Portal Opoka relacjonuje masowy udział w pielgrzymkach na Jasną Górę, przedstawiając je jako przejaw autentycznej pobożności. W rzeczywistości jest to groteskowe widowisko duchowego bankructwa sekty posoborowej, gdzie prawdziwy kult został zastąpiony terapią społeczną i psychologizującym sentymentalizmem.
Portal eKAI (13 sierpnia 2025) relacjonuje masowe zgromadzenie na Jasnej Górze pod hasłem „A to Polska właśnie”, przedstawiając je jako przykład „pielgrzymkowego szczytu” łączącego osoby niepełnosprawne, bezdomnych oraz regionalne grupy etniczne. Artykuł gloryfikuje naturalistyczną koncepcję religijności sprowadzonej do terapeutycznego spotkania międzyludzkiego, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel pielgrzymowania. Ten propagandowy elaborat stanowi jawny dowód systematycznej destrukcji katolickiego pojęcia świętości przez neo-Kościół.
Portal eKAI (12 sierpnia 2025) relacjonuje przybycie elbląskich pielgrzymek pieszych i rowerowych na Jasną Górę, podkreślając stabilną liczbę uczestników oraz „duchowe” przesłanie wygłoszone przez „bi…
Portal Gość Niedzielny (12 sierpnia 2025) relacjonuje masowy napływ tzw. pielgrzymów na Jasną Górę podczas „szczytu pielgrzymkowego”, wychwalając „ducha jedności” manifestujący się przez regionalne symbole, „hipisowskie wianki” oraz modlitwy za poszkodowanych w wypadku. Artykuł gloryfikuje powierzchowną pobożność pozbawioną nadprzyrodzonego wymiaru, będącą jedynie parodią autentycznego katolickiego pielgrzymowania.
Portal VaticanNews (12 sierpnia 2025) relacjonuje „pielgrzymią rzekę” zdążającą na Jasną Górę, wychwalając „różnorodność w jedności” przejawiającą się w takich zjawiskach jak „hipisowskie wianki” Młodzieży Różnych Dróg i Kultur czy regionalne symbole kaszubskie. Artykuł podkreśla rzekomą „jedność” pielgrzymów zawierzających wszystko „Matce Bożej”, wspomina modlitwy za poszkodowanych w wypadku oraz przedstawia pielgrzymkę jako „solidarność wyciągniętych rąk”. Całość to klasyczny przykład naturalistycznej redukcji religijności do zbiorowej psychoterapii, całkowicie oderwanej od nadprzyrodzonego celu pielgrzymowania.
Portal eKAI (11 sierpnia 2025) relacjonuje udział „biskupa” Łukasza Buzuna w rowerowej pielgrzymce na Jasną Górę, w której uczestniczyło ponad 160 osób z kilku grup organizowanych przez struktury posoborowe. Artykuł podkreśla modlitwę o powołania, jubileuszowy charakter wydarzenia oraz „odpusty”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar pielgrzymowania. Ten spektakl religijnego aktywizmu stanowi jaskrawy przykład wypaczenia katolickiej pobożności.
Streszczenie (źródło): Cytowany artykuł relacjonuje ogłoszoną na sierpień 2025 r. pielgrzymkę Kobiet i Dziewcząt do sanktuarium Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich, jej harmonogram i transmisje medialne, wraz z opisem roli Nuncjusza Apostolskiego w Polsce oraz zaangażowania hierarchii archidiecezji katowickiej. Zapis ten ukazuje nacisk na publiczne zgromadzenia, protokołowe ceremonie i struktury kościelne, przy jednoczesnym braku pogłębionej refleksji sakramentalnej i nauczania o łasce Bożej — a tym samym odsłania jałowość duchowej i teologicznej prédzbytnej narracji posoborowego aparatu. Pokazuje to zjawisko: zewnętrzne formy religijności bez żywej obecności Chrystusa w sakramentach i bez klarownego odniesienia do nauczania Kościoła sprzed 1958 roku. Tej relacji brakuje również jasnych odniesień do stanu łaski, sądu Bożego i realnej misji Kościoła; jest to, w istocie, symptomiczny przejaw duchowego bankructwa.
Streszczenie artykułu: Cytowany artykuł relacjonuje napływ kolejnych pielgrzymek do Jasnej Góry przed uroczystością Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny, opisuje trasy, liczebność grup i programy duchowe związane z wydarzeniami, w tym mszę odprawianą na wałach klasztornych. Relacja koncentruje się na nagromadzeniu ludzi, dynamice ruchu pątniczego i znaczeniu miejsca dla zwykłych diecezji, bez głębszej teologicznej refleksji nad łaską, sakramentami czy sensem ofiary Mszy Świętej. Brak w centrum uwagi ostrzeżenia przed duchowym zamgleniem wynikającym z modernistycznego rozwarstwienia liturgii, brak wyraźnego przypomnienia o konieczności życia sakramentalnego i łaski uświęcającej. Pokój możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusa (Pius XI, encyklika Quas Primas); bez tego prawdy społeczne tracą swoje źródło i sens. Wbrew tradycyjnej doktrynie, artykuł nie ukazuje, że prawdziwy Kościół jest widzialnym ciałem Chrystusa, któremu przewodniczy „papież” i „biskupi” ważnie wyświęceni. „Lex orandi, lex credendi” (Prawo modlitwy, prawo wiary) – liturgia kształtuje wiarę. Konieczna jest ostrzegająca diagnoza: relacja pokazuje jedynie zewnętrzną pobożność bez głębi łaski i jedności Kościoła.
