personalizm

Portret Jędrzeja Bukowskiego w mundurze dyplomatycznym, symbolizujący kryzys duchowy współczesnego katolicyzmu
Posoborowie

Duchowy rozkład w mundurze dyplomaty: krytyka laickiego etosu Jędrzeja Bukowskiego

Portal „Więź” (15 stycznia 2026) przedstawia nekrolog Jędrzeja Bukowskiego (1935–2026), byłego konsula RP w Lille, jako wzór zaangażowanego intelektualisty i dyplomaty. Jednakże analiza jego działalności przez pryzmat niezmiennej doktryny katolickiej odsłania głęboki kryzys współczesnego katolicyzmu, zredukowanego do humanitarnego aktywizmu.

„Z pewnością błądziłem, ale jestem pewien, że byłem z góry sterowany i dzięki temu uważam się za człowieka szczęśliwego” – tę autoanalizę Bukowskiego można uznać za symboliczną puentę życia opartego na subiektywizmie religijnym, tak ostro potępionym przez św. Piusa X w Pascendi Dominici gregis (1907).

Kultura

Samobójcza dialektyka głębi i powierzchni – modernistyczna destrukcja osoby

Portal Więź.pl (4 stycznia 2026) prezentuje esej Agnieszki Budnik, który pod pozorem analizy kinematograficznych metafor „nurkowania” i „powierzchni”, wpisuje się w modernistyczną redukcję osoby ludzkiej do czysto naturalistycznej dialektyki. Autorka przeciwstawia rzekomo „pasję nadającą sens” relacjom rzekomo „nadającym kształt”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel człowieka i jego wieczne przeznaczenie.

Kultura

Humanistyczny relatywizm zamiast ewangelicznego wezwania do nawrócenia

Portal Więź.pl w edytorialu z 1 stycznia 2026 r., podpisany przez Bartosza Bartosika, prezentuje naturalistyczną wizję ludzkiej egzystencji, całkowicie oderwaną od nadprzyrodzonego porządku łaski. Autor kreśli obraz chorej redakcji, gdzie „więcej nas leżało w łóżkach niż pracowało”, by w następstwie sformułować życzenie noworoczne będące karykaturą Chrystusowego wezwania z Ewangelii: „Odpuszczajcie, a będzie Wam odpuszczone”.

Tradycyjna matka katolicka trzymająca dziecko w spokojnym domu z krzyżem na ścianie.
Kurialiści

Syn jako przekleństwo? Modernistyczna degrengolada macierzyństwa

Portal Więź.pl (12 grudnia 2025) relacjonuje tekst Natalii Waloch w „Wysokich Obcasach”, gdzie autorka ubolewa nad współczesnym dyskursem przedstawiającym dziecko jako „siłę niszczycielską jak tsunami czy zaraza”. Choć Waloch przyznaje, że „wiele matek nigdy by swojego doświadczenia macierzyństwa nie oddało za żadne skarby”, cała jej argumentacja tkwi w pułapce antropocentrycznego naturalizmu, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar rodzicielstwa wpisany w odwieczny plan Boży.

Prawdziwa przyjaźń katolicka to dar Boży, nie redukowalny do psychologicznych konstruktów
Kurialiści

Personalistyczny ersatz przyjaźni w oderwaniu od nadprzyrodzoności

Portal „Więź” (5 grudnia 2025) publikuje edytorial Bartosza Bartosika gloryfikujący przyjaźń jako „fundament relacji” w oderwaniu od jej teologicznego wymiaru. Autor opowiada, jak określenie „przyjacielu” używane przez jego żonę przeszło ewolucję od „demonów maczyzmu” do „najcenniejszych określeń”, dowodząc, że przyjaźń to fundament – a nie zaledwie wprowadzenie do czy wręcz ersatz – relacji. Cały wywód sprowadza nadprzyrodzony porządek miłości do psychologiczno-socjologicznego konstruktu.

Portret Damiana Jankowskiego w smutnej Warszawie wieczorem
Polska

Melancholia jako wyznanie wiary: dekadencja współczesnego humanizmu

Portal Więź.pl w artykule z 4 grudnia 2025 roku przedstawia osobistą refleksję Damiana Jankowskiego, wicenaczelnego portalu, na temat kończącego się roku. Autor opisuje swoje „niedopasowanie”, zmęczenie oraz poczucie bezradności wobec kryzysu zdrowotnego bliskiej osoby. Artykuł pełen jest odniesień do popkultury („Wielkie piękno”, Fisz, Świetlicki) oraz melancholijnego tonu przemijania, całkowicie pomijając jakiekolwiek odniesienia do życia nadprzyrodzonego, łaski czy celu istnienia.

Posoborowie

Dokument Dykasterii Nauki Wiary: modernistyczne wypaczenie małżeństwa katolickiego

Portal eKAI (25 listopada 2025) relacjonuje publikację Noty doktrynalnej „Una caro. Elogio della monogamia” zatwierdzonej przez „papieża” Leona XIV. Dokument przedstawia małżeństwo jako „wzajemną przynależność” otwierającą na „nieskończoność”, akcentując walkę z przemocą i potrzebę „nowej pedagogii” wobec współczesnych wyzwań. Brakuje jednak jednoznacznego odwołania do nadprzyrodzonego celu małżeństwa jako sakramentu prowadzącego do zbawienia, co demaskuje naturalistyczną redukcję doktryny katolickiej.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.