PAN) o agnostycyzmie. Padają pytania o możliwość bycia „osobą religijną” bez zdefiniowanego stanowiska co do istnienia Boga, o rzekomą użyteczność agnostycyzmu w obniżaniu „temperatury sporów” religijnych oraz o to, jak to możliwe, że tak różni światopoglądowo ludzie (Darwin, Wilde) byli agnostykami. Całość oprawiona jest personalistyczną autopromocją: „Więź – łączymy w czasach chaosu”, prośbą o darowizny oraz reklamą „personalistycznego spojrzenia na wiarę”. Konkluzja jest niewypowiedziana, ale sugerowana: agnostycyzm jako dopuszczalna, a nawet „pomocna” postawa wobec religii. To nie tylko błąd – to programowa neutralizacja dogmatu i moralnej powagi Objawienia.

Fotorealistyczne, pełne szacunku wyobrażenie tradycyjnej Mszy świętej w katolickim kościele, z kapłanem w liturgicznych szatach i wiernymi w modlitewnym skupieniu.
Kurialiści

Oaza „Jedno serce, jeden Duch”: emocjonalny humanitaryzm zamiast katolickiej wiary

Portal eKAI relacjonuje rekolekcyjny dzień wspólnoty Ruchu Światło–Życie w Bydgoszczy, z udziałem grup z kilku diecezji, pod hasłem „Powołani do misji”. Wybrzmiewają akcenty jedności, „doświadczenia Ducha”, odpowiedzialności, wolności oraz mobilizacja do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka; pojawia się opis „Eucharystii” z homilią, świadectwa uczestników i „Godzina Odpowiedzialności” z Listem Jedności. Całość utrzymana jest w tonie pozytywnych emocji i samozadowolenia, bez jednego słowa o konieczności trwania w stanie łaski, o ofiarniczej naturze Mszy, o panowaniu Chrystusa Króla i o potędze łaski sakramentalnej – a więc bez treści nadprzyrodzonej i bez katolickiej doktryny.

Realistyczny obraz ukazujący Przemienienie Pańskie na Górze Tabor z Chrystusem w chwale i apostołami w modlitewnej postawie, w tradycyjnej scenerii kościelnej, podkreślający Boską chwałę i wierność Tradycji Katolickiej
Kurialiści

Przemienienie bez Krzyża: humanitarna mowa o „Taborze” i milczenie o Ofierze

eKAI relacjonuje wystąpienie bp. Grzegorza Balcerka w sanktuarium Przemienienia Pańskiego w Poznaniu (06 sierpnia 2025). Mówca zachęca, by „z góry spojrzeć na nasze życie”, diagnozuje „pustkę duchową” miasta, proponuje „zaproszenie” młodych na „górę” poprzez modlitwę, ciszę i adorację, apeluje o „wyjście do świata” z „odważnym, ale pełnym miłości świadectwem” oraz o przemianę społeczną, gdzie zwycięży „wspólnota” zamiast rywalizacji, a Kościół będzie „domem” dla młodych. Wskazuje na potrzebę kontemplacji i „posłuszeństwa” głosowi Ojca: „To jest mój Syn umiłowany – Jego słuchajcie!”. Wydarzenie spina pochwała szpitala prowadzonego przez siostry miłosierdzia. Ten tekst, choć brzmi pobożnie, maskuje program naturalistyczny: duchowość bez dogmatu, przemienienie bez Krzyża, religię bez łaski uświęcającej i bez królowania Chrystusa nad społeczeństwami.

Grupa pielgrzymów katolickich w modlitewnej pielgrzymce do sanktuarium, ukazująca duchową jedność i wiarę w spokojnym, naturalnym otoczeniu
Kurialiści

Jubileuszowa pielgrzymka bez nawrócenia: humanitarny rytuał posoborowej pustyni

Portal eKAI informuje o 34. Pieszej Pielgrzymce diecezji bielsko-żywieckiej na Jasną Górę (1725 osób, grupy krajowe i zagraniczne), której ton i program spina hasło „z nadzieją i po nadzieję” w Roku Jubileuszowym 2025. Relacjonuje wystąpienia bp. Romana Pindla: wzmianki o Objawieniu, powołanie się na św. Piotra i św. Jakuba w kontekście sakramentów chorych, oraz szeroką laudację Johna Henry’ego Newmana – rzekomo patrona „odpowiadania na wyzwania nowoczesności”. Zapowiedziano konferencje o Najświętszym Sercu Pana Jezusa i praktykach pierwszych piątków, podkreślono „radość, modlitwę i trud” jako świadectwo „pielgrzymów nadziei”. Całość wieńczy typowy dla posoborowych komunikatów marketing duchowości i statystyki frekwencyjne. Ten przekaz, mimo pobożnej fasady, redukuje religię do sentymentalnego humanitaryzmu i promuje modernistyczną teologię adaptacji, a nie nawrócenia do panowania Chrystusa Króla.

Szczegółowe zdjęcie tradycyjnej pielgrzymki katolickiej, wierni idący ku świątyni z modlitwą i pokorą, podkreślając głębię wiary i nadzieję.
Kurialiści

Pielgrzymka w cieniu posoborowej iluzji: naturalizm, technokratyczna dewocja i milczenie o łasce

eKAI relacjonuje wyjście 47. Pieszej Pielgrzymki Diecezji Radomskiej na Jasną Górę pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”. Kolumny z Radomia, Opoczna, Skarżyska i Starachowic liczą 37 grup. Mszy inicjującej przewodniczył bp Marek Solarczyk, zachęcając do „bliskości z Bogiem” i „nadziei”. Dyrektor „pielgrzymki” ks. Krzysztof Bochniak akcentuje frekwencję i „wspólnotę Kościoła wędrującego”. Wypowiedzi młodych podkreślają relacje międzyludzkie i „modlitwę w drodze”. Kulminacją ma być spotkanie na Przeprośnej Górce przy sanktuarium „św. Ojca Pio”, a cały projekt wspiera aplikacja „pielgrzyma” z trasami, nagraniami i możliwością śledzenia lokalizacji grup. To wszystko spina ton słodkiej psychologii i pastoralnego marketingu; milczy się o grzechu, nawróceniu, pokucie i konieczności łaski uświęcającej – a więc o rzeczach istotnych, bez których pobożność staje się widowiskiem i pustym rytuałem usankcjonowanym przez posoborowy naturalizm.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.